wim warbout

Bekend lid
Forum lid
Hou er dan wel rekening mee dat tweelingzielen twee totaal tegenovergestelde mensen zijn.
Vandaar dat de één de ander aanvult maar als levenspartners kan het soms goed stormen.
Daar werd en wordt nog weleens verkeerd over gedacht.
maar ja, Waar het niet waait, stinkt het. :wink:
 

Mima26

Bekend lid
Forum lid
Wat grappig dat je dat zegt. Het is al een tijdje terug dat ik dit bericht postte. Inmiddels zijn we nog meer naar elkaar toe gegroeid en is er toch wel sprake van een relatie, alhoewel ik dat écht in het begin niet had gedacht. We botsen zeker af en toe, we verschillen ook veel. De wereld waar hij vandaan kom en waar ik vandaan kom liggen heel ver uit elkaar, maar toch zijn er kleine dingetjes die we daarin gemeen hebben. We kunnen heftig botsen maar gelukkig kunnen we er tot nu toe nog altijd over praten. Langer dan een paar uurtjes duurt het eigenlijk ook niet, omdat we beide rationeel blijven..

Wat betreft de dromen, dat klopt ook. Gister en vannacht nog... Blijf het allemaal bijzonder vinden..
 

Fiori

Bekend lid
Forum lid
Het laatste bericht in dit topic was van 2014.....maar desalniettemin wil ik ook mijn ervaring nog met jullie delen.

Ik heb van kleins af aan telepathies vermogen. En vaak bij een paar personen die dicht bij mij staan of waarbij het gewoon altijd aanwezig is. Lukt dus niet bij iedereen.

Toen ik 16 was en op hbo school zat werd ik in de klas overmand door een heel intense verdriet en zag direct mijn moeder bij he graf van haar vader (mijn opa) staan. Dit is iets uitzonderlijks want mijn moeder ging nooit naar het graf omdat ze altijd zei dat daar alleen zijn lichaam ligt en dat zijn ziel altijd bij haar was. Ik heb direct naar huis gebeld en gevraagd waarom ze naar het graf gegaan was (niet eerst even vragen of dat klopte haha) en ze was verbaasd dat ik dat wist en dat ik ook haar emotie op pikte.

Toen ik 23 was, was het contact met een hele goede vriendin een beetje op de achtergrond geraakt (geen ruzie of iets dergelijks maar gewoon ieder druk met het leven en woonden beide inmiddels ver uit elkaar). Ik zat op mijn werk en ze popte op in mijn gedachte en ze zei ik ben zwanger ! Nog geen uur later belde ze mij (terwijl we al een jaar elkaar niet meer gesproken hadden) met de mededeling dat ze zwanger was! Ze vond toch dat ik het als eerste moest weten en ondanks een jaar van stilte belde ze mij dus op met deze heugelijke boodschap.

Dit is het mooie van spiritueel gevoelig zijn en de mooie boodschappen die je ontvangt!

Tot op de dag van vandaag heb ik met een paar vaste personen een telepathies lijntje en ik voel mij zo bevoorrecht en dankbaar hiervoor

Tuurlijk zijn er ook slechtere boodschappen en die horen ook bij het leven. Wanneer ik met iemand praat en ik ruik een bepaalde geur dan heeft deze persoon kanker. Dat is de nare kant van spiritueel gevoelig zijn. Want deze boodschap breng je ook niet zomaar over aan die persoon die tegenover je staat. Je weet niet of diegene het al weet dat hij/zij die ziekte heeft en je brengt het ook niet 1,2,3, te sprake. Dat vind ik wel heel moeilijk om met zulke situaties om te gaan.

Het overlijden van mijn oma heb ik overigens ook voorzien. En kon hierdoor mijn belofte aan haar (dat ik er bij zou zijn als Ze haar laatste adem zou uitblazen) waar maken.
 

dogmar

Bekend lid
Forum lid
Hoewel we enorm veel besproken hebben, wist hij niks van het feit dat ik de afgelopen maanden ben gaan vermoeden dat ik een sterrenkind ben.
Heb ooit eens een "visioentje" gehad.

Kwam er op neer dat we in feite allemaal sterrenkinderen zijn. De sterren als een sliert verbonden kerstlichtjes. De sterretjes vertellen een evolutionair verhaal. Soms is er een lichtje defect. Dan moeten we terug in de tijd om die fout te herstellen. Als DNA, zodat we allen fonkelen.
Sterrenkinderen gemaakt van sterrenstof.:Star:

Doet me denken aan een ander "visioentje" waarin het heden, verleden en de toekomst verweven zijn. Waarin het verleden en de toekomst het heden beïnvloeden. Dat de mogelijke verre toekomst zich afsplitst naar hen die geen emotie kennen en volledig vanuit het denken leven en hen die geen rationaliteit kennen en enkel vanuit emotie leven. Dat denken zonder emotie dood is en emotie zonder denken dood is. Dat het denken in oorlog is met de emotie. Het denken wil emotie weg omdat het denken heeft uitgerekend dat ze leid tot de ondergang. En dat de emotie het denken het concept liefde tracht te leren omdat ze voelt dat harteloosheid leid tot waanzin en de ondergang wat het denken rationeel niet kan vatten omdat het niet kan voelen en dus niet begrijpen. Een cataclysme. Dat we in het heden de balans bewaren om beide excessen te vermijden.

De leugen is trager dan de waarheid omdat het licht dan een omweg moet nemen. De leugen herken je door haar faseverschuiving die kan je voelen, want de waarheid is sneller. Sterrenkind. Kind der sterren, laat de doden stralen.
 
Laatst bewerkt:

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Doet me denken aan een ander "visioentje" waarin het heden, verleden en de toekomst verweven zijn. Waarin het verleden en de toekomst het heden beïnvloeden. Dat de mogelijke verre toekomst zich afsplitst naar hen die geen emotie kennen en volledig vanuit het denken leven en hen die geen rationaliteit kennen en enkel vanuit emotie leven. Dat denken zonder emotie dood is en emotie zonder denken dood is. Dat het denken in oorlog is met de emotie. Het denken wil emotie weg omdat het denken heeft uitgerekend dat ze leid tot de ondergang. En dat de emotie het denken het concept liefde tracht te leren omdat ze voelt dat harteloosheid leid tot waanzin en de ondergang wat het denken rationeel niet kan vatten omdat het niet kan voelen en dus niet begrijpen. Een cataclysme. Dat we in het heden de balans bewaren om beide excessen te vermijden.
Dit laat mij heel erg denken aan de eeuwige strijd tussen de ego en de ziel waarbij men met de ego vooral in het aardse en rationeel leeft en de ziel tracht zoveel in liefde te leven waardoor de weg naar huis beter gevonden kan worden en het bewustzijn groeit. En ondanks dat ze vaker met elkaar in strijd zijn, heeft de ziel de ego ook juist nodig in het aardse om dat proces te kunnen bewerkstelligen omdat er dan een keuze is waar men achter kan staan en op durft te vertrouwen zonder rationeel te zijn.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Gedachten zijn verstoffelijkt gevoel .
Wanneer iemand veel in het hoofd lijkt te zitten , heel rationeel is met weinig emoties. Zegt dit iets over het opgebouwde gevoelsleven van die persoon , ook uit vorige levens. Misschien is er in een eerder leven raar op emoties gereageerd en krijgt de persoon nu inwendig een seintje behoudender met emoties te zijn. De ziel herkent onbewust. Dat neem je mee vanuit je ziel, en je zult soms niet weten waar jouw meer rationele denken vandaan komt.
Wanneer je voelend kunt denken, zal je gevoelswereld in harmonie zijn met je handelingen. Ik zie het niet perse als ego, maar als seintjes vanuit je ziel, vanuit je opgebouwde gevoelsleven, waar je nog niet altijd bijkunt.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik zat voor mezelf te denken aan de strijd tussen ego en ziel die we vaak lezen en noemen.

Is je ego niet gewoon je persoonlijkheid ? De verstoffelijking van jouw gevoelswereld, jouw ziel? Je ego is als het ware je ziel die zich omzet in stof op aarde. En een persoonlijkheid opwerpt gemaakt uit jouw gevoelswereld.

Is ons ego dus als het ware onze ziel. Die zijn gevoelswereld en liefde omzet in een persoonlijkheid op aarde? Jouw ziel als persoonlijkheid waarschuwt je ook voor dingen die je al bekend voorkomen.
Alles van jouw ego, jouw ik, komt voort vanuit jouw ziel. Het gevoel wat daar in leeft en omgezet kan worden in een persoonlijkheid.

Alles is de bron in stof omgezet.
Als er strijd is, ben je dus in strijd met jezelf.
Jouw ziel zet jouw ego neer vanuit het gevoel dat daar leeft, geleerd is. Als je ego denkt beter naar de ziel te moeten luisteren, zegt dat dus dat jouw gevoelswereld vanuit je ziel nog niet sterk genoeg is om een andere persoonlijkheid op aarde neer te zetten. Als er strijd is zegt het wel dat het bewustzijn ontwaakt, of het gevoelsleven in je ziel zich opbouwt waardoor er veranderingen in het ego komen.

Opbouwen doe je door zelfkennis denk ik en daaraan werken. En die kennis ontstaat door gevoel.
Ze zeggen ook soms dat denken niet bestaat, al jouw denken is omgezet gevoel. Ben je erg rationeel is dat de uitkomst van jouw gevoel- jouw zielenbezit die zich omzet op aarde, of met reden zo neer wil zetten om te leren .
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik kan mij heel goed vinden in de tekst die je schrijft maar ik denk wel dat, ook al bevinden zij zich in ons, de ego en de ziel toch twee gescheiden zaken zijn. De ziel is wie jij bent, nu in dit leven en ervoor en erna. De ziel leert ook van de ego en wordt door de ego steeds voor keuzes geplaatst, maar de ego reist niet met je mee hierna maar geeft wel geleerde lessen door als bagage. Hierna zou je een totaal ander ego kunnen hebben. De ego wordt volgens mij gevormd vanuit karakter en vanuit geleerde lessen tijdens dat leven als een zelfstandige entiteit. Een soort tweede persoon die in je leeft.

Ik zie de ego eerder als de jas om de ziel. De jas die door beredeneren de ziel afschermt tegen wat het initieel denkt omdat het gevoel daar een eigen taal spreekt. De ego komt dan met argumenten terwijl de ziel vanuit een puur en onbezoedeld gevoel spreekt. Ik denk ook dat de ego zonder emotie kan spreken terwijl emotie altijd betrokken is bij de ziel. Soms is het voor jezelf verstandig een beetje afgeremd te worden vanuit een gevoel van veiligheid door gevolgen, maar vaker is het een rem op je pure gevoel waardoor je je weg vertraagt en je oren naar de ego laat hangen.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
De ziel is wie jij bent, nu in dit leven en ervoor en erna.
Dat geloof ik ook, je ziel neemt alle levens die je geleefd hebt met zich mee en vormt daar met de opgedane gevoelens weer een nieuwe persoonlijkheid mee.
De ziel leert ook van de ego en wordt door de ego steeds voor keuzes geplaatst, maar de ego reist niet met je mee hierna maar geeft wel geleerde lessen door als bagage. Hierna zou je een totaal ander ego kunnen hebben. De ego wordt volgens mij gevormd vanuit karakter en vanuit geleerde lessen tijdens dat leven als een zelfstandige entiteit. Een soort tweede persoon die in je leeft.
De ego kan naar mijn idee alleen maar dat leren wat er in de ziel al ligt. Dan denk ik bijvoorbeeld aan een kleuter op kleuterschool, die nog geen wiskunde VWO kan gaan doen. Je kunt dat gaan leren als de potentie als het ware in je ziel ligt, dan is er de kans op opbouw . Wat dan niet wil zeggen dat je niets anders kunt kiezen, of ook daadwerkelijk leert in dat leven.
Als ik in dit leven wil leren voor verpleegster dan zul je eerst een opleiding moeten doen. Ik kan het beroep dan uitoefenen als de kennis behaald is, maar het kan ook zijn dat ik mijn diploma niet haal. Als bepaalde eigenschappen in mijn beroepshouding ontbreken zoals zorgzaamheid, en alertheid dan haal ik het ook niet. Haal ik het wel kan ik misschien weer door voor hoofdverpleegster.
En zo zie ik het met de ziel ook, jouw ego kan iets gaan leren wat er in de ziel al ligt als zaadje. Jouw ziel vormt jouw ego als het ware. Jij kunt niet iets op aarde gaan leren waar de zaden niet voor in je ziel liggen. Je hebt alleen de mogelijkheid te leren, wat mogelijk is, en leer je dat op aarde, dan komt er weer een opbouw bij in je ziel. De leerling zal alleen wiskunde op het vwo kunnen gaan proberen te leren, als het niveau er is.
Het ego kan niet voor keuzes geplaatst worden waarvoor nog geen mogelijkheden in de ziel liggen.

De ego wordt volgens mij gevormd vanuit karakter en vanuit geleerde lessen tijdens dat leven als een zelfstandige entiteit. Een soort tweede persoon die in je leeft.
Ik denk dat je karakter het geen is wat jouw ziel om kan zetten in persoonlijkheid , door het geen wat je in je ziel het opgebouwd. Je lessen die je leert in dit leven, kun je alleen leren als de potentie al in je ziel leeft door wat je eerder geleerd hebt.
Ik zie het niet als tweede persoon die in me leeft, maar ik denk dat we dat veel ervaren doordat onze gevoelswereld niet in balans is met onze handelingen. Of als ons ego gaat doen aan zelfkennis, maar dat kan alleen als de zaden voor zelfkennis al in jouw ziel liggen om te kunnen gaan leren.

De ego komt dan met argumenten terwijl de ziel vanuit een puur en onbezoedeld gevoel spreekt. Ik denk ook dat de ego zonder emotie kan spreken terwijl emotie altijd betrokken is bij de ziel.

Wat is denken? Denken put je uit jouw bron als gevoel die je al miljoenen levens vergaard hebt. Dat vormt jouw ego.
Dus eigenlijk vormt jouw bron van gevoel, jouw ziel, jouw ego. Een ego laat zich zien in het gevoel dat je nog niet bezit en wat je wilt gaan leren.
Het zal de lessen leren, die de ziel wel als zaden heeft liggen, maar je nog niet in je pocket hebt. Wanneer je voelend kunt denken, en dus je emoties in je denken hebt liggen, je denken is ook je gevoel, dan ben je in balans.
Een ziel kan alleen vanuit een onbezoedeld gevoel spreken als dat ook daadwerkelijk in de ziel opgebouwd is en de ziel erbij kan.
 
Laatst bewerkt:

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
De ego kan naar mijn idee alleen maar dat leren wat er in de ziel al ligt. Dan denk ik bijvoorbeeld aan een kleuter op kleuterschool, die nog geen wiskunde VWO kan gaan doen. Je kunt dat gaan leren als de potentie als het ware in je ziel ligt, dan is er de kans op opbouw . Wat dan niet wil zeggen dat je niets anders kunt kiezen, of ook daadwerkelijk leert in dat leven.
Als ik in dit leven wil leren voor verpleegster dan zul je eerst een opleiding moeten doen. Ik kan het beroep dan uitoefenen als de kennis behaald is, maar het kan ook zijn dat ik mijn diploma niet haal. Als bepaalde eigenschappen in mijn beroepshouding ontbreken zoals zorgzaamheid, en alertheid dan haal ik het ook niet. Haal ik het wel kan ik misschien weer door voor hoofdverpleegster.
En zo zie ik het met de ziel ook, jouw ego kan iets gaan leren wat er in de ziel al ligt als zaadje. Jouw ziel vormt jouw ego als het ware. Jij kunt niet iets op aarde gaan leren waar de zaden niet voor in je ziel liggen. Je hebt alleen de mogelijkheid te leren, wat mogelijk is, en leer je dat op aarde, dan komt er weer een opbouw bij in je ziel. De leerling zal alleen wiskunde op het vwo kunnen gaan proberen te leren, als het niveau er is.
Het ego kan niet voor keuzes geplaatst worden waarvoor nog geen mogelijkheden in de ziel liggen.
Ik bekijk dit toch anders. Ja, de potentie om iets te kunnen gaan leren, zoals jouw voorbeeld, wiskunde VWO zal gemotiveerd worden vanuit je ziel en je zult keuzes krijgen om je hierop serieus te richten in dit leven. Die motivatie zal je overigens altijd geboden worden, ongeacht waarop je je wilt gaan richten en dat ligt dan weer in het verlengde van je potentie. Maar het is niet de ego die voor keuzes wordt geplaatst, het is de ego die je de keuzes biedt. Zoals je inzetten met wiskunde op een beroep waarvan je het gevoel hebt dat dit aan je toevoegt (als je misschien verwachtingen van ouders volgt) of in een beroep waarvan je het gevoel hebt dat dit betekenisvol is of bijvoorbeeld de keuze om je ergens vol voor in te zetten. Dan voegt het toe aan je ziel. De ziel steunt als geduldige en liefdevolle ouder (God is in ons allemaal). Wil je je ergens gemakkelijk van afmaken, dan zal dit de keuze zijn die de ego je heeft geboden.
De wiskundige kan zijn kennis voor vele goede zaken ten dienst stellen, maar kan het ook vanuit egocentrische redenen inzetten waar het jezelf en niet anderen dient en dat is dan een keuze die gegeven is vanuit de ego.
Net als dat de verpleegkundige die opleiding volgde vanuit een diep gevoelde motivatie, ook iets uit de ziel. Maar hoe je dat pad volgt is de keuze waarvoor de ego je stelt. Doe je het omdat je dit uit een liefdevol gevoel doet (kinderen helpen, ouderen helpen) of doe je dit gewoon omdat er vraag is naar dit beroep en het je geld oplevert (hier bedoel ik niet noodzakelijk geld voor levensonderhoud) of dat je misschien contact krijgt met een arts die jou een toekomst biedt buiten de verpleegkunde (even cru en simpel gezegd).
De ziel wil groeien in de weg naar huis. De ego wil je in het aardse houden en je afleiden van die weg naar huis.
Iedereen heeft een ego en een ziel. Het is maar net naar wie je het meeste luistert en wiens raad je volgt.
Ik blijf ze als twee gescheiden entiteiten zien die soms ook best vrienden van elkaar zijn. Soms is het in eigen belang best goed even "egoïstisch" te zijn als rustmoment of om iets te leren uit wat het ego biedt (de keuzes die het geeft) maar daarna hoopt de ziel toch dat je de draad weer oppakt op de koers van de ziel. Ik denk dat de ziel ook veel meer geduld heeft als de ego. En misschien is het ook dan wel je ziel die je even zegt: "Toe maar, neem maar even gas terug, je hebt het nodig!" maar blijft geduldig met je meelopen tot je je koers weer hervat op de voor jouw ziel beste weg. We groeien bij elke stap of we kiezen ervoor aan de zijkant van de weg te blijven zitten.
Een ziel kan alleen vanuit een onbezoedeld gevoel spreken als dat ook daadwerkelijk in de ziel opgebouwd is en de ziel erbij kan.
Een ziel is altijd onbezoedeld maar de toegang tot de ziel is soms verstoord. En even lelijk gezegd, dat vindt de ego soms best fijn, want dan speelt hij de hoofdrol.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Iedereen kijkt er weer anders naar, ik weet de absolute waarheid niet, ik kan alleen afgaan op wat mijn gevoel me zegt, of hoe ik denk dat het zit, en dat denken put ik ook weer uit mijn gevoel.
Het is uiteindelijk ook het ego dat denkt te weten hoe iets zit, en dat hangt denk ik samen met de persoonlijkheid van je ziel, de onbewuste seintjes van herkenning misschien. En ook dan voelt iedereen wat anders, de een leest het ene en de ziel geeft het ego een gevoel van herkenning, en de ander leest iets anders, en krijgt dan dat gevoel.
Dat zal dus helemaal samen hangen met de gevoelswereld van je ziel en hoe ver die al op weg is.
De wiskundige kan zijn kennis voor vele goede zaken ten dienst stellen, maar kan het ook vanuit egocentrische redenen inzetten waar het jezelf en niet anderen dient en dat is dan een keuze die gegeven is vanuit de ego.
Maar dat ego zal dan vaak van een ziel afkomen, die zijn of haar gevoelswereld nog niet helemaal tot ontwaken heeft gebracht in de ziel. Of van een ziel die in een eerder leven bijvoorbeeld voor zichzelf moest opkomen en nu het seintje geeft van herkenning, waardoor het ego egocentrisch gaat doen, het ego voelt in elke stap wat er al in de ziel geleefd heeft. Is juist dan op koers, het herkent en gaat nadenken over dingen. Nadenken omdat het voelt, wat dan dus ook weer voelen is.

Ik denk ook dat de ziel wil groeien naar hoe het in wezen is, maar om te groeien moet de ziel wel haar innerlijke gevoelsleven tot uitdijen brengen, door haar innerlijke gevoelsleven die steeds liefdevoller wordt te verstoffelijken in het ego, klimt zij op.

Ik zie het ego niet zozeer als iets dat je in het aardse wil houden, ik denk hoe liefdevoller jouw ziel is, en hoe meer ze geleerd heeft, hoe meer dit in je ego te zien zal zijn, en hoe voelender jij denkt. Hoe meer die dingen in elkaar overvloeien, en hoe meer jij je hemel op aarde hebt en overal de bron in ziet.
Soms is het in eigen belang best goed even "egoïstisch" te zijn als rustmoment of om iets te leren uit wat het ego biedt (de keuzes die het geeft) maar daarna hoopt de ziel toch dat je de draad weer oppakt op de koers van de ziel.
Maar dat eigenbelang komt ook uit de taal van jouw ziel, die iets soms al heeft meegemaakt maar dan even op een andere wijze, jouw ziel zal je ego constant waarschuwen van weet je nog. Als een vriend op je pad. Dit gedrag zal juist de koers van je ziel zijn omdat je het door egoïstisch te zijn zoals je noemt, leert kennen, er achter komt wie je was, en dan ga je leren.

Toe maar, neem maar even gas terug, je hebt het nodig!" maar blijft geduldig met je meelopen tot je je koers weer hervat op de voor jouw ziel beste weg.
De ziel weet ook dat alles wat er in het ego leeft komt door alles wat er in haar leeft en in haar is opgebouwd. Dus zal alle geduld hebben.
Een ziel is altijd onbezoedeld maar de toegang tot de ziel is soms verstoord. En even lelijk gezegd, dat vindt de ego soms best fijn, want dan speelt hij de hoofdrol.
In de kern en als bron en dat waar we naar terug gaan zal ze onbezoedeld zijn, maar als ons ego er contact mee maakt, en de ziel heeft haar innerlijke gevoelswereld nog niet op het liefdevolle niveau die zij in de kern was, dan kan zij het ego ook niet helpen nog. Daar heeft ze dan de inhoud nog niet voor.
Anders zou zij ook niet keer op keer een nieuw ego begeleiden op het pad, dan was het al klaar.
Dan zou het ego al verder dan de ziel kunnen zijn, en ik denk juist dat de ziel het ego neerzet en begeleidt. Het ego waar zij mee kan groeien.


De ego wil je in het aardse houden
Ik denk niet dat het ego je perse in het aardse wil houden, dat ligt er denk ik helemaal aan hoe jouw ziel zich ontwikkelt heeft. Bij sommige zielen die langzaamaan naar hun laatste levens gaan zullen de ziel en het ego niet ver uit elkaar liggen. Je zult dan voelend denken.
Als je wilt, want ook in je laatste leven kun je nog anders kiezen. Maar je hebt dan wel de tools om je ego en ziel steeds meer op een lijn te hebben. Ik denk dat ik nog een lange weg te gaan heb, maar ik heb wel steeds het gevoel dat mijn ziel echt in mijn ego leeft, en daar de hoofdrol in speelt.
Mijn ego is een aardse persoonlijkheid, maar ik voel er wel bezieling in. Een bezieling die de boventoon voert, en er heel vaak is in mijn gedachten met liefdevolle woorden. Mijn ego ofwel mijn persoonlijkheid houdt me niet weg bij mijn ziel en wil ook dolgraag naar huis. En doet als het eens optreedt heel snel een stap achteruit voor het bron gevoel.

Maar nogmaals ik heb er veel boeken over gelezen, hoe het echt zit weten we misschien pas als we weer helemaal terug zijn in die bron, en dan houden we ons er waarschijnlijk niet mee bezig en voelen we alleen de compleetheid en liefde.
 
Laatst bewerkt:

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Maar nog even een vraagje en dan hou ik er over op, iedereen ziet het nou eenmaal anders.
Denk jij dat een ziel die nog weinig liefde in zich draagt en de weg naar huis nog niet erg in het verschiet heeft, in een nieuw leven een ontzettend liefdevol en bewust ego kan hebben, zodat de ziel kan leren?
Dan zou het ego dus echt gewoon een ergens weggeplukte rol zijn, die niet echt verband en aansluiting op de ziel heeft. Hoe kan een ziel een ego dan geduldig toespreken? Als het zelf die liefde nog niet heeft.

Of denk jij dat het ego altijd de negatieve aspecten heeft die je neerhalen. Ik zie een ego meer als een persoonlijkheid, je ik.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Iedereen kijkt er weer anders naar, ik weet de absolute waarheid niet, ik kan alleen afgaan op wat mijn gevoel me zegt, of hoe ik denk dat het zit, en dat denken put ik ook weer uit mijn gevoel.
Ik ook niet hoor, maar dit is wat mijn gevoel mij vertelt en ja, ook aangevuld met wat ik allemaal al op mijn pad aan informatie heb meegekregen waarvan ik dan voel: "Ja, zo klopt het ook met mijn gevoel!" Maar echt 100% zeker weten doe ik het ook niet. Maar dit gevoel bepaalt voor mij wel ook jouw volgende redenaties, want dat strookt dan ook niet helemaal met hoe ik het beleef.

Maar nog even een vraagje en dan hou ik er over op, iedereen ziet het nou eenmaal anders.
Denk jij dat een ziel die nog weinig liefde in zich draagt en de weg naar huis nog niet erg in het verschiet heeft, in een nieuw leven een ontzettend liefdevol en bewust ego kan hebben, zodat de ziel kan leren?
Dan zou het ego dus echt gewoon een ergens weggeplukte rol zijn, die niet echt verband en aansluiting op de ziel heeft. Hoe kan een ziel een ego dan geduldig toespreken? Als het zelf die liefde nog niet heeft.

Of denk jij dat het ego altijd de negatieve aspecten heeft die je neerhalen. Ik zie een ego meer als een persoonlijkheid, je ik.
Volgens mij draagt een ziel altijd al liefde in zich, maar soms is het contact met de ziel door invloeden een beetje verloren waardoor het niet goed zichtbaar meer is. Een ziel is volgens mij een perfecte vorm van zijn die gesluierd raakt. Bij een pasgeboren kindje is de ziel in volledige liefde en onbevangen aanwezig, oordeelvrij. Het is volgens mij de ego die zich in het aardse verder ontwikkelt en door keuzes steeds meer de overhand kan krijgen, zij het door voorbeelden wat dat kindje dan vanaf geboorte gaat meemaken.
Volgens mij heeft het ego altijd al negatieve aspecten in zich en die hoeven heus niet overdreven negatief te zijn, maar die zorgen wel voor dualistische gedachten die je van koers kunnen laten veranderen door zaken in twijfel te trekken. Een baby kent nog het gevoel van onvoorwaardelijke liefde en die zal pas afnemen als dat gevoel teleurgesteld wordt. Vanaf dan zou de ego kunnen vertellen dat dingen anders liggen als dat de ziel oorspronkelijk voelde. De ziel spreekt volgens mij de ego niet toe, het spreekt je empathisch vermogen aan waardoor je al dan niet weloverwogen keuzes gaat maken die je bewustwording en persoonlijke groei bevorderen.

Je persoonlijkheid is volgens mij een optelsom van je ziels-denken en ego-denken. Het is maar net naar welke kant de wijzer doorslaat en ook dit kan gedurende je leven wijzigen. Zolang je in het aardse leeft heb je ook je ego nodig om je in het aardse te kunnen handhaven op meerdere vlakken, maar dat neemt niet weg dat je ziel je ware ik is en hierna ook een weg vervolgt, beladen met het bewustzijn dat je in het aardse hebt verworven. Het is maar net wat je meer vertrouwt, je ziel of je ego. En dat zal je volgens mij meenemen naar een volgend leven als basis voor dat nieuwe leven.
 
Laatst bewerkt:

Muriel

Bekend lid
Forum lid
De ziel spreekt volgens mij de ego niet toe, het spreekt je empathisch vermogen aan waardoor je al dan niet weloverwogen keuzes gaat maken die je bewustwording en persoonlijke groei bevorderen.
Ja maar dan moet je wel een ziel hebben die al liefdevol ontwikkelt is of waar de sluier niet meer opspeelt en zich de empathie eigen heeft gemaakt. Als alle zielen al compleet waren dan had het hele leven geen zin. Als een ziel gesluierd is zoals jij zegt, dan kan het nog niet altijd met empathie een groei bevorderen, dan zal het eerst zelf die sluier niet meer moeten hebben. Ik denk dus dat , dat kindje bij de geboorte bij een ziel hoort, die met haar liefde , bij de liefde van dat ego kan die zich in het leven toont.
Anders kun je niet ondersteunen. Ik geloof er dus ook niet in dat mijn ego een ziel heeft die nog bijna geen liefde draagt, anders zou ze me niet kunnen begeleiden en kon ik niet op haar vertrouwen.


Ik denk dat twijfel en dualistische gedachten dus ook kunnen komen door het seintje dat je ziel je geeft over vorige levens, je herkent, en voelt, dit was er eerder. En juist door die twijfel ga je leren wie je was of wie je bent en openen zich leerwegen.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
En daar lopen we dus vast. Het zal waarschijnlijk een beetje liggen zoals jij schrijft en een beetje liggen zoals ik schrijf. Zeker weten doen we het niet. Voor mij staat mijn ziel gelijk aan God en dat is de stem waarnaar ik luister. Hoe ik mijn leven leef bepaalt of ik altijd in contact kan zijn met de hele ziel, maar ik weet zeker dat mijn ziel altijd pogingen zal ondernemen om mij te bereiken, hoe donker de dagen ook zijn. En daarom voelt voor mij de ziel altijd puur, want was is er minder puur dan God zelf?
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Bij een pasgeboren kindje is de ziel in volledige liefde en onbevangen aanwezig, oordeelvrij.

Een baby kent nog het gevoel van onvoorwaardelijke liefde
Ik moet zeggen ik heb wel pasgeborene boos ter wereld zien komen toen ik in de verpleging zat. en ik heb ook wel eens een pasgeborene met haat gezien. Ik denk dus eigenlijk niet dat we zo onbesmet ter wereld komen.
Zelf heb ik in de baarmoeder al zulke akelige ervaringen gehad dat ik ook wel "besmet" op de aarde arriveeerde.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
En daar lopen we dus vast. Het zal waarschijnlijk een beetje liggen zoals jij schrijft en een beetje liggen zoals ik schrijf. Zeker weten doen we het niet. Voor mij staat mijn ziel gelijk aan God en dat is de stem waarnaar ik luister. Hoe ik mijn leven leef bepaalt of ik altijd in contact kan zijn met de hele ziel, maar ik weet zeker dat mijn ziel altijd pogingen zal ondernemen om mij te bereiken, hoe donker de dagen ook zijn. En daarom voelt voor mij de ziel altijd puur, want was is er minder puur dan God zelf?
Het maakt niet uit hoe het ligt, het is leuk om erover na te denken, en op in te voelen. wie er gelijk heeft doet er niet toe.
Maar waarom zou jouw ziel dan terug naar huis moeten, als het al in orde is? Waarom zou je dan nog met een ego het aardse leven moeten gaan leven?
Je ziel zal ook altijd puur aan voelen als je er verbinding mee maakt, omdat de ziel altijd wijzer is dan je ego.Een ziel zal nooit samenwerken met een ego die zij niet kan begeleiden, anders kan ze niet tot steun zijn.
Maar het kan goed zijn dat als jouw ziel groeit, je nog weer dichter bij huis is, en nog veel en veel wijzer is. Anders zou je ziel ook niet in ontwikkeling zijn.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik moet zeggen ik heb wel pasgeborene boos ter wereld zien komen toen ik in de verpleging zat. en ik heb ook wel eens een pasgeborene met haat gezien. Ik denk dus eigenlijk niet dat we zo onbesmet ter wereld komen.
Zelf heb ik in de baarmoeder al zulke akelige ervaringen gehad dat ik ook wel "besmet" op de aarde arriveeerde.
Ik denk dat ik ook boos was, als ik de babyfoto zie...
Ik heb maanden in de couveuse gelegen, en wilde eigenlijk niet naar aarde. Toen dacht ik doe het dan maar snel, dan kan ik ook snel weer terug, en belandde ik in een glazen bakkie.

Ook in de ogen van mijn kinderen zag ik bij de geboorte niet het babytje maar iemand die me iets kwam leren, alsof ik er hele oude bekende ogen in zag die al heel veel wisten.
Net of ze niet helemaal blanco begonnen.
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Ik heb maanden in de couveuse gelegen, en wilde eigenlijk niet naar aarde. Toen dacht ik doe het dan maar snel, dan kan ik ook snel weer terug, en belandde ik in een glazen bakkie.
Ja, ik geloof dat dat meestal de oorzaak is van vroeggeboorte.
 
Bovenaan