Khatera

Bekend lid
Forum lid
Ik heb een dochter van 12. Vanaf het begin hebben we een hele aparte relatie, het is best lastig uit te leggen.
Mijn dochter is absoluut het liefdeskind van mijn man en mij. Wij waren allebei eerder getrouwd en gescheiden en toen wij een relatie kregen, besloten we na een jaar dat als het kon, we heel erg graag samen een kindje wilden.
We waren superblij toen we ontdekten dat we een dochter gingen krijgen, zonen hadden we beide uit onze vorige relatie.
Vanaf een maand of 6 werd de zwangerschap meer een nachtmerrie, veel rugpijn, gewicht dat verdubbelde zonder duidelijke reden, niet meer kunnen slapen.... met week 38 werd geprobeerd de bevalling op te wekken omdat ik helemaal af was, maar dat lukt niet. Uiteindelijk is onze dochter via een spoed keizersnee geboren.
Als je de foto's van onze dochter ziet die een half uur na de geboorte zijn gemaakt, kijk je haar recht in de ogen. Ze was er echt al helemaal. Sommige baby's hebben een beetje zo'n blanco blik de eerste weken, maar onze dochter absoluut niet. Zoals ze op die foto's kijkt, kijkt ze nog steeds.
We hebben van alles met haar meegemaakt, op haar zesde vertelde ze me over haar vorige mama, die niets van haar wilde weten toen ze uit haar buik kwam. Ze had de eerste jaren van die vreemde buien, dat ze ineens heel erg boos of verdrietig kon worden terwijl ze zat te spelen of te eten, zonder dat ze kon zeggen wat er was. Heel vreemd.
Dat is allemaal wel bijgetrokken, maar tussen haar en mij heeft het nooit geboterd. Met mijn man kan ze heel goed, mij is ze altijd aan het uitdagen. Het is net alsof ze af en toe echt probeert om onze relatie te saboteren, bijna als om te bewijzen dat ik toch niet van haar houd.
Niet dat dat ooit gezegd is, maar zo voelt het wel. We hebben videotherapie gehad, speltherapie, enz enz. Bij een paranormaal therapeute geweest, geurgel therapie, edelsteen therapie, enz enz enz. Maar het heeft allemaal niets verbetert.
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Wat is het toch waardoor zij en ik als vuur en water zijn? We kunnen niet zonder elkaar, maar ook niet echt met elkaar. Het maakt me zo verdrietig, boos, gefrustreerd, moedeloos en depressief.
Ons meisje was zo gewild, zo geliefd, ik heb best heel veel geleden tijdens die zwangerschap en bevalling en alles met liefde, het enige dat telde was dat het goed was met haar. Ik was zo opgelucht toen dat ook zo bleek te zijn!
Nu betrap ik me er wel eens op dat ik denk, zou ik nog aan dit verhaal begonnen zijn als ik dit had geweten?? En dan voel ik me best een slecht mens. Maar ik weet het ook allemaal niet meer. Wat is dat toch tussen ons??? Ik wil niet zomaar haar foto online zetten, en die van mij ook niet, maar als iemand foto's wil om eens te lezen.... Ik ben echt zo dringend op zoek naar een manier om hier beter mee om te kunnen gaan.
 

zon

Bekend lid
Forum lid
Het is moeilijk, voor jou en je dochter.
Je hebt zoveel geprobeerd, misschien wel te veel.
Dat kan dwingend over komen, geef haar de ruimte.
Probeer eens een stap terug te nemen en te accepteren dat het nu zo is.
Vaak komen de oplossingen of antwoorden vanzelf in het leven.
Niets is volmaakt, hoe graag we dat ook willen.
Het is in ieder geval fijn, dat ze wel met haar vader goed is.
Geniet daar van, de rest komt misschien wel.
Probeer rust te vinden in de situatie zoals die nu is, wie weet heeft dat een positieve uitwerking.
Al zal dat zeker niet meevallen.
 

Khatera

Bekend lid
Forum lid
Dank je wel voor je reactie Zon, misschien heb je wel gelijk, geef ik haar niet genoeg de ruimte. Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer langzamerhand wat wel of niet goed is.
 

Herman Morren

Forum lid
Forum lid
Je zit best in een moeilijke en pijnlijke situatie Khatera. Het is voor mij voor het eerst dat ik via zo'n forum als deze reageer, en weet niet of ik er goed aan doe maar probeer het toch maar. Na je verhaal gelezen hebbende is het lastig om een beeld te vormen van jullie situatie, maar ik krijg het volgende binnen, misschien heb je er iets aan en kan het jullie een eindje op weg helpen, maar misschien heb je dit al eens geprobeerd en hielp het niet. Ik ben het met zon eens dat je je dochter even het beste haar wat ruimte kan geven. Veder zou je kunnen werken met het volgende; laten we zeggen persoonlijk "mantra"/affirmatie:

Spreek zo veel mogelijk op een dag in jezelf uit:

(naam van je dochter) jij bent mijn dochter
en ik ben dankbaar dat ik je moeder mag zijn
Ik laat al mijn verwachtingen die ik van je heb los
want ze doen afbreuk aan je Zijn
ze geven alleen maar mijn gemis aan
jij bewandelt je eigen levenspad die niet altijd gemakkelijk is
ik bewandel mijn eigen levenspad die niet altijd makkelijk is
graag wil ik samen dit levenspad met je bewandelen
ik hou van je

Herhaal dit talloze malen in je hoofd, als je dochter thuis is kijk haar aan, Als jij alleen thuis bent maak er een liedje van, bedenk een dansje. Geeft een geweldige positieve energie in huis als ze weer thuis komt. Onderhuids zal ze deze positieve gedachten opvangen en stel je een veranderingsproces in gang, let wel jij bent er zelf bij betrokken dus er zullen best wel wat emoties bij je boven kunnen komen, eerlijk voor jezelf zijn en door de emotie heengaan werkt bevrijdend voor je.

Als je echt op van de zenuwen bent Khatera, neem wat Valeriaan, is een geschenk van God om ons te helpen in moeilijke tijden. Geeft de zenuwen rust om zo je eigen kracht weer op te laten leven.

Ik wens jullie alle goeds en liefde toe.
 

Bloem

Bekend lid
Forum lid
Khatera zei:
Dank je wel voor je reactie Zon, misschien heb je wel gelijk, geef ik haar niet genoeg de ruimte. Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer langzamerhand wat wel of niet goed is.
Stop eens met de schuld bij jezelf neerleggen lieverd. Het is niet zo dat jij haar niet genoeg de ruimte geeft.
Maar loslaten is wel nodig.

Ook ik heb een dergelijke relatie met mijn moeder gehad. We hebben ruzie gemaakt en gevochten tot er afstand was en we elkaar loslaten moesten.
Daarna ging het beter. Ik heb wel een paar jaartjes therapie nodig gehad om het een en ander te verwerken (wat niet hiermee te maken had, maar wel invloed had op de band met mijn moeder)
En ik kan alleen maar zeggen dat ik een aantal jaren een ijzersterkte liefdevolle band met mijn moeder heb gehad, waar helemaal niks tussen kon komen. Het heeft even geduurd, maar dat is het dubbel en dwars waard geweest.
Ik heb helaas maar kort van deze hernieuwde band met mijn moeder kunnen genieten, omdat ze 4 jaar later stierf aan kanker.
Desondanks tekenen die 4 jaar mijn gehele relatie met haar, in positieve zin. Dubbel en dwars ingehaald, zeker weten.

Daarom wil ik je zeggen: probeer de zorgen los te laten, pak elk "conflict" per stuk aan en laat het los als zijnde laat het niet ophopen tot er geen overzicht meer is. Ik ben het volledig met Zon eens, geniet van de band die ze heeft met haar papa en laat de negatieve lading los. Dat zal jullie allebei rust geven.

Dikke knuffel van een dochter én moeder ;)
 

Khatera

Bekend lid
Forum lid
Het is voor mij voor het eerst dat ik via zo'n forum als deze reageer, en weet niet of ik er goed aan doe maar probeer het toch maar.
Herman, dank je wel voor je reactie! Ik heb de affirmatie gelezen en ik was gelijk enthousiast! Ik denk dat ik daar echt iets mee kan! Ik ga dit morgen gelijk proberen, dank je wel!
 

Khatera

Bekend lid
Forum lid
Bloem, dank je wel! Wat een troostende woorden van een dochter! Het doet me heel erg goed om te lezen dat je het herkent en dan vanuit de dochter. Het geeft mij heel veel hoop, ik weet dat ik het los mag gaan laten. Maar dat is zo ontzettend moeilijk, omdat ik zo graag het beste wil, ik heb nog steeds het gevoel dat ik er niet hard genoeg aan werk om het goed te laten zijn.
 

Anna Oyca

Admin
Medewerker
Administrator
Moderator
...omdat ik zo graag het beste wil, ik heb nog steeds het gevoel dat ik er niet hard genoeg aan werk om het goed te laten zijn.
Dat je graag het beste wil voor je dochter is heel begrijpelijk. Maar er "alles aan doen om het goed te laten zijn" werkt eerder averechts in een relatie. Of deze nu met je dochter, je partner of ouder is maakt niet uit.
En daarbij, ook strubbelingen en zelfs de nodige "ellende" komen vaak voor in de nodige leerprocessen binnen relaties. Alleen de moeilijkheid is dat het om jou en je dochter gaat in dit geval. En dat is gewoon heel pijnlijk.
Maar wanneer je inderdaad de teugels meer laat vieren zul je er ook eerder achter komen waar het wrikt. Pas dan zou je eventueel iets kunnen ondernemen wat ten goede kan komen van die relatie.
 

Khatera

Bekend lid
Forum lid
Dank je wel Anna Oyca, maar elke keer als ik de teugels laat vieren, gebeurt er dus weer wat. Gisteren weer, vandaag ook weer. Dan word ik weer voorgelogen en hier heb ik echt langzamerhand een hele goeie antenne voor ontwikkeld.
Ik doe mijn best met de positieve affirmaties, maar voel me zo negatief dat er eigenlijk niet veel hoeft te gebeuren om me weer in de mineur te krijgen.
Ik ben echt blij met de adviezen, ik moet gewoon zelf zien uit te vogelen hoe ik een en ander het beste kan toepassen denk ik.
 

Herman Morren

Forum lid
Forum lid
Hallo Khatera,

Ik las je reactie op de topic van Rihanna, en ik voelde daar veel meer kracht en zelfvertrouwen in. Ik vroeg me af of dat inderdaad zo is, en hoe het nu met jullie gaat?

Liefdevolle groet,

Herman Morren
 

Khatera

Bekend lid
Forum lid
Herman, als het niet om mezelf gaat, kan ik veel objectiever zijn en heb ik inderdaad genoeg zelfvertrouwen. Maar als het persoonlijk is en zeker als het mijn dochter betreft, ervaar ik dat heel anders.
maar het is inderdaad de laatste weken een stuk beter. Ik probeer positiever te denken en de affirmaties te gebruiken en het lijkt erop dat dat wel verschil begint te maken. Daar ben ik echt heel erg blij mee en dat geeft ook nieuwe moed en meer zelfvertrouwen op dat gebied!
 

Herman Morren

Forum lid
Forum lid
Fijn dat je wel wat verandering begint te merken Khatera, vaak zien we de kleine veranderingen niet omdat ze opgaan in de gekte van de dag of dat het naar ons zin niet snel genoeg gaat. Toch neemt het zijn tijd en loopt mee in ons dagelijks leven en is vaak onderhuids en onbewust hard aan het werk om ons verder te brengen.

Liefdevolle groet,

Herman Morren
 

beeldmuis

Bekend lid
Forum lid
Hoi hoi,

Ik heb met mijn zoon ook veel van dit soort "problemen"
Wat bij ons heel erg helpt is dat ik de dicussies en problemen zo min mogelijk
Laat beinvloeden door je eigen emoties. Als mijn zoon liegt ga ik niet met hem in discussie maar zeg liegen is jou keuze de consequenties horen daar dan ook bij. Je blijft nu op deze plek zitten tot je eerlijk kunt zijn. Ik loop dan weg, als hij zegt dat hij wel eerlijk is zeg ik dat mensen vaak al weten hoe het zit, maar dat ze uit jou mond de waarheid willen horen. Als mensen merken dat je liegt willen ze niet met je omgaan of geloven ze je niet als je de waarheid spreekt.
Vooral de gevolgen van de akties leg ik bij hem neer.
Als hij niet wil slapen en van zijn kamer komt en ik zeg ik wil rust, dan heeft hij daar natuurlijk geen boodschap aan. Hou het kort, weinig mogelijkheden tot discussie en zo min mogelijk jezelf er in betrekken. Hou het op haar wat het haar voor voor of nadeel geeft in wat je verwacht. Jij doet toch ook alleen iets waar je je goed bij voeld of dat je weet dat het je helpt ;)

Veel liefs !
 

beeldmuis

Bekend lid
Forum lid
Succes ! Als je nog eens ergens tegen aan loopt en je bent advies nodig weet je me te vinden. Sta altijd voor je klaar :)
 
A

Anonymous

Gast
Ik denk dat jij voor haar nu een moeder moet zijn om haar te leren dat een kind door een moeder wel gewenst kan zijn.
Al zal dat moeilijk zijn. Maar echte liefde kan dat aan.
Het vreemde is dat het kind niet zegt niet door de vorige vader niet gewenst te zijn alleen niet door de moeder al vanaf de geboorte en tijdens de bevalling.
Misschien was ze toen afgestaan ter adoptie en vaak zit het moeder op een bepaalde manier niet mee om dan nog blij met een kind te kunnen zijn. Dat kan ook.
Ze reageert het in ieder geval niet af op de vader.

Misschien helpt het er meer over te lezen bij psychologie en ongewenste kinderen om het beter te begrijpen hier is ook een site
https://www.psychologiemagazine.nl/web/Artikelpagina/Ik-was-een-ongewenst-kind-1.htm
Ikzelf was ook zo'n ongewenst kind. de moeder denkt dan dat de vader liever een zoon had.
moeders zijn erg met de vader van het kind bezig of met hun man dus.

Daar moet je ook rekening mee houden.

Je kan zeggen als de vader bijvoorbeeld iets slecht zegt van een kind steekt het ook de moeder die heeft dan iets fout gedaan.

Ik ben thuis compleet uitgestoten.

Ik denk dat het kind moeilijk of vervelend om te kijken hoeveel de moeder kan verdragen en denkt bij alles nu moet ze me niet meer. Dus zoekt waar het aan ligt dat de moeder niet van het kind houdt. Dat kind zoekt het dus in zichzelf en ziet niet dat het in de moeder zit want kinderen geven altijd zichzelf de schuld.
Het kind trekt zich dat dus heel erg sterk aan.
En moet dus leren dat het niet aan het kind ligt.
dus van die schuldgevoel af. Een schuldgevoel kan wel aan gepraat zijn maar dan is het er nog en gaat het knagen. Zo'n pijn doet het.

Dat kind moet dus leren dat het niet aan het kind ligt en niet door het kind komt.

Anders gaat het kind iets zoeken zo van het moet aan het kind liggen en dan verdient het straks zelf moord te plegen of zo. Je weet niet welke kant het uit kan gaan.
zoiets kan dieper in de ziel van een kind gaan zitten dan mensen beseffen.
Ik denk dat het kind zal provoceren net zo lang tot beaamt wordt ja je bent een slecht kind zodat het bewijs heeft dat het kind de schuld heeft en dus schuldig is en dus onmogelijk in staat is te snappen dat het niet aan het kind ligt.

Ik denk dat naar de kerk gaan zal helpen en bidden. Want dat voelt vaak als erkenning zo van heb ik daar recht op. Misschien houdt toch iemand van me en misschien ben ik toch waardig want vaak zijn kinderen ook bij de kerk weg gehouden en dat voelt een kind ook net of je niet waardig bent. Dat kan je dus ook proberen. En over Jezus vertellen.
Khatera zei:
Ik heb een dochter van 12. Vanaf het begin hebben we een hele aparte relatie, het is best lastig uit te leggen.
Mijn dochter is absoluut het liefdeskind van mijn man en mij. Wij waren allebei eerder getrouwd en gescheiden en toen wij een relatie kregen, besloten we na een jaar dat als het kon, we heel erg graag samen een kindje wilden.
We waren superblij toen we ontdekten dat we een dochter gingen krijgen, zonen hadden we beide uit onze vorige relatie.
Vanaf een maand of 6 werd de zwangerschap meer een nachtmerrie, veel rugpijn, gewicht dat verdubbelde zonder duidelijke reden, niet meer kunnen slapen.... met week 38 werd geprobeerd de bevalling op te wekken omdat ik helemaal af was, maar dat lukt niet. Uiteindelijk is onze dochter via een spoed keizersnee geboren.
Als je de foto's van onze dochter ziet die een half uur na de geboorte zijn gemaakt, kijk je haar recht in de ogen. Ze was er echt al helemaal. Sommige baby's hebben een beetje zo'n blanco blik de eerste weken, maar onze dochter absoluut niet. Zoals ze op die foto's kijkt, kijkt ze nog steeds.
We hebben van alles met haar meegemaakt, op haar zesde vertelde ze me over haar vorige mama, die niets van haar wilde weten toen ze uit haar buik kwam. Ze had de eerste jaren van die vreemde buien, dat ze ineens heel erg boos of verdrietig kon worden terwijl ze zat te spelen of te eten, zonder dat ze kon zeggen wat er was. Heel vreemd.
Dat is allemaal wel bijgetrokken, maar tussen haar en mij heeft het nooit geboterd. Met mijn man kan ze heel goed, mij is ze altijd aan het uitdagen. Het is net alsof ze af en toe echt probeert om onze relatie te saboteren, bijna als om te bewijzen dat ik toch niet van haar houd.
Niet dat dat ooit gezegd is, maar zo voelt het wel. We hebben videotherapie gehad, speltherapie, enz enz. Bij een paranormaal therapeute geweest, geurgel therapie, edelsteen therapie, enz enz enz. Maar het heeft allemaal niets verbetert.
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Wat is het toch waardoor zij en ik als vuur en water zijn? We kunnen niet zonder elkaar, maar ook niet echt met elkaar. Het maakt me zo verdrietig, boos, gefrustreerd, moedeloos en depressief.
Ons meisje was zo gewild, zo geliefd, ik heb best heel veel geleden tijdens die zwangerschap en bevalling en alles met liefde, het enige dat telde was dat het goed was met haar. Ik was zo opgelucht toen dat ook zo bleek te zijn!
Nu betrap ik me er wel eens op dat ik denk, zou ik nog aan dit verhaal begonnen zijn als ik dit had geweten?? En dan voel ik me best een slecht mens. Maar ik weet het ook allemaal niet meer. Wat is dat toch tussen ons??? Ik wil niet zomaar haar foto online zetten, en die van mij ook niet, maar als iemand foto's wil om eens te lezen.... Ik ben echt zo dringend op zoek naar een manier om hier beter mee om te kunnen gaan.
 

Khatera

Bekend lid
Forum lid
Dank je wel Kimmie, voor je adviezen. Het is zeker niet zo dat mijn dochter ongewenst is! Zij was juist heel erg gewenst, mijn man en ik wilden haar heel erg graag! Shannon is nu 13 en begint zich nog veel meer tegen me te keren. Ze is me af en toe echt aan het pesten en als ik dan boos wordt, speelt ze de heilige onschuld bij haar vader. "ik weet niet waarom mama zo lelijk doet, ik deed helemaal niets. Mama doet altijd zo boos tegen mij." Ik heb langzamerhand het punt bereikt dat ik me waarschijnlijk ga terugtrekken uit het huwelijk en haar bij mijn man laat. Ik kan het niet meer aan, alle professionele hulp al gehad en niets heeft geholpen. Misschien als ik niet meer in het plaatje ben, dat er nog hoop is en dat mijn man er nog iets mee kan. Ik hoop heel erg dat onze dochter goed terecht gaat komen, maar ik heb af en toe het gevoel dat ze me haat en dat er gewoon niets te verbeteren valt aan onze relatie.
 

Jasophoria

Bekend lid
Forum lid
Zeer moeilijke situatie.
Aan de ene kant als je weg gaat bevestig je enigszins haar ervaring met haar vorige moeder, dat ze ongewenst was, maar om zelf ongelukkig te zijn is ook geen optie.
Lastig meid :(
Mijn relatie met mijn moeder was tot voor kort ook niet geweldig.
Toen heb ik een edelsteen piramide gekocht en daar een foto van mezelf onder gelegd en sinds dien is het een stuk beter geworden.
Hier een webside over de uitleg van een piramide.
http://www.johnjansen06.info/pagina38.html

Ik wens je veel succes met wat je ook beslist (k-knuf)
 
Bovenaan