johaneneline

Forum lid
Forum lid
Nu ik ouder begin te worden (ik ben 67) komt bij mij het besef naar voren dat ik veel moeite heb (gehad) met zelfacceptatie. Zo kan ik het mezelf kwalijk nemen dat ik tot aan de heftige psychische doorbraak van vorig jaar helaas met een negatief zelfbeeld heb rondgelopen. Met de kennis en ervaring van het heden is het moeizaam te verteren dat ik mijn leven lang niet echt assertief ben geweest en dus te veel en te vaak over me heen heb laten lopen.

Er is in het heden de uitdaging te (leren te) accepteren dat mijn leven helaas met meer ellende en gedoe is verlopen, dan mij lief is. Dat het leven dus niet eerlijk is, dat ‘ieder zijn deel krijgt’. Die acceptatie is nodig omdat ik nog met rancune rondloop naar mezelf en anderen. Het besef dus dat ik mezelf al die jaren zodanig heb laten triggeren, dat ik in het heden alsnog met veel spanning en stress in mijn lijf rondloop. Ik weet nu hoe het vroeger ‘fout’ met me kon gaan, ik heb daarvan geleerd en kan toekomstige zaken anders/beter aanpakken.

Het is inmiddels de hoogste tijd om met een positiever gevoel mijn verleden te ervaren en los te laten. En me meer op de toekomst te richten en het geleerde in de praktijk te brengen. Dan kan mijn positieve zelfbeeld, dat zich langzamerhand aan het vormen is, zich gaan stabiliseren. Daar word ik zeker gelukkiger en gezonder van!

Mijn vraag: herken je deze processen in je leven? En hoe ben je daar mee om gegaan?
Gaarne reacties.


mvg Johan
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Bijzonder, daar was ik de afgelopen dagen ook mee bezig.....

dat besef is er..... al een tijdje, en blijkt een proces van tijd te zijn (het beseffen betekent niet, direct dat gevoel kwijt te zijn).
En het is een bijzonder proces..

Lief zijn voor je zelf (mild over jezelf denken) is een doorlopend proces (en soms denk je er bijna te zijn, blijkt er toch nog wat, ergens verborgen te zitten in een klein hoekje van je brein ;).... waardoor je weer even het jezelf kwalijk neemt dat je.............. maar soms kan ik het ook laten zijn .....er zijn nu eenmaal echt hele vervelende rot dingen gebeurt......en neem ik het mijzelf niet kwalijk dat ik dat voel - of hoe ik er mee omgegaan ben - toen -.

Ik kan met blijdschap en trots zeggen dat ik tegenwoordig meestal heel blij met mij zelf ben en mij niet meer schaam voor mijzelf (vanmorgen iets gedaan, dat ik bijvoorbeeld jaren geleden niet had kunnen doen, omdat ik mij daar teveel voor geschaamd had - hardop tijdens een oefening de handeling die ik deed, opzeggen- in een groep, terwijl de kans heel groot is dat ik ''het niet goed zal doen - fouten zal maken'' ).
 
U

User_479

Gast
Ik ben in mijn jeugdjaren wel minder assertief geweest dan ik nu ben. ik was altijd heel lief, zachtaardig, en soms wat verlegen, waardoor er ook wel eens over me heen gelopen werd want ik vond alles wel goed en zei er niet snel wat van. Ik vond het toen ook wel vervelend om in grote groepen mijn verhaal te doen enzo. Ik was te zacht en te liefjes. Als er eens wat was dan ging ik tijden nadenken hoe ik het de ander duidelijk kon maken dat ik iets niet fijn vond. Ik moest echt mijn grenzen leren aangeven. Ook nu heb ik nog wel momenten dat ik meer om een ander denk dan mezelf, meer rekening hou met de ander. Maar ik ben wel veel assertiever dan ik vroeger was. Ik vind het zelfs leuk om de leiding te nemen en iets voor te dragen in een grote groep, of het voortouw te nemen. Of als er een probleem is een groep diegene te zijn die het bespreekbaar maakt. Als ik het ergens niet mee eens ben zal ik het ook altijd zeggen.
Het soms meer rekening houden met anderen zegt ook dat ik liever voor mezelf mag zijn, maar ik heb eigenlijk nooit een laag zelfbeeld gehad. Ik vind mezelf wel een prima mens die er mag zijn. Ook toen ik nog minder assertief was kon ik mezelf wel omarmen, en accepteren dat ik te liefjes was en de dingen moeilijk vond.

Ik heb tal van mankementen innerlijk en uiterlijk, maar ik heb het altijd veel groter gezien, als zijnde het lichaam en de dingetjes die ik nu dit leventje even heb. Maar dat is niet alles wat ik ben.
Ik zie de dingen op het levenspad ook als de dingen die me hebben doen groeien en wat gebracht hebben.
Ik was vroeger veel minder assertief als nu, maar het heeft wel gemaakt dat ik ook goed heb leren observeren, ervaren hoe anderen zich zouden kunnen voelen. Ik geloof er in dat alles iets brengt, waar je wat mee kunt en wat aan hebt op de duur. Ik heb wel soms dat ik me schuldig kan voelen over hoe ik tegen een ander gedaan heb, en dan denk ik, ik was fout, en dat kan wel doormalen, maar als ik het dan beter bekijk denk ik hoezo, niets mis mee, geef jezelf eens meer steun. Dat heb ik nu ook wel veel minder dan dat ik het eerder had.

Het grappig is dat ik vanmorgen een kaartlegging voor mezelf deed, daar kwam ook een kaart uit over het verleden.
Het was een kaart van intuïtie en gevoeligheid, en hij beschreef, dat als de baas je op kantoor roept, zul je denken krijg ik ontslag? Heb ik iets verkeerd gedaan? Terwijl het net zo goed kan zijn, je krijgt opslag, of een grote veer voor wat je gedaan hebt.
En dat vond ik ook wel een heldere kaart.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik herken zeker wat je schrijft johaneneline, Ik ben nu 60 en van jongs af aan was ik stik verlegen. Ik was een nakomer in een gezin met vier kinderen die snel op elkaar volgden. Hierdoor moest ik mij ook vaker zelf vermaken of werd erg betutteld en klein gehouden, overbeschermd. Dit was niet goed voor mijn zelfbeeld. Daarnaast doet de manier waarop je opgevoed wordt er ook een schepje bovenop. Ik was faalangstig terwijl ik toch goede talenten had op meerdere vlakken. Ik kon goed leren en durf te zeggen dat ik best intelligent ben. Voordelig jarig, dus ook de jongste van de klas en ook daar regelmatig ondergesneeuwd of een geliefd slachtoffer. Ook dat hielp niet echt. Ik ontwikkelde mijzelf als een perfectionist in een hoop dingen, want dan kon het in mijn ogen niet fout gaan dus ik stelde hoge eisen aan mijzelf en nog kon dit mij niet voldoende overtuigen dat ik mocht zijn wie ik was. Want nu ik dingen goed deed wilde ik in de ogen van anderen opscheppen en dat was ook weer aanleiding voor veel pesterijen. Ik was niet populair, had weinig vrienden, want in groepen voelde ik mij ook niet op mijn gemak. Ik was ervan overtuigd dat iedereen alles beter en sneller en leuker kon dan ik. En toch ging ik grenzen verleggen en thuis zonder ruzies te maken of stem te verheffen rebelleren om mijn eigen ding te kunnen doen, maar ook dat was natuurlijk weer aanleiding voor commentaar want ik zou niet volwassen genoeg zijn of probleemoplossend gericht genoeg zijn om mijn hoofd zelfstandig boven water te kunnen houden. Ik spreek nu over de periode al rond mijn twintigste, klein gehouden dus. De normen en waarden van thuis werden er bij ons ingehamerd dus toen ik trouwde met iemand waarvan ik overtuigd was dat ik hiermee thuis kon komen (we hadden allebei goed doorgeleerd en konden ons goed in gezelschap bewegen) en hij met open armen werd ontvangen, was ik er ook van overtuigd van deze persoon te houden. Het klopte allemaal. Maar met de loop der tijd begonnen dingen steeds meer aan mij te knagen, ik was niet gelukkig. Ik liep eigenlijk gewoon in het gareel en was ervan overtuigd dat dit mijn rol als vrouw was. Een pijnlijke scheiding volgde waarbij ik door het grootste deel van de familie werd uitgekauwd inclusief mijn ouders. Hoe durfde ik hen hem af te nemen en hoe durfde ik het mijzelf gelijk aan hem te plaatsen voor mijzelf. Dit is later wel goed gekomen maar was een pijnlijke lange weg. Ik ben opnieuw getrouwd met iemand die totaal anders was, wel succesvol in de maatschappij maar totaal anders van opvattingen en dit ging heel lang goed. We kregen een zoon, mijn trots en een tijd lang was ik gelukkig. Echter na de geboorte van mijn zoon begonnen zaken te veranderen en ook nu weer had ik het niet snel door, want het gezin draaiende houden zat er bij mij diep in en vuile was buiten hangen deed ik ook niet aan. Kleine misverstanden werden groter en groter en met respect met mij omgaan veranderde in respectloos. Pijnlijke uitingen volgden. En nog koos ik niet voor mijzelf. Tot een kat waar ik zielsveel van hield en die in mijn handen was geboren, en die echt mijn maatje was, op een dag zomaar verdween en ik ten einde raad was omdat ik van deze kat net zoveel hield als van een kind. Dit was mijn trigger waardoor ik mijn sluimerende spirituele talenten begon te ontdekken en herkennen en ik in razend tempo begon te ontwikkelen. Dit was voor mij de aanleiding voor mijzelf en mijn eigen geluk te kiezen en niet meer over mij heen te laten lopen. Een positief pad dat ik al heel lang voor mijzelf en mijn zoon volgde, maar nu standvastiger. Echter, deze keuze van mij om niet meer het gewillige typetje bij alles te zijn en ieder zijn eigen verantwoordelijkheid te laten nemen was aanleiding voor mijn ex om mij het leven danig zuur te gaan maken tot bedreigend toe zachtjes uitgedrukt. Ik stond uiteindelijk voor de keuze: doorgaan en doorslikken of vluchten en opnieuw vanuit en met niets opbouwen. Ik koos het laatste. Dit alles is ook een proces van enkele jaren geworden waarin ik mijzelf steeds meer ontwikkelde en niet meer over mij heen liet lopen. Mijn positiviteit heeft mij bij alles overeind gehouden en ik ben op heel veel momenten zichtbaar en voelbaar hierbij begeleid door het universum op talloze manieren. Een echte openbaring vanuit de deuropening naar een voor mij nieuwe wereld die nu zichtbaar werd. Ik leef nu nog met wat restanten van dit verleden, maar ik ben tevreden, kom eigenlijk niets te kort. Mijn zoon woont bij mij en alles gaat goed.
Wil je het hele verloop, de groei en openbaringen, lezen, klik dan eens op de titel in mijn onderschrift. Ik heb er een boek over uitgegeven om niet alleen aan mijzelf te bevestigen dat deze opbouw heeft plaatsgevonden maar ook om anderen ermee te helpen.
 
Laatst bewerkt:
U

User_479

Gast
Ik vind het heftig Pendel.
Ik las het hele stuk en voelde daarbij zo een dankbaarheid voor mijn vader.
Hij zegt nu nog wel eens tegen mijn man, als je mijn dochter verdriet doet, krijg je met mij van doen. Dat is gekscherend bedoeld. Maar hij heeft me altijd het idee gegeven, ik ben jouw vader. Vroeger zei ie altijd al als ik vriendjes had, als hij je een keer geweld aandoet, dan is hij voor mij. Niet dat ,dat dan de oplossing is, maar ik waardeerde het wel. Hij zou erheen gaan en voor me opkomen. Niemand komt aan zijn dochter. Het klinkt als een bruut maar het is een schat. Hij koos altijd voor mijn geluk, welke keuze ik ook maak.
Ik las jouw schrijven en dacht zo naar. Ze zijn stapelgek op mijn man, maar als ik zou willen stoppen zullen ze altijd achter me staan.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ja joh, en toch was ik gek op mijn vader en hij was er ook altijd wel voor mij. Maar toen, op dat moment, niet, net als mijn moeder. Ik hoor het haar nog zeggen: "Het is alsof mijn arm wordt afgehakt!" en mijn vader zei: "Je bent getrouwd en je blijft getrouwd!" gelijktijdig hard tikkend met zijn vinger op tafel. Toen vond ik het erg heftig, was het ook, maar nu is dat allemaal weggeëbt bij mij. Later kon ik het beter plaatsen. Ze waren immers van een heel andere generatie en niemand in onze familie was ooit gescheiden. Later zagen zij zelf ook in dat die scheiding verstandiger was en zo kwam de balans weer wat terug. Mijn moeder overleed twee jaar daarna en mijn vader drie jaar daarop toen ik in verwachting was. In de tijd voor zijn overlijden gingen mijn vader, mijn man en ik als drie vrienden met elkaar om. Mijn moeder leerde ik de jaren daarna beter begrijpen door mijn eigen groei. Nu hou ik nog meer van haar dan ooit en ook zij heeft mij op momenten begeleid vanuit het hiernamaals, net als mijn vader.
 
Laatst bewerkt:
U

User_479

Gast
Al het gedrag van anderen heeft uiteindelijk een reden en komt vanuit een perspectief. Als we dat weten kunnen we vaak niet anders dan vergeven en er een weg in vinden. Niemand doet en vindt iets zomaar. En houden van je ouders raakt niet zomaar over denk ik. Niet door zoiets. Er is nog zoveel meer. En zelfs als dat niet zo zou zijn dan nog.
Maar het maakt wel dat ik nog meer respect krijg voor bijvoorbeeld mijn oma, en de manier waarop ze handelde, zij kwam ook uit een andere generatie, was zwaar gelovig, het was een belangrijke vrouw met aanzien waardoor ze ook een voorbeeldfunctie had en veel in publiek kwam, haar beide dochters gingen scheiden in een tijd waarin dat eigenlijk niet kon, en haar zoon trouwde met iemand van een heel ander geloof.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ze hebben altijd gehandeld naar hun beste kunnen en vanuit hun eigen inzicht en ook al was de toon van mijn moeder vaak hard, ik weet zeker dat die deels voortkwam uit haar liefde voor haar kinderen, overtuigd dat dit het beste was. Anderzijds was zij ook een onzeker mens wat zij vaak verschool achter een hard harnas. Het was gewoon jammer dat zij niet of haast niet breder keek of durfde te kijken dan haar eigen perspectief. Wat je niet weet kun je ook niet doorgeven.
Ik ben er zelf van overtuigd dat onzekerheid je ook kan belemmeren in het je open durven te stellen voor andere perspectieven en nieuwe levenslessen want het gevoel van veiligheid zit dan in wat al bekend is en op vertrouwd wordt.
 

wolf robe

Bekend lid
Forum lid
Zelfacceptatie is een proces waar ik nu middenin zit, en tot nog toe gaat het me niet heel best af helaas. Ik herken mij heel erg in het verhaal van Pendel - delen hiervan zouden mijjn eigen verhaal kunnen zijn.
Mijn verstand weet wie ik ben en wat ik waard ben, maar mijn gevoel is nog altjd niet overtuigd.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Eigenlijk zou je een tijdje gewoon eventjes een egoïst moesten zijn. Niet in de negatieve zin van het woord, maar gewoon eventjes: "Eerst ik en dan de anderen!" Niet dat dit betekent dat je minder om een ander gaat geven, maar het besef dat je ook pas goed voor een ander kunt zorgen (jouw dochter, maar ook jouw innerlijke persoon) kan pas als jij goed voor jezelf bent, dus dat bedoel ik ermee. Er is niets mis met gewoon eens: "Nee!" zeggen of: "Doe het eens gewoon zelf of los het eens zelf op!" Dat is niet egoïstisch. Dat is jezelf net zoveel waarde toekennen als jij tot die tijd anderen hebt toegekend. En ook dat is een vaardigheid die je van jezelf mag waarderen.
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Dat het leven dus niet eerlijk is, dat ‘ieder zijn deel krijgt’. Die acceptatie is nodig omdat ik nog met rancune rondloop naar mezelf en anderen. Het besef dus dat ik mezelf al die jaren zodanig heb laten triggeren, dat ik in het heden alsnog met veel spanning en stress in mijn lijf rondloop.
Ja, het is lastig als je met rancune rondloopt. Het is een enorme belasting voor je gezondheid, mn voor je lever.
Ik heb enorm geworsteld met mijn wrok en boosheid. de wrok is nu verdwenen (hoop ik) Je weet nooit of er ergens ineens nog een restantje opduikt.
Maar met de boosheid ben ik nog volop bezig. Ik heb nog oude boosheid van mijn peuterleeftijd en echt het is een karwei om dat te transformeren.
Ik heb daarbij veel steun en genezing gevonden bij bloesem remedies. en telkens en telkens weer de remedies tegen wrok en boosheid.
Wat ook enorm helpend is geweest dat zijn workshops waarin ik mij mijn levensopdracht heb herinnerd. Want natuurlijk is het leven echt wel eerlijk.
Wanneer je je levensopdracht vanuit een spiritueel standpunt goed gaat begrijpen, dan begrijp je dat het (mijn/jouw) leven zo heeft moeten verlopen en niet anders. Dat diepere spirituele begrip van je leven brengt ook tevredenheid, tevredenheid met de strijd om heel te worden.
Wat mij ook enorm heeft geholpen is een genezeres die in een aantal sessies enorm aan mijn zelfvertrouwen heeft gewerkt. Ik heb nu echt zelfvertrouwen. Dat wil niet zeggen dat ik nooit onzeker ben in sociale situaties, maar er is een soort kernzekerheid over mijn binnenwereld en het werk wat ik hier op aarde te doen heb.
Dus ja, ik herken zulke processen. en ik ga er van dag tot dag mee om. Ik werk aan dat wat zich aandient, wat mijn binnenwereld of mijn buitenwereld aan me presenteert.
 

wolf robe

Bekend lid
Forum lid
Eigenlijk zou je een tijdje gewoon eventjes een egoïst moesten zijn. Niet in de negatieve zin van het woord, maar gewoon eventjes: "Eerst ik en dan de anderen!" Niet dat dit betekent dat je minder om een ander gaat geven, maar het besef dat je ook pas goed voor een ander kunt zorgen (jouw dochter, maar ook jouw innerlijke persoon) kan pas als jij goed voor jezelf bent, dus dat bedoel ik ermee. Er is niets mis met gewoon eens: "Nee!" zeggen of: "Doe het eens gewoon zelf of los het eens zelf op!" Dat is niet egoïstisch. Dat is jezelf net zoveel waarde toekennen als jij tot die tijd anderen hebt toegekend. En ook dat is een vaardigheid die je van jezelf mag waarderen.
Ik zit in tweestrijd, betreffende een aantal zaken. Ben ik juist té lief voor mijzelf? Met als gevolg dat mijn huis net een varkensstal is..... Ik ben te aardig in de zin van: ik heb nu geen zin om aan het huishouden te gaan, dat kan morgen ook nog wel. En dat denk ik vervolgens iedere dag. Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een dweil of stofdoek door mijn huis heb gehaald, stofzuigen doe ik sporadisch, en ik heb gisteren eindelijk eens de afwas van bijna twee weken weggewerkt. Omdat ik er geen zin in heb, sta ik mijzelf toe het niet te doen. En vervolgens irriteer ik me aan de zwijnenstal in huis; dat los ik op door zinloze spelletjes op mijn iPad te doen of te Netflixen, want dan zie ik het tenminste niet. Geld voor een schoonmaakster heb ik niet, omdat ik dat geld moet iitgeven aan de thuisbezorgd, want anders moet ik zelf koken....dat hoef ik niet van mijzelf want daar heb ik geen zin in.
Ik heb zeer veel moeite deze zelfkant van mijzelf te accepteren en te omarmen.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
wolf robe, dat is jouw eigen keuze en wie is een ander om jou een keuze op te leggen? Je hoeft jezelf niets te laten opleggen. Je eigen rechter ben jijzelf uiteindelijk. Maar als je er last van hebt dan is het misschien goed om toch eens naar dat stemmetje van binnen te luisteren en jezelf af en toe tot de orde te roepen. Er zijn goedkopere oplossingen dan thuisbezorgd hoor :) en dan hoef je nog steeds geen keukenprinces te zijn. Ik kan je wel eens wat tips geven als je dat wilt. Het enige wat je dan nodig hebt is een magnetron en/of een oventje (tosti oventje werkt dan net zo goed). De supermarkt prijzen van mijn voorstellen komen op ongeveer 1/5 neer van wat jij aan thuisbezorgd uitgeeft en is zo klaar.
En denk eens aan een (kleine) vaatwasser in je nieuwe keuken. Komt jou wel van pas volgens mij. Hij hoeft heus niet elke dag te draaien.
Als jij zo'n zeer veel moeite hebt deze zelfkant van jezelf te accepteren, dan wordt het tijd dat je jezelf eens een schop onder de kont geeft. Er is namelijk een gulden middenweg zoals ik al schreef. ;)
 
Laatst bewerkt:
U

User_479

Gast
Als ik heel eerlijk ben vind ik het ook helemaal bij je passen Wolf. Je komt op mij over, ook als ik aan je foto denk als type intelligent, kunstenaar artiest achtig. Niet perse in de vorm van kunst, maar aan iemand die in de puinhopen tot meesterlijke ideetjes komt. En ook andere emoties in uiterste voelt en dan werkt de puinhoop niet mee, en werkt versterkend. Andere dingen veel belangrijker vinden, het toch anders willen. Maar dat komt denk ik pas, als je weer een partner hebt, of voor korte tijd, waarna het weer hetzelfde is. En is dat erg? Nee , ik vind het passen, ook wel wat hebben. Ik ken genoeg mensen die het zo hebben, en die vind ik allemaal leuk.
Het geen zin hebben, komt onbewust misschien door iets anders, anders kon je je er wel toe zetten en deed je het wel.
Ik kan me voorstellen dat het iets doet in je zelfbeeld en dat je het niet accepteert van jezelf. Heb je het eerder wel anders gehad dan?
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Ik heb geloof ik meer dan de gemiddelde mens te verstouwen gekregen maar heb dat nu wel losgelaten. Ik zeg weleens grappend, het vervelende deel heb ik gehad, nu komt het leuke deel. Als je eenmaal doorhebt hoe je ellende en negatieve gevoelens langs je kunt laten glijden dan houd je veel ruimte over voor de mooie dingen.

Het is inmiddels de hoogste tijd om met een positiever gevoel mijn verleden te ervaren en los te laten. En me meer op de toekomst te richten en het geleerde in de praktijk te brengen. Dan kan mijn positieve zelfbeeld, dat zich langzamerhand aan het vormen is, zich gaan stabiliseren. Daar word ik zeker gelukkiger en gezonder van!

Mijn vraag: herken je deze processen in je leven? En hoe ben je daar mee om gegaan?
Gaarne reacties.
Ik moest overigens wel alle ellendige gevoelens volledig accepteren voordat ze weggingen en de ruimte die ze innamen gevuld kon worden met liefde. Ik lees in je tekst een afwijzing want je wilt je positiever voelen, maar om dat te laten gebeuren moet je eerst de gevoelens volledig accepteren en alle ruimte geven die ze nodig hebben. Als je dan maar gewoon blijft doorademen (niet vasthouden met gedachten) dan verdwijnt het :).

Ik ben ook nog wel met zelf acceptatie bezig, nu niet meer van het verleden maar de weg van mijn ziel. Die wil namelijk altijd een kant op die op het eerste gezicht niet logisch is. Ik krijg dan altijd weerstand van mijn omgeving en omdat ik dan geen logische verklaring heb voel ik bij mezelf weleens weerstand. Dus dit is een stukje acceptatie en leren vertrouwen in de wijsheid van mijn ziel.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Ik zit in tweestrijd, betreffende een aantal zaken. Ben ik juist té lief voor mijzelf? Met als gevolg dat mijn huis net een varkensstal is..... Ik ben te aardig in de zin van: ik heb nu geen zin om aan het huishouden te gaan, dat kan morgen ook nog wel. En dat denk ik vervolgens iedere dag. Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een dweil of stofdoek door mijn huis heb gehaald, stofzuigen doe ik sporadisch, en ik heb gisteren eindelijk eens de afwas van bijna twee weken weggewerkt. Omdat ik er geen zin in heb, sta ik mijzelf toe het niet te doen. En vervolgens irriteer ik me aan de zwijnenstal in huis; dat los ik op door zinloze spelletjes op mijn iPad te doen of te Netflixen, want dan zie ik het tenminste niet. Geld voor een schoonmaakster heb ik niet, omdat ik dat geld moet iitgeven aan de thuisbezorgd, want anders moet ik zelf koken....dat hoef ik niet van mijzelf want daar heb ik geen zin in.
Ik heb zeer veel moeite deze zelfkant van mijzelf te accepteren en te omarmen.
Als ik dit lees, doe je me denken aan mijn Zoon .... die doet het ongeveer op de zelfde manier als jij (zo heb ik het zelf trouwens ook jaren gedaan).
Soms dan is het genoeg - dan zijn er zoveel dingen in je hoofd dat zoiets ''nutteloos'' als het huishouden er gewoon niet meer bij kan (nutteloos als in de zin... 'je kan het wel doen, maar dat lost niets op, morgen staat de afwas er weer)....en soms ben je dan zo moe ....
Ik weet niet of dat ook voor jou geldt, maar zo was het voor mijn Zoon en mij.

Ik zeg altijd tegen mijn Zoon (vooral ook omdat ik niet wilde dat hij een rotgevoel over zichzelf kreeg, want ik weet/ zag dat het niet voor niets is dat het op deze manier gaat) ... 'het is later dat je groot ben - je kan en mag het doen zoals jij het wil / kan doen'......
Sinds kort vraagt hij me soms langs te komen, gaan we kletsen, terwijl hij de boel opruimt en stofzuigt.

Wolf Robe, wees niet te streng voor jezelf - het is niet voor niet dat het zo loopt en het is niet te overzien als je het in een keer wil veranderen.
De tips van Pendel zijn heel mooi, hopelijk kan je er (op je eigen manier) wat mee.

Ik ben er zelf uitgekomen door op een dag te realiseren dat ik niet alles in één keer hoef te doen..... elke dag een beetje ( 5 minuten of 10 minuten maakt al een heel verschil).
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Ik ben te aardig in de zin van: ik heb nu geen zin om aan het huishouden te gaan, dat kan morgen ook nog wel. En dat denk ik vervolgens iedere dag. Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een dweil of stofdoek door mijn huis heb gehaald, stofzuigen doe ik sporadisch, en ik heb gisteren eindelijk eens de afwas van bijna twee weken weggewerkt. Omdat ik er geen zin in heb, sta ik mijzelf toe het niet te doen.
Het geen zin hebben, komt onbewust misschien door iets anders, anders kon je je er wel toe zetten en deed je het wel.
Wolf ik ben ook heel slecht in huishouden. Sommige dingen kunnen wij mensen nu eenmaal goed en andere dingen kunnen we niet of matig.
Probeer dat "geen zin" in jezelf te onderzoeken, want zoals Muriel schreef, daar kan van alles onder zitten. Misschien betekent geen zin; Ik weet niet waar ik beginnen moet" misschien betekent geen zin; "Waarom zou ik, voor wie?" Misschien betekent geen zin dat er een klein obstinaat innerlijk klein jongetje je leven regelt. Daar kan je dan mee praten. Het is veel belangrijker dat je dan met zo'n innerlijk kind bevriend raakt dan dat je huis keurig is.

O ja, en die schop onder de kont heeft bij mij nooit geholpen. Stop jezelf te beoordelen en veroordelen. Je bent daar veel te goed voor.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik heb geloof ik meer dan de gemiddelde mens te verstouwen gekregen maar heb dat nu wel losgelaten. Ik zeg weleens grappend, het vervelende deel heb ik gehad, nu komt het leuke deel. Als je eenmaal doorhebt hoe je ellende en negatieve gevoelens langs je kunt laten glijden dan houd je veel ruimte over voor de mooie dingen.
Het is inmiddels de hoogste tijd om met een positiever gevoel mijn verleden te ervaren en los te laten. En me meer op de toekomst te richten en het geleerde in de praktijk te brengen. Dan kan mijn positieve zelfbeeld, dat zich langzamerhand aan het vormen is, zich gaan stabiliseren. Daar word ik zeker gelukkiger en gezonder van!

Mijn vraag: herken je deze processen in je leven? En hoe ben je daar mee om gegaan?
Gaarne reacties.
Ik moest overigens wel alle ellendige gevoelens volledig accepteren voordat ze weggingen en de ruimte die ze innamen gevuld kon worden met liefde. Ik lees in je tekst een afwijzing want je wilt je positiever voelen, maar om dat te laten gebeuren moet je eerst de gevoelens volledig accepteren en alle ruimte geven die ze nodig hebben. Als je dan maar gewoon blijft doorademen (niet vasthouden met gedachten) dan verdwijnt het :).

Ik ben ook nog wel met zelf acceptatie bezig, nu niet meer van het verleden maar de weg van mijn ziel. Die wil namelijk altijd een kant op die op het eerste gezicht niet logisch is. Ik krijg dan altijd weerstand van mijn omgeving en omdat ik dan geen logische verklaring heb voel ik bij mezelf weleens weerstand. Dus dit is een stukje acceptatie en leren vertrouwen in de wijsheid van mijn ziel.
Uiteindelijk zijn het de perspectieven die het tot een last kunnen maken of het je zo kunnen laten beleven. Een situatie kan op verschillende manieren bekeken en beleefd worden. Ik herinner mij een moment waarop ik met mijn tweede man bij zijn moeder op visite was en we een gewoon alledaags gesprek hadden. Door het gesprek herinnerde ik mij een situatie uit mijn eerste huwelijk, een heel gewoon moment en ik refereerde daaraan omdat ik hierover gewoon kon praten. Het was geen last of zo, gewoon iets waardoor ik aan een situatie kon refereren. Die periode met ook heel mooie momenten was immers een deel van mijn leven geweest. Mijn schoonmoeder reageerde ineens best fel en zei: "Heb je het daar nog steeds over? Ben je nog steeds niet over die man heen?" Het was duidelijk haar perspectief dat een scheiding negatief bekeken moest worden en nooit meer over gepraat moest worden. Ik heb haar toen duidelijk gemaakt dat ook al is een scheiding niet altijd leuk, er is wel een periode met die persoon geleefd met mooie en minder leuke momenten al had ik gemiddeld genomen een goed leven destijds. Het was een deel van mijn leven dat ik niet als een stuk taart eruit kon snijden. Het hoorde erbij. We pasten gewoon niet bij elkaar en daar was ik pas later achtergekomen en zijn met harmonie uit elkaar gegaan. Hoe de familie ermee omging was een andere kwestie. Maar deze kwestie had eigenlijk helemaal niets met datgene te maken, het was een gewone situatie die ik had beleefd waardoor ik een andere situatie in een ander licht kon zien. Maar haar reactie van jaren later: "Heb je het daar nog steeds over? Ben je nog steeds niet over die man heen?" gaf mij aan dat er een duidelijk verschil in perspectieven was en werd beleefd. Ik had de periode emotioneel afgesloten en de nare kantjes ervan losgelaten en de goede dingen als geleerde levenslessen meegenomen. Het was haar perspectief dat daar eigenlijk niet meer over gesproken mocht worden omdat het een negatieve lading zou hebben vanwege het feit dat het was uitgelopen in een scheiding. Ik was verder gegaan en had de negativiteit losgelaten terwijl zij in dergelijke gevallen vasthield aan de negatieve kant die dan in haar opgesloten en niet losgelaten werd. Ik vond dat eigenlijk een heel verhelderend moment voor mijzelf en over mijzelf. Het zijn de situaties die ons kleuren, niet de mensen. Elke situatie is een soort van object op zich.
 
Laatst bewerkt:

gouwepeer

Admin
Medewerker
Administrator
Moderator
Forum lid
Eigenlijk zou je een tijdje gewoon eventjes een egoïst moesten zijn.
Of anders gezegd: Zet jouwzelf nu eens op de eerste plaats zodat je er daarna ook weer voor anderen kan zijn. En daar is absoluut niets mis mee.

want anders moet ik zelf koken....
Als je kookt, maak dan gelijk meerdere porties die je in kan vriezen en later makkelijk kan opwarmen. Dat scheelt weer een keer betalen voor thuisbezorgd. Vraag aan anderen (waar jij ook altijd voor klaar staat) of zij dat ook zien zitten om dat te doen. En laat je dan eens verrassen met wat je te eten krijgt. Je kan ze dan na de verbouwing altijd uitnodigen om bij jou te komen eten (want iets terug doen kan je dan waarschijnlijk toch niet laten :mrgreen:).
 
Bovenaan