discussie Worstel met uit elkaar houden, van rationele gedachtes en intuitie

Muriel

Bekend lid
Forum lid
We leven in een maatschappij waarin we bepaalde zaken ook minder gebruiken. Vroeger in bepaalde stammen, had je geen apparatuur, als telefoon en dergelijke, je voelde dan wanneer er visite kwam, wanneer er gevaar dreigde, je was daarop aangewezen. Wij hebben dat tegenwoordig steeds minder nodig wegens andere middelen, waardoor we het ook minder gebruiken.

Onlangs oefenden wij eens met alle collegaatjes. Dat je met oren dicht en ogen afgeschermd in een ruimte zit en er komt iemand voor je staan. Dan ben je echt aangewezen op het voelen van energie.
In het begin lukt dat niet, maar als je oefent weet je echt wel wie er voor je staat, ook als je niets ziet en niets hoort en niemand aan mag raken. En lukt het zelfs om te zien in welke houding ze staan of wat ze aanhebben.
Ik geloof erin dat we het allemaal kunnen, maar dat het soms naar de achtergrond is geraakt door de manier van leven.

Energie is niet altijd een tastbaar iets, maar toch zijn bepaalde zaken in overbrengen van energie , zoals bijvoorbeeld Dokter Emoto, ook wel wetenschappelijk bewezen.
En toch zijn er ook veel wetenschappelijke artsen die wel ook bepaalde spirituele zienswijzen ondersteunen.

Ik denk dat we ook heel vaak een scheiding maken in spiritueel of sceptisch, dat het of het een of het ander is. Omdat, het zo lijkt te horen, je bent of het ene of het andere.
Ik ben al jaren ontzettend spiritueel, heb vele ervaringen gehad, met toch vaak kloppende visioenen, voorspellingen, doorgekregen dingen, maar ik ben ook ontzettend sceptisch.
Voor mij kan de beste wetenschapper, ook ontzettend spiritueel zijn. En diegene die ontzettend spiritueel is, ook een hele goede wetenschapper zijn.
Het is maar net hoe wij het onderverdelen.
 

jamathi

Actief lid
Forum lid
Ik wil toch nog even wat toevoegen. Je schreef eerder:

Ik haal dit bewust aan want ook je ego-denken lijkt een emotionele kant te kennen, maar eigenlijk is een wens iets van het ego-denken (die fractie van een seconde erna) en niet persé een wens van je hart. Je kunt namelijk ook iets denken vanuit een wil dat het gebeurt, wat meer in de richting van een zelfzuchtige wens is dan een hartenwens om het zo even gemakkelijker uit te leggen. Zelfzucht hier niet geheel in relatie tot egoïstisch denken. Dus ook hier een onderscheid in maken is belangrijk. Schreeuwt je hart/ziel hierom of wil je gewoon dat het gebeurt vanwege je eigen emotionele beleving? Dit onderscheid kunnen maken is ook belangrijk voor jezelf. Is het een belang van jullie allebei of meer voor jezelf? Want daar staat of valt ook veel mee.
Na lang denken over deze vraag. Ik weet het niet.
Ik heb de vraag al een paar keer gelezen en krijg ook geen ingeving.

Ergens zou ik, ook als dat zonder mij is, al blij zijn als ik nou hoorde en ook geloofde dat ze gelukkig is.

Het geloven slaat er op dat ze een keer zei gelukkig te zijn.
Toen ik mijn gevoelens testte, en zei ik niet geloofde dat ze gelukkig was, kreeg ik gelijk.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
WAT maakt het zo moeilijk om ze uit elkaar te houden, de rationele gedachten en intuïtie?
Doordat het een heel complex geheel van diverse zaken bij elkaar zijn (letterlijk zoveel verschillende dingen).

Als mijn ego/gedachte nog bezig is (om wat voor reden dan ook: liefde, bezorgd zijn, controle willen houden), dan zal ik de stem van mijn intuïtie moeilijker horen (wordt deze ''makkelijker'' beïnvloedt door mijn geest/ego).
Ik heb gemerkt, dat hoe ''echter'' het is (dus niet door mijn eigen geest/ego bedacht of gewild), hoe zachter het is...... hoe sneller ik er aan gewend raak (en ik weet zeker dat dat voor een ieder van ons anders ervaren kan worden).

Soms ben je je helemaal niet volledig bewust van hoe het voor jezelf is, in je onderbewustzijn (maar kan er wel voor zorgen dat je intuïtie, lastiger binnen komt of er zelfs door beïnvloedt wordt).
Ik was gestopt met roken, stond er volledig achter, echt voor 100% - was moeilijk maar te doen.
Maar ik droomde bijna elke nacht, dat het geen probleem zou zijn als ik weer ging roken - want ik kon toch zo weer stoppen - met beelden daarover en al...
Dit is jaren geleden - heel heel soms droom ik er nog over,maar nog steeds geen sigaret opgestoken, want mijn bewuste ik sta er volledig achter dat niet te doen....maar schijnbaar onbewust, toch niet zo 100% ermee eens ;) .
 

jamathi

Actief lid
Forum lid
Gisteravond onder het tandenpoetsen, ineens een ingeving, het zou zo maar kunnen dat het vreemde optimisme verliefdheid is.
En dat het me intuïtie was die riep dit gaat weer pijn doen, i.p.v. andersom.

Ik weet (wist al) dat ik weer verliefd ben. ( Dit gevoel zou echt een knop moeten hebben, waarmee je uit kan zetten. ;) )

Dit veranderd verder weinig, maar de conclusie dat ik op dit moment heel voorzichtig moet zijn, met luisteren naar me gevoel trek ik wel.
Of misschien kan ik beter zeggen, dat ik heel voorzichtig moet zijn met conclusies te verbinden aan me gevoelens.

Een beetje als bij mediteren, ik accepteer bepaalde gevoelens, maar probeer ze dan meteen los te laten zonder er verder over na te denken.

Cynische grap: Gelukkig ben ik erg goed in loslaten. :)

Waarom er niet echt wat verandert, is omdat ik op een email van haar wacht, en al besloten had haar even de ruimte te geven om na te denken.
Ik hoop op een email, waarin ze me verteld een kaart van haar moeder te hebben gehad.

Dat zit zo:
Zij woont aan de andere kant van de wereld, en ik vroeg of ze weer contact met haar moeder had.
Daarop zei ze nee, en vroeg of ik misschien wilde kijken, hoe het met haar moeder ging.
Haar moeder woont namelijk in de zelfde stad als mij.

Ik was niet blij met die vraag, want ik kom (kwam) niet graag in de wijk waar haar moeder woont.
Als ik daar kwam dan kwamen er altijd veel emoties omhoog, waarvan ik dacht dat ik ze verwerkt had

Veel herinneringen ook, want wij hebben daar wat stappen gezet, en we sliepen ook jaren samen in het weekend in die buurt.

Ik besloot dit te zien als een goede test. Ik riep ook tegen haar dat ik mijn trauma verwerkt had, maar was dat ook echt zo ?
Het goede nieuw was, dat ik inderdaad bevestigd kreeg, dat ik dat trauma verwerkt heb.
Ik werd niet emotioneel, toen ik daar liep.

Dit was overigens de tweede keer dat ik haar moeder opzocht, want een jaar of twee geleden was het zelfde gebeurd.
Ze vroeg toen ook of ik met haar moeder wilde praten.

De vorige keer ging dat redelijk fout, de reactie van haar moeder liet mij staan met een mond vol tanden en opperste verbazing.
In plaatst van blij te zijn wat van haar dochter te horen kreeg ik een ijskoude reactie, dat ze al jaren geen contact meer had met haar dochter.
Deze keer was ik echter beter voorbereid, en het zal ook zeker geholpen hebben. dat het trauma uit de weg was.

Ik belde aan, en haar moeder kwam naar de deur. Ik had me antenne vol open staan en probeerde de moeder te lezen.
Ik zei waarom dat ik daar was, en dat haar dochter weer contact wilde, en haar miste.

Haar eerste reactie, waarbij ze mijn blik ontweek, was dat haar dochter haar dan maar een kaartje moest sturen.
Een stukje levens ervaring, en misschien wel mijn intuïtie, prikte daar echter door heen, want ze stond te glunderden.

Ik zei dat ik haar adres had, en gaf het aan de moeder. Die zou een kaartje sturen naar haar dochter.
Ik wacht op dit moment dus of dat ook gebeurd.

Voor wie het met tussen de regels door lezen, nog niet door had, zowel die moeder als haar dochter zijn flink beschadigd.
Ik ben overigens ook beschadigd, maar ik heb zeker tov me grote liefde veel minder ellende meegemaakt en de schade is bij mij een stuk minder.

Tijd voor cynische grap twee. We hadden iets van 5 a 6 jaar verkering en hebben nu allebei een trauma. :)

Ik weet overigens pas sinds twee weken, dat het misgaan van onze relatie ook bij haar voor wonden gezorgd heeft.
Helaas voor haar, zit er bij haar meer pijn, die niets met ons verleden te maken heeft.

Dat is zeker ook een onderdeel waarom het de vorige keer mis ging. Ik naïef en zo groen als gras, en een vriendin met nog al wat bagage.
Verder maakte ik de "fout" dit met mijn ouders te bespreken. Dat was terug kijkend erg naïef.
Gelukkig heb ik dat echter sinds kort allemaal verwerkt.
Het is zonde om energie te verspillen aan iets was gebeurd is, en ik wat ik niet meer veranderen kan.

Mijn topic hier en de reacties, hebben er in ieder geval voor gezorgd, dat ik mijn gedachten weer meer in lijn heb.
Er zit niets anders op, als afwachten op wat er verder gaat gebeuren. Dat is voor mij zeker niet makkelijk.

Maar ik ga niet weer de fouten maken, die ik al eerder gemaakt heb, zoals haar in elke email laten merken hoe gek ik op haar ben en hoeveel ik haar mis. ( dat werkt zeker bij haar alleen maar averechts )

Dat is dan wel weer grappig, mijn rationele kant en emotionele kant zitten op dit moment helemaal in lijn over hoe ik kan proberen, haar zo gek te krijgen om het nog een keer te proberen. Dat is absoluut geen garantie op succes, maar elke vezel in me lichaam wil dat ik het probeer.
(Ook als het weer pijn gaat doen)

Wie niet waagt wie niet wint, of zie ik in de verte migthy sparrow weer over dat strand lopen. Only a fool breaks his own hart.



Voorlopig dus maar heel voorzichtig zijn met conclusies te verbinden, aan me gevoelens.
Want echt helder denken als je verlieft bent werkt meestal niet. En daar heb ik waarschijnlijk mijn antwoord. op mijn vraag. :)
 

jamathi

Actief lid
Forum lid
WAT maakt het zo moeilijk om ze uit elkaar te houden, de rationele gedachten en intuïtie?
Doordat het een heel complex geheel van diverse zaken bij elkaar zijn (letterlijk zoveel verschillende dingen).

Als mijn ego/gedachte nog bezig is (om wat voor reden dan ook: liefde, bezorgd zijn, controle willen houden), dan zal ik de stem van mijn intuïtie moeilijker horen (wordt deze ''makkelijker'' beïnvloedt door mijn geest/ego).
Ik heb gemerkt, dat hoe ''echter'' het is (dus niet door mijn eigen geest/ego bedacht of gewild), hoe zachter het is...... hoe sneller ik er aan gewend raak (en ik weet zeker dat dat voor een ieder van ons anders ervaren kan worden).

Soms ben je je helemaal niet volledig bewust van hoe het voor jezelf is, in je onderbewustzijn (maar kan er wel voor zorgen dat je intuïtie, lastiger binnen komt of er zelfs door beïnvloedt wordt).
Ik was gestopt met roken, stond er volledig achter, echt voor 100% - was moeilijk maar te doen.
Maar ik droomde bijna elke nacht, dat het geen probleem zou zijn als ik weer ging roken - want ik kon toch zo weer stoppen - met beelden daarover en al...
Dit is jaren geleden - heel heel soms droom ik er nog over,maar nog steeds geen sigaret opgestoken, want mijn bewuste ik sta er volledig achter dat niet te doen....maar schijnbaar onbewust, toch niet zo 100% ermee eens ;) .

Stoppen met roken, zou ik ook eens moeten doen.


Ik herken zeker het stukje, dat het stil in je hoofd moet zijn, om je intuïtie te horen.
Ook dat zachte is iets wat ik misschien wel herken, maar pas nu ik het hier lees.

Zo was dat stemmetje dat wilde dat ik contact opnam denk ik zacht.
Daar gaan we dus maar eens proberen op te letten.

De stem dit gaat weer pijn doen, denk ik niet. lol

Toch trek ik daar nu maar even geen conclusies uit.

Ik probeer me op dit moment over te geven, aan god mag weten wat.
In god, (zeker in de Bijbelse zin) geloof ik niet.
Ook weet ik niet of ik geloof in een universum dat ons stuurt.

Toch probeer ik mij over te geven aan laten we het maar het universum noemen, en rustig te kijken, waar ons nieuwe contact toe leid.

Het heeft mij alvast mij van een trauma verlost, en als ik geholpen heb om het contact met haar moeder te herstellen zou dat mooi zijn.

Ik ben zeker op dit moment het nadenken ook wel even zat. Ik wil rust in me hoofd. :)
Wat ik overigens op dit moment ook heb.

Ik denk nu te weten waarom dat optimisme me dwars zat.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Mijn topic hier en de reacties, hebben er in ieder geval voor gezorgd, dat ik mijn gedachten weer meer in lijn heb.
Er zit niets anders op, als afwachten op wat er verder gaat gebeuren. Dat is voor mij zeker niet makkelijk.

Maar ik ga niet weer de fouten maken, die ik al eerder gemaakt heb, zoals haar in elke email laten merken hoe gek ik op haar ben en hoeveel ik haar mis. ( dat werkt zeker bij haar alleen maar averechts )

Dat is dan wel weer grappig, mijn rationele kant en emotionele kant zitten op dit moment helemaal in lijn over hoe ik kan proberen, haar zo gek te krijgen om het nog een keer te proberen. Dat is absoluut geen garantie op succes, maar elke vezel in me lichaam wil dat ik het probeer.
(Ook als het weer pijn gaat doen)
Ik ben blij dat wij je hebben mogen helpen bij het ontrafelen van je gedachten.
Wat de rest betreft, alles stap voor stap.
Leren doen we door vallen en opstaan (met het doel niet opnieuw te vallen)
Je weet nu in ieder geval dat die innerlijke stem een doel voor jou heeft, het doel om je te helpen en niet te hard te hollen maar werkelijk naar je gevoel te luisteren zonder in een droomwereld te gaan leven.

 

jamathi

Actief lid
Forum lid
Ik had gisteren weer een email van haar en bij wat ze vertelde kreeg ik gelijk het gevoel, dat dit was waarom ik dat stemmetje in me hoofd kreeg.
Neem contact op.

Details kan ik niet vertellen, want hoewel ik er niet mee zit alles over mezelf te vertellen, ga ik hier geen persoonlijke dingen van andere mensen plaatsen.

Het lijkt er toch sterk op dat ik haar moet / mag helpen.
Nu heeft zij mij al geholpen met ons verleden los te laten, dus het zou mooi zijn, als ik haar nu ook helpen kan.

Een vaag / vreemd gevoel dat ik gestuurd word heb ik wel, maar ik ga nu iets typen, waarvan ik nooit gedacht had, het te zullen typen.
Ik ben ineens heel goed in gedachtes / dingen los te laten.

Vragen als waarom ? Is dit voor bestemt? Ben ik er alleen maar om haar te steunen? Hoe kan dit ?
Laat los, verspil er geen energie aan. :)

Ik onderdruk met gevoelens en gedachten niet, maar laat ze wel los als ik ze krijg.
Dat ik dat nu ineens wel kan, verbaast niemand meer als mezelf.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Mooi toch Jamathi, de manier waarop je bewust of onbewust in een contact staat opent andere manieren. Het is fijn wanneer je dingen los kunt laten.

Zelf heb ik het tegenwoordig losgelaten om te denken van ben ik er om iemand te helpen? Heeft het een andere reden?
Het enige wat ik nu doe is, hoe voel ik me als ik bij iemand ben?
Dat geldt dan niet voor werkgerelateerde relaties, maar voor vriendschappen, en relaties.
Als ik me prettig voel bij iemand en ik krijg er energie van dan blijf ik in een relatie, en zijn er strubbelingen op wat voor manier dan ook die mijn energie niet ten goede komen, dan laat ik het. Ik meet relaties nu aan hoe ik me voel als ik bij iemand ben, en niet aan dat ik denk iemand te moeten steunen of helpen.
Als dat er bij komt is dat prima, maar de basis moet te meten zijn aan de energie die ik gemiddeld bij iemand krijg.
Dan is het niet zo dat mijn energie perse afneemt als iemand zich niet fijn voelt, maar de verbinding die ik met iemand heb, is wel vaak terug te vinden in mijn energie.
Dat zorgde er bij mij voor dat ik veel kon loslaten. Ik voelde me eerder te verantwoordelijk in relaties, zocht allerlei redenen.
Dat doe ik niet meer, nu kijk ik puur naar hoe voel je je als je bij iemand bent.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik onderdruk met gevoelens en gedachten niet, maar laat ze wel los als ik ze krijg.
Dat ik dat nu ineens wel kan, verbaast niemand meer als mezelf.
Geniet maar gewoon van die mogelijkheid. Er is in de tussentijd onbewust iets in je gegroeid, een bepaald besef, waardoor dit mogelijk is geworden en dat kan zomaar van de ene op de andere dag plaatsvinden en gaat niet meer weg. Pas later, terugkijkend op jezelf, zul je het kunnen gaan definiëren, de logica ervan gaan zien zodra je alle hulp hier naartoe voor vol gaat zien, maar nu constateer je alleen dat feit en dat is voor nu genoeg.

Zie het als een capaciteit waar je tegenaan hikt, iets zoals voor het allereerst autorijden. Er is dan zoveel waar je bij moet stilstaan (koppeling intrappen, schakelen, spiegelen, stand van de versnellingspook, gevoel in gaspedaal en rem) dat het je in het begin gewoon duizelt en spanning in jezelf oproept. En dan ineens voel je het, de verbanden, het samenspel. En ineens wordt het leuk en roept het geen spanning meer op en kun je er zelfs van genieten en haast zelfs moeiteloos uitvoeren waardoor er ook ruimte ontstaat om meer dingen op te merken. Het is ingedaald. En dit is van toepassing op zoveel zaken in je leven.
 
Laatst bewerkt:

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Wat bij mij overigens ook heel goed werkt, maar ik weet niet of dat bij iedereen zo werkt..
Is jezelf een vraag stellen en meteen zonder tijd ertussen te laten jezelf een antwoord geven. Doordat je dan niet na mag denken, moet je onderbewuste er per direct een antwoord op geven.
Maar ik weet niet of het bij anderen ook zo werkt, of dat, dat iets van mijzelf is?
Ik stel dan een vraag bijvoorbeeld waarom lukt het me lastig een contact los te laten?
Met nadenken, komen er tal van redenen en gedachtes. Maar als ik mezelf er op in stel, vraag stellen, meteen zonder tussenpozen het antwoord opzeggen, dan komen er vaak antwoorden die ik niet eerder bedacht had.
Ik stel de vraag dan hard op, en het antwoord spreek ik ook hardop uit. Vaak komen er dan onverwachte zinnen uit met de oplossing.
Door hardop het antwoord te laten komen, geef je je onderbewuste ook een enkele seconde speling om ermee te komen. maar doordat je jezelf niet laat nadenken, komt er dan wat je nodig hebt.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik voer ook heel wat gesprekken met mijzelf in gedachten, niet hardop. En ik herken het dat het antwoord je dan vaak al wordt aangereikt. Hardop zal ik het niet snel doen, ja thuis zo op mezelf, maar niet buiten of in de buurt van andere mensen, want dan zouden ze er verkeerde gedachten door kunnen krijgen. In de trant van verward persoon die ik met enige regelmaat tijdens een bezoek aan de stad wel opmerkte. Maar wat je schrijft dat je je onderbewustzijn dan ook even de tijd geeft om met iets te komen vind ik wel logisch klinken.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik loop uiteraard ook niet heel vaak hardop te praten bij andere mensen:) maar soms toch wel zonder dat ik het door heb, als ik hardop praat is het meestal tegen dieren. Soms denk ik wel ineens oh ik zat hard op te praten in mezelf, maar wat anderen dan denken maakt me ook niet zoveel uit. Dan denken ze maar dat ik gek ben of in de war...als ze het nodig vinden ondernemen ze er wel actie op en blijk ik redelijk normaal te zijn. Dat is dan niet over de vragen en antwoorden waar we het over hadden, maar ik kan soms wel hele gesprekken in mezelf hebben en merken oja ik zat hard op te praten.
In gedachten heb ik ook wel gesprekken, maar als ik echt praktisch meteen het antwoord wil, kan ik hem soms het best grijpen door het hardop uit te spreken of in te typen. We hadden gister nog een sleutel die kwijt was, als ik dan na begin te denken in gedachten dan komen er veel gedachten op. Maar als ik het dan in tik of uitspreek, en mezelf geen mogelijkheid geef na te denken, dan komt het antwoord. Soms komt er wel ineens een heel helder antwoord in mijn gedachten maar dat is meestal als ik helemaal niets gevraagd heb, als zijnde een ingeving uit het niets.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ja, die situaties herken ik ook wel. Maar toen je het eerste schreef, en dan met mijn visualiseringsvermogen, schoot ik ineens in de lach omdat ik daar dan ook weer de humor van inzag. Niet om het in het belachelijke te trekken hoor <3 maar het filmpje in mijn hoofd was ineens zo komisch. ☺
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik vind het ook wel humor, ik ben ook best wel een gekkie.
Ik moet aan een vriend denken van me, die heeft soms dat als hij een drukke dag heeft gehad, alles er even uitbrult, dan geeft hij een mega kreet vanuit zijn tenen, gewoon even flink alles eruit brullen. Meestal doe je dat op een strand ofzo, lekker in de wind. Maar hij doet het gewoon als hij het nodig vindt. Een tijdje terug zaten we op de fiets en toen zei ie, zullen we even flink alles eruit brullen. Ik zei dat is goed hoor. Maar een eind voor ons fietste ook iemand dat hadden we niet door en die schrok zich wild. Dat was niet de bedoeling.. maar ik vond het zo komisch, ik hou daar zo van. Je ziet mensen dan kijken van die sporen echt compleet niet, maar ik vind dat heerlijk.
Hij deed dat laatst ook bij een lastig gesprek bij een instantie. We verlieten de ruimte, en gaven een flinke oerkreet in de ruimte ernaast. Er kwam niemand kijken, maar naast ons was alles stil. Toen we buiten kwamen heb ik in mijn broek geplast omdat ik het zo grappig vond. Ik hou ervan als mensen niet doorsnee zijn.

Ik zal nu weer even on topic hoor, voor Jamathi, anders is het zonde van het topic.
 
Bovenaan