Waar ligt de grens: invoelen of voor een ander denken

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
We kennen allemaal wel situaties waar we eigenlijk nog met een vraag lopen maar menen dat die ander die vraag om diverse redenen liever niet hoort. Nu kunnen we beschikken over invoelende eigenschappen en dit oppikken, maar tegelijkertijd moeten we ook niet voor een ander gaan denken waardoor bepaalde vragen vanuit onze eigen behoefte dan maar niet meer gesteld worden. Waar ligt de grens en wat vinden jullie daarvan?
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Ik denk dat als je de behoefte voelt om een vraag te stellen je dit mag doen, ook als je voelt dat een ander dit misschien niet zo prettig vind. Ik vind ook eigenlijk dat je anders de ander mogelijk een (leer) ervaring onthoudt.

Maar ik herken het wel hoor, ik laat soms ook dingen zitten als ik aanvoel dat het bij de ander niet gewenst is. Als het dan bij mij blijft knagen ga ik toch doen wat ik van plan was. Maar in eerste instantie zet ik het even aan de kant. Als het dan belangrijk genoeg voor me is, blijft het wel hangen en kan het altijd nog.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
ik denk dat het er aan ligt om wat voor vraag het gaat, wat het ''nut'' van het antwoord is......

Sommige vragen hoeven niet perse gesteld te worden vooral niet als jij daar dan zo graag een antwoord op wil hebben (misschien gaat het je wel gewoon niet aan - al heb je nog zo de behoefte om het antwoord te weten).
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Voor mij ligt de grens in wat April Bloesem aangeeft. Hoe belangrijk is het antwoord, en kan de behoefte ook op een andere manier vervult worden. Of waarom wil je iets weten? Als ik een vraag echt zo belangrijk vind dat ik er last van heb, of het blijft knagen dan zal ik hem altijd stellen, ook als ik voel dat een ander het niet fijn vindt. Maar als een vraag meer komt vanuit mijn voorkeur of verwachting, en ik voel dat iemand er geen zin in heeft dan laat ik het. Mijn ervaring is ook dat als ik twijfel een vraag te stellen, het vaak ook beter is hem niet te stellen. Als ik het dan toch doe, denk ik later altijd, had het maar niet gedaan. En vaak blijken de vragen waar ik aan twijfel, later ook niet eens iets te zijn wat ik graag wilde weten. Maar komt het meer voort uit iets anders waardoor ik dacht de vraag te moeten stellen.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik kan mij voorstellen als het een vraag betreft uit nieuwsgierigheid dat je die ander dan ook de ruimte moet geven om er niet over te praten als die ander dat wil en je je nieuwsgierigheid gewoon moet bedwingen. Maar ik kan mij ook situaties voorstellen waarin iets is voorgevallen wat je eigen persoon betreft (of je denkt dat het je eigen persoon betreft) dat je dan verhaal moet kunnen halen als het je bezig blijft houden. Dan kun je misschien voelen dat die ander er niet meer over wil spreken en de specifieke reden daarvoor is ook aan die persoon om dat met zichzelf op te lossen, maar je hebt dan wel het recht om je gemoed gerust te stellen. Ik vind dat dit ook geldt voor vragen waarvan je het antwoord belangrijk vindt in het kader van je persoonlijke ontwikkeling of groei. Het moet dus wel een positief doel (jouw welzijn) dienen.
Ik vind dus als je voelt dat iemand ergens niet over wil praten dat je dat moet respecteren, behalve wanneer het belangrijk is voor je eigen welzijn.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Daar ben ik het mee eens Pendel. Als het je eigen welzijn tekort doet, of het drukt op je dan zou ik het vragen. Ook als de ander het dan niet fijn vindt, al zou ik dan wel rekening houden met de manier van vragen om een ander tegemoet te komen.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Ik snap wel wat jullie bedoelen, maar ik denk ook dat als je al zo'n gevoel hebt, ook als je het gevoel hebt dat het voor je eigen welzijn is, het toch nog steeds afwachten wat de ander zal zeggen - en of het dan wel in je eigen belang is het antwoord dat je dan krijgt.... (of je wel het ''echte'' antwoord zult krijgen).

Soms ervaren verschillende mensen een situatie verschillend.
En dan krijg je een reactie/antwoord vanuit hoe zij er naar kijken/ het vinden .......maar of je daar dan wat mee opschiet......vraag ik me af (want die ander blijft toch bij zijn/haar eigen ''verhaal''/inzicht/gedachte).

Ik zit soms ook nog met vragen over dingen.....maar weet zeker dat als ik ze zal vragen aan diegene, dat deze persoon zich (zogenaamd) van geen kwaad bewust is, totaal niet weet waar ik het over heb............en vervolgens een opmerking zal maken, dat ik me niet zo moet aanstellen....want waar heb ik het over???
Dit is geen invulling van mijn kant...... geprobeerd........
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Precies wat jij nu schetst, aprilbloesem, is waar we vaker tegenaan lopen, maar hoe gaan we daarmee dan om?

Het eerste wat ik doe is naar mijn gevoel luisteren, mijn onderbuik gevoel, en als dit gevoel mij vertelt dat iemand niet oprecht handelt dan zal dit meestal ook zo zijn. Maar ook dit vertelt mij wat, namelijk dat ik dan achter mijn eigen standpunt moet blijven staan en mij niets van die mening van die ander moet aantrekken. Ik kan dan de eer aan mijzelf houden en met opgeheven hoofd verder gaan en de eerdere vraag dan loslaten, want nu heb ik het antwoord in feite al. Ik was in dat geval niet eerlijk bejegend.

Als het de andere visie van iemand betreft is natuurlijk ook niks mis mee, want iedereen mag een eigen mening hebben. Maar op dat moment ga je voor jezelf wegen, voegt die andere mening iets aan mij toe (dus ik neem informatie mee waar ik iets aan heb) of wijkt het af van wat met mij strookt (en ik leg het dan terzijde). Wel bedank ik die persoon voor die mening, want deze kwam vanuit een oprechte energie.

In de laatste situatie straal je in feite al uit dat je onzeker bent over een situatie en die andere persoon pikt dat op en maakt er dan misbruik van door je met een kluitje in het riet te sturen. Die persoon denkt zich dan sterker op te stellen. Als die persoon dan ook nog eens een opmerking maakt: "Stel je niet zo aan! Waar heb je het over?" Dan weet jij al dat die persoon zich daarvan ook bewust is, maar zich in feite zwakker opstelt door het antwoord te ontwijken en tegelijkertijd probeert jou naar beneden te halen (of beter gezegd, op te klimmen via jouw rug).
Ook dit antwoord vertelt je iets over de mate van rechtschapenheid van die persoon en de mate waarin die persoon in staat is jou als gelijkwaardige partij te behandelen. In mijn ogen heeft die persoon dan nog een hoop levenswijsheid te leren. Dat te beseffen maakt je ook sterker voor jezelf. Dan is het niet meer de moeite waard een discussie met die persoon aan te gaan want die zal nooit toegeven.
Hou dan de eer aan jezelf.
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Ik zit soms ook nog met vragen over dingen.....maar weet zeker dat als ik ze zal vragen aan diegene, dat deze persoon zich (zogenaamd) van geen kwaad bewust is, totaal niet weet waar ik het over heb............en vervolgens een opmerking zal maken, dat ik me niet zo moet aanstellen....want waar heb ik het over???
Dit is geen invulling van mijn kant...... geprobeerd........
Je hebt nooit garantie op een bevredigend antwoord, je hebt alleen de garantie dat je goed voor jezelf kunt zorgen. Soms is dat door de vraag te stellen en hem toch de lucht in te gooien als het ware, ook als je aanvoelt dat de ander je vraag zal ontwijken. Je vraag is dan wel (onder)weg. Soms valt bij mensen het kwartje later, en dan pakken ze als nog de in de lucht hangende vraag op. Misschien is het antwoord dan allang niet meer relevant voor je maar ik geloof erin dat hetgene wat van binnen speelt altijd serieus genomen mag worden en altijd het licht mag zien. Ook als er op dat moment geen ontvanger is. Het is dan als het ware wel het luchtledige ingestuurd en doet daar dan alsnog zijn werk.

En soms hoef je de vraag niet te stellen, omdat je eigenlijk al voor jezelf bepaald hebt hoe het zit. Of omdat je het al hebt losgelaten. Maar als het blijft knagen en je blijft in soortgelijke situaties met deze persoon belanden dan kan het toch goed zijn om de lucht te veranderen tussen beiden.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Mijn ervaring is ook dat je intuitie vaak wel klopt. Bij bepaalde vragen weet je vaak wel wat voor antwoord je zult krijgen en kunt verwachten door ervaring , mensenkennis en je voorvoelen. En het gaat vaak ook om mensen die je al kent. Dus soms een goede keuze om dan te kiezen het achterwege te laten om te voorkomen dat je teleurgesteld wordt, en het zo leuk mogelijk voor jezelf te houden. Het knagen lost zich dan misschien op door andere inzichten, gevoelens of acceptatie dat iedereen anders is. Vaak klopt het denk ik wel als je aanvoelt dat mensen het geknaag niet wegnemen door een antwoord. Mensen kunnen verrassen, maar vaak is er dan iets anders nodig dan jouw vraag die je al eerder gesteld hebt, of waarvan je al haarfijn aanvoelt dat ze het anders zien en anders gaan beantwoorden. Dan denk ik niet altijd zozeer aan alleen vragen die mensen niet willen beantwoorden of ontwijken, maar soms ook dat mensen je vragen niet begrijpen, of anders begrijpen omdat ze vanuit heel ander perspectief kijken. Dan horen ze de vraag maar luisteten er toch anders na dan je bedoeld.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Ik kies er voor het te laten zijn voor wat het is...wat jij zei, Pendel '' Dan weet jij al dat die persoon zich daarvan ook bewust is, maar zich in feite zwakker opstelt door het antwoord te ontwijken en tegelijkertijd probeert jou naar beneden te halen (of beter gezegd, op te klimmen via jouw rug) ''... is de reden waarom ik dingen niet meer vraag.
Soms zeg ik iets, waardoor ze in elk geval weet dat ik haar door heb...en het niet met haar eens ben.....en verder bekijkt ze het maar... het is haar leven en ze mag en kan het invullen zoals zij dat zelf wil.

Het is een ''hopeloze'' zaak wat deze dame betreft ;)
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik kies er voor het te laten zijn voor wat het is...wat jij zei, Pendel '' Dan weet jij al dat die persoon zich daarvan ook bewust is, maar zich in feite zwakker opstelt door het antwoord te ontwijken en tegelijkertijd probeert jou naar beneden te halen (of beter gezegd, op te klimmen via jouw rug) ''... is de reden waarom ik dingen niet meer vraag.
Soms zeg ik iets, waardoor ze in elk geval weet dat ik haar door heb...en het niet met haar eens ben.....en verder bekijkt ze het maar... het is haar leven en ze mag en kan het invullen zoals zij dat zelf wil.

Het is een ''hopeloze'' zaak wat deze dame betreft ;)
Maar het doet geen afbreuk aan jouzelf als mens, juist omdat jij dat zelf beseft. Je bent daardoor dan in feite rijker geworden in levenswijsheid en dat laat je groeien.
 

Ladybird

Actief lid
Forum lid
Iigt er aan wat je aan het antwoord hebt. Is het de bevestiging, misschien een hele pijnlijke waar je diep van binnen al het antwoord weet? Nee dan zie ik het nut er niet van in de vraag kan voor beide partijen (onnodig) pijnlijk zijn. En behalve je gelijk haal je er denk niks mee.

Moeilijke onderwerpen of gevoelig bv. in een relatie omdat je je misschien schaamt voor iets, mijn ervaring ondanks dat het je heel kwetsbaar maakt is het de moeite waard en lucht het enorm op. Hoe vaker je dat risico neemt hoe makkelijker het wordt om je steeds bloot te geven aan die persoon. Het vertrouwen groeit en banden worden sterker.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
En behalve je gelijk haal je er denk niks mee.
Dat is waar veel mensen ook over struikelen, hun gelijk willen halen, maar daar gaat het leven niet om. Het gaat erom dat iedereen de ruimte krijgt zichzelf te (mogen) zijn en hun manier kan totaal anders zijn dan die van een ander. Het leven is geen wedstrijd maar een dialoog tussen gelijken.
mijn ervaring ondanks dat het je heel kwetsbaar maakt is het de moeite waard en lucht het enorm op.
Wat is kwetsbaar zijn eigenlijk? Naar mijn mening is het je pure zelf laten zien zonder restricties. Zodra je voldoende in jezelf gelooft ben je in feite niet meer kwetsbaar maar puur omdat je je muur hebt afgebroken en op stabiele wijze jezelf durft te zijn.
 

Ladybird

Actief lid
Forum lid
Dat is waar veel mensen ook over struikelen, hun gelijk willen halen, maar daar gaat het leven niet om. Het gaat erom dat iedereen de ruimte krijgt zichzelf te (mogen) zijn en hun manier kan totaal anders zijn dan die van een ander. Het leven is geen wedstrijd maar een dialoog tussen gelijken.

Wat is kwetsbaar zijn eigenlijk? Naar mijn mening is het je pure zelf laten zien zonder restricties. Zodra je voldoende in jezelf gelooft ben je in feite niet meer kwetsbaar maar puur omdat je je muur hebt afgebroken en op stabiele wijze jezelf durft te zijn.
Kwetsbaar op stellen is in mijn ogen ondanks je angsten, jezelf aan iemand volledig laten zien en toevertrouwen. Het moment dat iemand je het meeste pijn kan doen maar ook juist enorme liefde kan laten voelen. Dat is eng en moeilijk.
 
Bovenaan Onderaan