Vergeven…

Anna Oyca

Admin
Medewerker
Administrator
Vergeven…

Vergeven (of loslaten) is al jaren een rode draad in mijn leven. Ik heb helaas, net als iedereen, toch af en toe mensen in mijn leven die het nodig vinden om mij pijn te doen. Soms heel bewust en soms zijn ze zich niet bewust hoeveel pijn ze mij doen.

En hoezeer ik ook weet, vanuit alles wat ik geleerd heb, dat het meestal projectie van hun pijn is, of hoezeer ik hen ook begrijp, het doet nog net zo’n pijn. En dan komt dat punt waarop ik weet dat ik moet vergeven.

Maar hoe vergeef je iemand die jou een mes in je hart heeft gestoken? Hoe moet je hetgeen hij of zij jou heeft aangedaan achter je laten, als de wond nog niet eens geheeld is? Iemand steekt zijn mes in jouw hart. Niet één keer, maar meerdere keren. Jij krijgt geen excuus, je krijgt geen echte verklaring en dus zit jij niet alleen met de onthutsing, maar ook nog met de wonden. En dan moet jij, omdat de ander geen confrontatie aan wil gaan, het verhaal los gaan laten. Het verhaal dat toch ‘echt waar’ is.

Je voelt emoties als verbijstering, woede en zelfs haat. Het is een rouwproces waar je in terecht komt, zeker als het een heftige afwijzing is. En je kunt het niet begrijpen, je staat er mee op en je gaat er mee naar bed.

Maar ergens begin je te voelen hoe jouw woede, jouw gevoel van onrechtvaardigheid, jouw verdriet, het verhaal alleen maar groter maken en het feitelijk in stand houden. Jouw emoties en het repeterende verhaal in jouw hoofd zorgen ervoor dat de wond niet dicht kan.

Het is best vreemd hoe dat bij ons mensen werkt. Het moment waarop iemand jou stak met zijn of haar mes ligt namelijk in het verleden, en toch voelen wij in het heden de pijn nog net zo sterk, terwijl die persoon in geen velden of wegen te zien is!

Dat is het moment waarop vergeving om de hoek komt kijken, omdat het moet. Methodieken als wegstoppen, doen alsof het niet is gebeurd, net doen alsof het je niet raakt werken niet. Begrijpen met je hoofd, de ander vermijden en de tijd zijn werk laten doen, kunnen een deel van de pijn laten slijten. Maar vaak (vooral als het diep zit) hoeft er maar ‘dit’ te gebeuren of het verdriet is net zo heftig weer terug.

Vergeven is eigenlijk de enige oplossing voor jezelf om verder te komen. Om de woede en pijn die je voelt echt op te ruimen in jezelf. Om los te komen van het verhaal. De mooiste en gemakkelijkste manier om te vergeven is wanneer de ander zo groots en dapper is om zelf excuses aan te bieden, maar dat gebeurd helaas maar weinig. En dus moet jij zelf, zónder excuses van die ander, toch vergeven. Dat roept vaak weerstand op omdat je denkt ‘ik ga hem of haar toch niet vergeven voor de pijn die ze mij hebben aangedaan?”. Maar vergeving is niet voor die ander en hoeft ook niet aan die ander! Vergeving doe je voor jezelf, je laat de hoop op een andere uitkomst los. Vergeven is dus een keuze en niet vergeven betekent dat je besluit te lijden.

Vergeven is kiezen om alle verwachtingen (jouw hoop op een verklaring, en een excuus) en het hele verhaal van onrecht los te laten. En daarvoor in de plaats komt dan rust. Rust in je hoofd, letterlijke ruimte in je hoofd, omdat dit verhaal niet meer alle ruimte in beslag neemt. Ontspanning en de liefde begint weer te stromen.

Vergeven is dus niet de daden van de ander goedpraten, vergeven is niet dat je ‘de ander er mee weg laat komen’. Vergeven is de keuze om los te laten, zodat jij je energie op de mooiere en liefdevollere zaken van het leven kunt richten.

Vanuit die plek kun je de ander ook pas echt vergeven vanuit je hart. Omdat je voelt dat die ander hetzelfde is als jij, die dezelfde pijn ervaart door anderen die hem of haar pijn hebben gedaan. Die dezelfde strijd in het leven voert als jij en dus net is zoals jij: iemand die zoekt naar liefde en geluk in het leven.

Vergeven is eigenlijk de mooiste keuze die je kunt maken,
voor jezelf én de ander….

 
Laatst bewerkt door een moderator:

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Dit is een onderwerp waar ik mij de laatste tijd ook erg veel mee bezighou, en als ik eerlijk ben, terugkijkend ook al heel lang. Ik herken je hele verhaal, alle stappen, het hele rouwproces, de boosheid, de haat en afgunst, de onrechtvaardigheid, de frustratie en het verdriet dat het bracht maar ook hoe ik naar mijzelf keek, vaak luisterend naar alle waarde-oordelen. Zo zeer zelfs dat zij na vele jaren ingekapseld raakten in mijn persoon. Gelukkig ligt dit al enkele jaren achter mij en door geen confrontatie te hebben heb ik het ook goeddeels af kunnen sluiten, waarbij ik tegelijkertijd verder groeide in mijn bewustzijn. De weg was lang en moeilijk, maar hij ligt achter mij.

Ik besef nu heel goed dat vergeven niet alleen is naar wat die ander heeft aangericht, maar dat het voor een heel groot deel ook te maken heeft met het vergeven van onszelf dat wij het eigenlijk allemaal toegelaten hebben om te gebeuren, voor wat voor reden dan ook. Dus wij moeten ook onszelf vergeven en aanvaarden zoals wij zijn met alle onvolkomenheden die wij hebben. Het is mijn persoonlijke ervaring dat dit het moeilijkste stukje is.

Juist nu dit onderwerp zo sterk onder mijn aandacht ligt werd vandaag in Nieuwetijds kinderen het artikel geplaatst: "Compassie is de sleutel tot geluk | Nieuwetijdskind Magazine" en ik vond er heel bruikbare informatie in die ondersteund werd door voorbeelden die tot het hart spreken. Vooral één uitspraak blijft erg bij mij hangen en is erg bruikbaar in de praktijk om onszelf te controleren op denkwijzen: "Elk gedrag is of een uiting van liefde of een schreeuw om liefde." Dit is van toepassing op mensen om ons heen maar zeer zeker ook op hoe wij onszelf beoordelen. Om mijzelf verder te helpen in volledige aanvaarding van mijzelf neem ik deze regel zeer ter harte en zal trachten niet zo streng voor mijzelf te zijn.

Dat precies vandaag dit artikel werd geplaatst zie ik als een cadeautje van boven, want toeval bestaat niet :)<3
 
Bovenaan Onderaan