Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Vanaf mijn kindertijd was mijn leven een aaneenschakeling van beladen momenten, ruzies in huis tussen ouders en ouders met zus, dag en nacht, onbegrepen worden, opzij geschoven worden (als jongste die toch niets toe te voegen of in te brengen had), veroordeeld voor de vriendschappen en relaties, geen ondersteuning bij het verkrijgen van zelfvertrouwen en daardoor weer andere fouten maken omdat je zo op zoek bent naar liefde en erkenning, dus super verlegen en super laag zelfbeeld en dat terwijl alle andere spanningen ook gewoon doorgingen. Heel veel al zien en voelen, maar niemand wil je horen, wil je niet begrijpen want je fantasie is te groot en je bent te goed gelovig. Trouwen met een lieve maar de verkeerde partner dus ook daarin plichten hebben en keuzes die in familie niet gerespecteerd worden. Verjaardagen waar sommigen niet komen want je bent "te burgerlijk" en voor anderen "te naïef". Afstand naar familie voor de eerste keer omdat je achter je eigen keuze blijft staan. Na een tijdje een nieuwe levenspartner wat leuk en goed lijkt en je je voorneemt het dit keer te laten slagen, maar ook daar zat een dikke adder onder het gras die pas veel later zichtbaarder wordt als prioriteiten in het gezin zich gaan verleggen. Ouders in tussentijd overleden dus een veilige thuishaven is ook weg. De afstand naar familie wordt groter door toedoen van partner en jij blijft je dienstbaar opstellen in het belang van het gezin. Geestelijke mishandeling volgt stap voor stap en zodanig dat er geen uitweg meer lijkt. Lichamelijke klachten waarvoor je geen morele steun krijgt, want je bent een aansteller. Bedreigingen waardoor je vlucht en nu helemaal voor lange tijd bent afgesloten van familie, maar tot die tijd heb je alles gegeven om het voor je zoon goed te houden op een constructieve manier. Mijn zielenmaatje Ivar kwijtraken en ook daarin gekleineerd worden, maar hij was mijn andere kind! En de eerste duidelijke hulp uit het universum komt. Dan volgt borstkanker, chemo, kaakoperaties als gevolg van de chemo, oogoperaties vanwege staar, galstenen, financieel kaalgeplukt worden en alles zelf moeten regelen en inmiddels ex-partner zich niet geroepen voelt zijn steentje bij te dragen. En toen kwam het signaal vanuit het universum en ging mijn bloeddruk niet meer omhoog, kon ik elke nacht zorgeloos gaan slapen want morgen zou een nieuwe dag zijn, kon ik ineens mensen naar hun eigen waarde schatten en inzien dat ieder zijn eigen verantwoordelijkheid heeft en dat het niet mijn last is. Die dag herinner ik mij als gisteren, welk moment van de dag dit was, waar ik zat, de lichtinval, hoe het voelde en mijn eigen verbazing.
 
Laatst bewerkt:

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Mooi verhaal hoe het Universum zich dan toont. Als een cadeau.

Ik had er geloof ik al eens over geschreven, maar ik kan me nog dingen herinneren van toen ik in de Couveuse lag. Ik heb daar weken in gelegen. Maar was ook nog aan die andere kant, ik wilde eigenlijk niet. Mijn lijf lag in dat bakkie, en ik switchte van het bakkie naar de andere kant.
Het voelt voor mij alsof ze me toen min of meer hebben beloofd, we zullen er zijn, ga maar spelen op aarde.
En zo voelt het leven soms voor mij ook, alsof ze er constant zijn, ze constant mijn hand vast houden, maar dat het goed is als ik die ook loslaat en het leven induik.
Die hand heeft me in mijn leven soms wel wat verbazing opgebracht. Mijn ouders werden geregeld boos als ik me in situaties bevond die levensgevaarlijk waren en waarvan ik dacht er gebeurt toch niets?
Ook toen ik ernstig ziek werd, voelde het voor mij niet als iets heel erg belangrijks.
Dat werd uiteraard ook vreemd gevonden, en al snel in een hokje geplaatst als je voelt niet goed, je onderdrukt emoties.

Er zijn verschillende keren geweest in mijn leven waarin ik ze echt heel duidelijk heb zien staan. Maar steeds meer dacht ik oke, ik wil ervaren. Laat me ook maar even los.

Wel voelde het in mijn leven soms alsof ik liefde tekort kwam, omdat de liefde zo anders leek dan waar ik vandaan kwam.
Ik dacht heel vaak, dit is mijn moeder niet. Ik wil naar huis.
Later kon ik het meer met elkaar vermengen, dat van daar, met dat van hier.
 

Andres

Bekend lid
Forum lid
Vanaf mijn kindertijd was mijn leven een aaneenschakeling van beladen momenten, ruzies in huis tussen ouders en ouders met zus, dag en nacht, onbegrepen worden, opzij geschoven worden (als jongste die toch niets toe te voegen of in te brengen had), veroordeeld voor de vriendschappen en relaties, geen ondersteuning bij het verkrijgen van zelfvertrouwen en daardoor weer andere fouten maken omdat je zo op zoek bent naar liefde en erkenning, dus super verlegen en super laag zelfbeeld en dat terwijl alle andere spanningen ook gewoon doorgingen. Heel veel al zien en voelen, maar niemand wil je horen, wil je niet begrijpen want je fantasie is te groot en je bent te goed gelovig. Trouwen met een lieve maar de verkeerde partner dus ook daarin plichten hebben en keuzes die in familie niet gerespecteerd worden. Verjaardagen waar sommigen niet komen want je bent "te burgerlijk" en voor anderen "te naïef". Afstand naar familie voor de eerste keer omdat je achter je eigen keuze blijft staan. Na een tijdje een nieuwe levenspartner wat leuk en goed lijkt en je je voorneemt het dit keer te laten slagen, maar ook daar zat een dikke adder onder het gras die pas veel later zichtbaarder wordt als prioriteiten in het gezin zich gaan verleggen. Ouders in tussentijd overleden dus een veilige thuishaven is ook weg. De afstand naar familie wordt groter door toedoen van partner en jij blijft je dienstbaar opstellen in het belang van het gezin. Geestelijke mishandeling volgt stap voor stap en zodanig dat er geen uitweg meer lijkt. Lichamelijke klachten waarvoor je geen morele steun krijgt, want je bent een aansteller. Bedreigingen waardoor je vlucht maar tot die tijd heb je alles gegeven om het voor je zoon goed te houden op een constructieve manier. Mijn zielenmaatje Ivar kwijtraken en ook daarin gekleineerd worden, maar hij was mijn andere kind! En de eerste duidelijke hulp uit het universum komt. Dan volgt borstkanker, chemo, kaakoperaties als gevolg van de chemo, oogoperaties vanwege staar, galstenen, financieel kaalgeplukt worden en alles zelf moeten regelen en inmiddels ex-partner zich niet geroepen voelt zijn steentje bij te dragen. En toen kwam het signaal vanuit het universum en ging mijn bloeddruk niet meer omhoog, kon ik elke nacht zorgeloos gaan slapen want morgen zou een nieuwe dag zijn, kon ik ineens mensen naar hun eigen waarde schatten en inzien dat ieder zijn eigen verantwoordelijkheid heeft en dat het niet mijn last is. Die dag herinner ik mij als gisteren, welk moment van de dag dit was, waar ik zat, de lichtinval, hoe het voelde en mijn eigen verbazing.
Je kan niemand zeggen hoe hij door een vuur moet gaan als je er zelf niet bent doorgegaan, geloof en vertrouwen zijn de sleutels het eindresultaat is liefde 💖
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Het voelt voor mij alsof ze me toen min of meer hebben beloofd, we zullen er zijn, ga maar spelen op aarde.
En zo voelt het leven soms voor mij ook, alsof ze er constant zijn, ze constant mijn hand vast houden, maar dat het goed is als ik die ook loslaat en het leven induik.
Ja, precies zo voelt het voor mij ook. Een onverbrekelijk vertrouwen dat ik er niet alleen voor sta.
 

Andres

Bekend lid
Forum lid
Mooi verhaal hoe het Universum zich dan toont. Als een cadeau.

Ik had er geloof ik al eens over geschreven, maar ik kan me nog dingen herinneren van toen ik in de Couveuse lag. Ik heb daar weken in gelegen. Maar was ook nog aan die andere kant, ik wilde eigenlijk niet. Mijn lijf lag in dat bakkie, en ik switchte van het bakkie naar de andere kant.
Het voelt voor mij alsof ze me toen min of meer hebben beloofd, we zullen er zijn, ga maar spelen op aarde.
En zo voelt het leven soms voor mij ook, alsof ze er constant zijn, ze constant mijn hand vast houden, maar dat het goed is als ik die ook loslaat en het leven induik.
Die hand heeft me in mijn leven soms wel wat verbazing opgebracht. Mijn ouders werden geregeld boos als ik me in situaties bevond die levensgevaarlijk waren en waarvan ik dacht er gebeurt toch niets?
Ook toen ik ernstig ziek werd, voelde het voor mij niet als iets heel erg belangrijks.
Dat werd uiteraard ook vreemd gevonden, en al snel in een hokje geplaatst als je voelt niet goed, je onderdrukt emoties.

Er zijn verschillende keren geweest in mijn leven waarin ik ze echt heel duidelijk heb zien staan. Maar steeds meer dacht ik oke, ik wil ervaren. Laat me ook maar even los.

Wel voelde het in mijn leven soms alsof ik liefde tekort kwam, omdat de liefde zo anders leek dan waar ik vandaan kwam.
Ik dacht heel vaak, dit is mijn moeder niet. Ik wil naar huis.
Later kon ik het meer met elkaar vermengen, dat van daar, met dat van hier.

💖
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Nog even ter aanvulling. Ik ben nu 61 en ik ben eigenlijk pas 5-6 jaar echt vrij.
Dan ben ik nog een broekie.. hihih
Ik nader de zestig nog lang niet..

Ik weet ook niet goed wat vrij is, soms voel ik me vrij, maar dan denk ik ja je omstandigheden zijn daar ook naar. Er zijn ook niet heel veel triggers.

Het schrijven van Arthur paste daarom wel erg bij mijn gedachten. Een gezond ego is prima, als je het maar los kunt laten als dat nodig is.
Dat is een goede meetlat vind ik.
 

Andres

Bekend lid
Forum lid
Nog even ter aanvulling. Ik ben nu 61 en ik ben eigenlijk pas 5-6 jaar echt vrij.
Je kunt de waarde van vrijheid beter inschatten als je jaren in gevangenschap hebt geleefd, wat ik meegemaakt heb grenst aan het ongelovige, maar hoe het universum mij er doorheen gebracht heeft kun je niet geloven of je moet in wonderen geloven, ik ben 64 en 8jaar op pensioen 8jaar groeien.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik weet ook niet goed wat vrij is, soms voel ik me vrij, maar dan denk ik ja je omstandigheden zijn daar ook naar. Er zijn ook niet heel veel triggers.
Ik bedoel "vrij" in die zin dat er geen zware belemmerende factoren meer zijn zoals ik die in het verleden had. Nu ben ik baas in eigen buik en al wat er is kan ik prima hanteren. (Het "naïeve en goedgelovige" meisje is volwassen geworden en zelfredzaam).
 

Andres

Bekend lid
Forum lid
Ik weet ook niet goed wat vrij is, soms voel ik me vrij, maar dan denk ik ja je omstandigheden zijn daar ook naar. Er zijn ook niet heel veel triggers.
Ik bedoel "vrij" in die zin dat er geen zware belemmerende factoren meer zijn zoals ik die in het verleden had. Nu ben ik baas in eigen buik en al wat er is kan ik prima hanteren. (Het "naïeve en goedgelovige" meisje is volwassen geworden en zelfredzaam).
Mooi 😇💖
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik heb al vaker aangegeven zo trots op mijn zoon te zijn om diverse redenen. Muriel kent die redenen wel ;). Sinds deze week heb ik een nieuwe foto van mijn zoon en die is zo prachtig. Ik zie gewoon zoveel in zijn ogen, in zijn hele gezicht, wat ik altijd al voelde. Ja, er loopt een krachtige zorgzame zelfstandige engel in mijn huis <3, Iets wat ik altijd al vermoedde en voelde is zo zichtbaar in die foto.
:(HRTS):
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik heb al vaker aangegeven zo trots op mijn zoon te zijn om diverse redenen. Muriel kent die redenen wel ;). Sinds deze week heb ik een nieuwe foto van mijn zoon en die is zo prachtig. Ik zie gewoon zoveel in zijn ogen, in zijn hele gezicht, wat ik altijd al voelde. Ja, er loopt een krachtige zorgzame zelfstandige engel in mijn huis <3, Iets wat ik altijd al vermoedde en voelde is zo zichtbaar in die foto.
:(HRTS):
Nu zijn we natuurlijk heel benieuwd naar die foto.
 

Andres

Bekend lid
Forum lid
Ik heb al vaker aangegeven zo trots op mijn zoon te zijn om diverse redenen. Muriel kent die redenen wel ;). Sinds deze week heb ik een nieuwe foto van mijn zoon en die is zo prachtig. Ik zie gewoon zoveel in zijn ogen, in zijn hele gezicht, wat ik altijd al voelde. Ja, er loopt een krachtige zorgzame zelfstandige engel in mijn huis <3, Iets wat ik altijd al vermoedde en voelde is zo zichtbaar in die foto.
:(HRTS):
Ik ook, benieuwd naar die foto
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik vond niet eerder zoveel raakvlakken als in dit artikel van Nieuwetijdskind Magazine. Alsof het mijn eigen verhaal is. Het is een hele grote trigger om jezelf te leren kennen. Het leren inzien en begrijpen gaat stap voor stap, maar de moeilijkste stap is eruit stappen als je het helder hebt.
 

dogmar

Bekend lid
Forum lid
Nog even ter aanvulling. Ik ben nu 61 en ik ben eigenlijk pas 5-6 jaar echt vrij.
Dan ben ik nog een broekie.. hihih
Ik nader de zestig nog lang niet..

Ik weet ook niet goed wat vrij is, soms voel ik me vrij, maar dan denk ik ja je omstandigheden zijn daar ook naar. Er zijn ook niet heel veel triggers.

Het schrijven van Arthur paste daarom wel erg bij mijn gedachten. Een gezond ego is prima, als je het maar los kunt laten als dat nodig is.
Dat is een goede meetlat vind ik.
Ik vind ook vanalles, ben even kwijt wat ik daarvan vind. Wat een slechte Nederlander ben ik, ik hoor arrogant te zijn met een mening. Te spreken ipv te luisteren zoals het een welopgevoede Nederlander betaamt. Drommels, heeft iemand mijn Nederlandse ego gezien? Ça me faites chier.. 😕
 
Laatst bewerkt:
Bovenaan