U

User_479

Gast
Hoe hebben jullie dat met reizen en als jullie op vakantie gaan?
Ik ga bijna, en heb een heel aantal dagen alweer iemand bij me, die zich op de een of andere manier nog niet goed kenbaar maakt, maar zegt tot straks. Soms krijg ik vaag beelden.
Het is ook eigenlijk elk jaar wel zo dat ik kennis maak met een vorig leven, of misschien het leven van een ander die zich heel helder laat zien, in het gebied waarin we zitten. Of een ziel die tijdens de vakantie opduikt.
Soms krijg ik thuis van tevoren al beelden van dingen die we gaan zien. Zo kreeg ik bijvoorbeeld een paar jaar terug een leven bij een wit kerkje te zien tot in de detail toen we nog thuis waren. Toen we daar op een gegeven moment rondreden, was ik verbaasd om echt dat kerkje te zien, met hetzelfde pad er naartoe, en dezelfde deur en raampjes, en meer details, en ik voelde er ook van alles. Sommige gidsen- zielen die ik tijdens zo een moment leer kennen verdwijnen weer, maar sommige blijven bij me.

Hoe werkt dit nou? Denken we een vakantieplek te kiezen, maar kiezen we onbewust plekken waar we geleefd hebben of waar een ziel geleefd heeft waar we iets mee hebben?
Of zijn het meer helderziende beelden van wat er gaat komen?
Of staan we gewoon heel erg open door het vakantiegevoel en dan bereikbaar.
Ik ben ook al een paar dagen extreem ontspannen, maar heb weinig zin in allerlei afspraken en sociale dingen, alsof ik echt al bezig ben om een soort van lekker tot me zelf staat te komen. Misschien sta je dan automatisch al heel erg afgestemd?

Denk ik het hele jaar druk aan het werk te zijn, maar werk ik eigenlijk tijdens de vakantie het allermeest?
Omdat er in tijden van ontspanning en even los van alles juist de boodschappen komen die we nodig hebben?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik heb niet het gevoel zoals jij dat beschrijft, maar als ik er over nadenk dan herken ik wel gevoelens van een soort van thuiskomen waar de rest van de wereld, althans die wereld die wij zo goed kennen in ons dagelijkse leven, er even niet toe doet, even los van alles.
Qua beleving ken ik het fijne gevoel dat ik krijg als ik in bepaalde gebieden kom, bepaalde soort dorpen en straatjes zie, bepaalde natuur zie, alsof het met mij resoneert en altijd weg van grote steden, zo landelijk en authentiek mogelijk.
Het zou kunnen dat ik dit prettig vind vanuit een soort van jeugdsentiment omdat mijn ouders ons altijd meenamen naar de wat meer afgelegen plekjes, niet via de tolwegen of zo maar de "oude snelwegen" zodat we ook door dorpen kwamen, maar ik herinner mij ook dat het mij toen al zo aansprak. Die vestingstadjes tegen de bergen aan zien of die snelstromende rivier, die andere begroeiing, de samenstelling van de bergen zien, tekenen op zelf gevonden lei, water drinken in de natuur. Ik weet dat ik eigenlijk nooit uit die omgevingen weg wilde, er voor altijd zou willen blijven.
Ik heb ook in het buitenland nooit moeite gehad aansluiting te vinden of in gesprek te komen met mensen, alsof het een tweede natuur van mij was.
Bij de voorbereiding van de vakantie zelf ben ik zelf wel inwendig ontspannen en verheug mij ook echt. Van dat gevoel genieten kon echter nooit omdat je dan ook afhankelijk bent van de medewerking van de andere partij die er altijd in slaagde roet in het eten te gooien en ervoor te zorgen dat er toch tot op de laatste minuut stress ontstond, maar mijn inwendige gevoel was altijd goed.
Ik denk dat vakantie en op vakantie gaan ons in een andere flow brengt waar je de dagelijkse dingen los mag laten zodat er ruimte ontstaat voor nieuwe impulsen en we misschien onbewust ook op plekken komen die wij kennen van eerdere levens wat het gevoel van herkenning zou kunnen verklaren.
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Denk ik het hele jaar druk aan het werk te zijn, maar werk ik eigenlijk tijdens de vakantie het allermeest?
Ja, dat denk ik wel. Een ander soort werk dat wel. en altijd levens waar nog iets mee gebeuren moet, die nog niet wezenlijk verwerkt zijn. In mijn laatste vakantie in Frankrijk wilde ik op de terugweg persé naar Bretagne en vond daar een Bretons leven.
Zelfs dat reisje naar de Noord-Oost Gelderland dat ik zojuist gemaakt had leverde veel spiritueel werk op. Geen vorig leven in dit geval, maar wel heling. Eigenlijk vind ik het meestal heel fijn, soms interessant ook. In ieder geval maak ik altijd grote stappen vooruit.
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Wel bijzonder wat je schrijft Muriël. Ik heb dat geloof ik niet, die verbinding met vorige levens. Ik moet dat echt zelf opzoeken in meditatie als ik merk dat ik tegen iets onverklaarbaars aanloop.

Als ik op vakantie ga, dan kan ik me altijd zo goed verbinden met de natuur. In de warmere landen heb je nog uitgestrekte natuurgebieden en dan kan ik zo'n heelheid voelen en me daarmee verbinden. Is totaal niet te vergelijken met de natuur in Nederland. In het buitenland kan ik me echt rotsvast verbinden, dan kan niemand daar meer tussen komen. Ik voel dan zo'n rust, zo'n heelheid, dan kan iemand op zijn kop gaan staan en ga ik niet meer uit balans. Is ook heel helend voor alle stukken in mezelf die dan uit balans zijn geraakt. Maar eenmaal in Nederland raak ik dat weer kwijt, op sommige plekken kan ik het hier ook wel hebben maar ik moet daar dan echt een eindje voor rijden. Die stadsparkjes hier doen het hem niet.
 
U

User_479

Gast
Ik voel me ook goed als ik in de bergen ben of meer natuur in het buitenland.
Maar ik kan in mijn gedachten ook prachtige tuinen en weides oproepen en merk dat ook meteen in mijn systeem. Na een gehaaste dag op het werk kan ik denken even naar de tuin in mijn hoofd , of een park of weide, en ik voel me dan ook weer alsof ik thuiskom.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ja, dat is zo fijn aan kunnen visualiseren. Dan kun je je hele werelden voorstellen en jezelf erin plaatsen in gedachten.
Ik denk dat je dat ook best kunt trainen door met simpele dingen te beginnen, als een fotootje in je herinnering en dan dit stap voor stap uitbouwen. Herinner je dan ook het gevoel dat het je gaf toen je er was en eventueel geluiden die je er hoorde (zee, vogels, stromend water) en de geuren. Dat soort belevingen zitten altijd ergens in je geheugen opgeslagen en makent je gedachtenverhaaltje compleet. En gaandeweg gaat het steeds iets gemakkelijker. Erg goed te gebruiken bij meditaties.
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Iets in mij weigert om het zo te doen. Omdat mijn geest nooit zo veelomvattend kan zijn als de natuur in zichzelf. Mijn voorstelling zou maar een bescheiden beeld zijn van de werkelijkheid. Het is die verbinding in de natuur, die grootsheid wat ik nooit kan evenaren. Ik kan me voorstellen dat het voor anderen kan werken hoor maar voor mij voelt het niet goed.
 
U

User_479

Gast
Maar is ons hele leven niet een bescheiden beeld vergeleken bij de werkelijkheid van het hiernamaals?
Ik ben het ermee eens dat onze voorstellingen de grootsheid niet evenaren, maar we zijn er deel van. Tenminste ik voel me met mijn voorstellingsvermogen deel van alles wat is, ik voel me dan juist verbonden met de grootsheid van de natuur. Niet om er alleen maar gebruik van te maken in mijn gedachten maar me ervoor open te stellen, en mijn liefde te zenden, en dankbaar te zijn in de ook al is het misschien kleine verbinding die ik kan omvatten. Juist omdat de natuur zo groots is, ervaar ik dat ik me er niet mee hoef te evenaren en alleen die liefde hoef te voelen voor die prachtige schepping. De natuur is zo groots dat alleen het beeld ervan al iets teweeg brengt. Ik verbind me met die natuur, maar andersom voelt het voor mij ook alsof het zich met mij verbind. Niet dat ik zo arrogant ben om te denken dat de natuur mij zoekt, maar het voelt voor mij als iets wat is, en ook in me leeft. Als een druppel die in je opgaat, ook al zal dit gevoel de grootsheid niet evenaren, daar vraagt de grootsheid voor mijn gevoel ook niet om.

Maar het is juist zo mooi dat we het allemaal anders zien en voelen. En dat is fijn dat iedereen kan doen wat goed voelt en wat past.

Ik kreeg dit gedichtje..

Wanneer een rimpeling in de rivier
je liefkozend lijkt te strelen
bedenk dan wat de kracht der natuur
met je wil delen.

Dan volgen er nog wat passages maar zal jullie er niet mee vermoeien.
Maar zo zie ik het een beetje.
De ruimtes in de natuur raken de vrijheid in mezelf. De zachtheid van bloemblaadjes tonen zich in mijn gedachten en gevoel als ik de zachtheid in mezelf zoek. Alles in de natuur lijkt zich te linken aan iets in mezelf.
 
Laatst bewerkt door een moderator:

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Wanneer een rimpeling in de rivier
je liefkozend lijkt te strelen
bedenk dan wat de kracht der natuur
met je wil delen.
Een rimpeling in de rivier of op het water is een steeds groter wordende cirkel die op zijn route ook steeds meer raakt in een steeds groter wordend gebied. Zo is het ook met onze liefde en al onze belevingen. Ze zijn een cirkel die steeds groter wordt en steeds meer op haar route van verspreiding beïnvloedt. Als een olievlek die steeds groter wordt maar waarvan ook al die prachtige kleuren uit de regenboog die je erin ziet elk op hun beurt op eigen wijze hun positieve invloeden achterlaten.
 
U

User_479

Gast
Wat mooi omschreven Pendel.
Jaren terug bezocht ik een bos in het buitenland. Ik voelde me zo vredig. Ik kan me nog herinneren dat ik een boom vasthield en zijn stam bevoelde. Het was of er een gouden draad uitkwam en zich met me verbond. Ik zag een symbool, en het was alsof er kennis in me kwam die ik op dat moment wel wist maar niet uit kon spreken, niet wist in woorden uit de drukken. Misschien omdat mijn geest er te klein voor was. Nu jaren later voel ik het nog, alsof dat moment van verbinding zich in me genesteld heeft. Maar het alleen tot uiting kan komen in de manier die ik nu nog maar versta.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik herken dat soort momenten ook, maar dan steeds in signalen die naar mij toekomen. Zo kan om onduidelijke redenen ineens mijn aandacht getrokken worden naar specifieke oude bomen, alsof ze mij iets willen vertellen en ik hun energie mag voelen, hun emotie mag voelen. Alsof ik ineens weet dat zij zoveel puurs in zich dragen wat zij willen uitdragen. Alsof ik ineens hun ziel mag zien, mag weten of ze gelukkig zijn op de plek waar ze staan of juist niet zouden willen staan. De onderlinge verbinding. Alsof ze ons zoveel te vertellen hebben wat er toe doet voor ons allemaal.
 
U

User_479

Gast
Ik denk inderdaad dat puurheid een belangrijke rol speelt.
Ik ben van mezelf wel iemand( het gaat steeds beter) die het lastig heeft gevonden aandacht of ruimte voor zichzelf te vragen. Het eeuwige bescheiden zijn of denken dat hoor ik niet te ontvangen, daar moet ik eerst voor ontwikkelen of groeien, of wat voor voorwaarde dan ook. Maar in of met de natuur, of met Gidsen, die ook veel groter dan mij zijn in hun liefde, al is dat niet het juiste woord, heb ik dat gevoel niet. Ik denk dat, dat door de puurheid komt die jij noemt.
In die puurheid ligt onvoorwaardelijkheid, en dat maakt denk ik, dat ik de grootsheid in tegenstelling tot andere zaken wel tot me durf te nemen, zonder nadenken. Wel respect voel uiteraard.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Daar ben ik het wel mee eens, want als wij onszelf moeten zijn, in alles, dan zijn daar ook geen voorwaarden aan verbonden en is het dus onvoorwaardelijk. Ik denk dat het daarom ook gaat, dat wij het ook onvoorwaardelijk aannemen. En dat kunnen wij dan omdat wij, als mensen, geen voorwaarden verbinden aan de "logica" van de natuur die niet behebt is met zoveel onvoorwaardelijkheden waarover mensen beschikken. Het "als" "dan" denken, zoals: "Ik vertrouw je, op voorwaarde dat .... " Dat speelt totaal niet in de natuur, want het is zoals het is ... het is puur.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
En om even over het eerder geschreven stukje terug te komen. Ik denk dat bij het kunnen visualiseren wij ook dat pure gevoel automatisch meenemen wanneer wij ons bepaalde situaties uit de natuur inbeelden. Onze herinnering heeft dat pure gevoel opgeslagen. En ook al slagen wij er in maar een stukje ervan voor de geest te halen, dat pure gevoel speelt dan ook een rol in onze beleving, dus dat zal nooit minder zijn dan de werkelijkheid.
 
U

User_479

Gast
Ik weet het niet precies. Ik heb bijvoorbeeld bij mijn Gidsen nooit gevisualiseerd hoe ze eruit zien. Dit omdat ik het ook niet iets vind om me een gezicht bij in te beelden, of op commando iets te zien. Of om je een gezicht dan zo eigen te maken dat het de werkelijkheid wordt. Die beelden waren er gewoon. En roep ik dan nu soms op, of ik vraag iets en dan komt het soms op.
De natuur is iets wat ik me dan wel voor kan stellen. Maar is visualiseer of teken het niet uit in gedachten. Als ik gehaast ben en denk ik wil graag even naar die tuin in mijn hoofd , kan het ook zijn dat ik ineens bij een waterval sta. Dus ik weet ook niet of dit bij visualiseren hoort.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik heb mij nooit gezichten gevisualiseerd, behalve mij erg bekende gezichten, en andere nooit in detail, maar wel lichaamstaal die bij een bepaalde emotie zou passen zoals die bij mij binnenkomt, zoals de elegante en zachtaardige beweging van een ranke arm of hand. In gedachten zie ik personen nooit als individuele details maar in een totaal pakket met de lichaamstaal die daarbij hoort. Bij het visualiseren van de natuur hoef ik het in gedachten niet uit te tekenen. Ik denk eraan en als een flits staat het voor mij, net zo zichtbaar alsof ik een wandeling zou maken en dan ook afwisselend links en rechts en voor mij bepaalde details met mijn ogen zou opmerken. Als ik in de natuur loop dan zie ik ook alle details, elk plantje, de samenstelling van de bodem, de hardheid van het pad. Dan voel ik de temperatuur, ruik de geuren die er zijn, als een geheel, maar merk niet alle details afzonderlijk op totdat zij zelf mijn aandacht trekken. En zo beleef ik het ook in mijn visualisaties. Ze zijn er maar vormen niet het gehele verhaal, ze doen ertoe bij de invulling.
 
U

User_479

Gast
Ik was effe kwijt wat visualiseren precies is.
Ik dacht vertalen van een gedachte naar een beeld.
Zoals de in die meditatiecdtjes van je ziet nu een roos voor je of loopt op een bospad en je ziet het voor je. Maar ik denk ook eigenlijk niet in dat soort dingen, het komt op, net alsof ik op een onbekende vakantie ben. Dus visualiseer je niet op de gedachte dan toch? Je denkt misschien wat eenbomen, en ziet ze dan in de detail, maar daarna kan er weer een beekje komen die ikniet.bedacht had. Maar misschien weerkaatst zich dat op je gedachte van wat een rust, wat fijn. En toont zich dat daarom.
 
Bovenaan