paranormale ervaringen die ik wil delen

huisjeboompjebeestje

Nieuw lid
Forum lid
ik heb veel paranormale ervaringen gehad oftewel moeilijk te verklaren dingen..en die wil ik wel hier delen omdat ik er wel wat duidelijkheid erover zou willen krijgen.
wat me eigenlijk het meeste dwarszit is dat ik de laatste tijd door mijn persoonlijke situatie ( voel me nogal eenzaam en in de steek gelaten) me moeilijk kan focussen op positieve dingen in mijn leven. ik weet dat je moet genieten van de kleine dingen en er zijn altijd wel mooie dingen te vinden te bedenken en te zien en te hopen enz maar het is erg moeilijk door alle grote negatieve dingen mee daarop te kunnen focussen en iets aan te hebben.
Het is zo erg dat ik als ik smorgens opsta en bezig ben vaak uit mijn mond komt : ik haat jullie allemaal..
dat zeg ik dan zonder er echt controle over te hebben
aangezien ik niemand echt haat of iig dat niet wil vind ik het erg dat het uit mijn mond komt
ik wil geen negativiteit maar het is er elke dag en ik ben me natuurlijk gaan bedenken hoe dat zou komen waar het vandaag komt. psychologisch gezien kan ik het verklaren omdat ik nogal gekwetst ben door bepaalde mensen in mijn omgeving maar dan nog vind ik het raar want ik heb daarvoor nooit last van dit gehad ook niet in soortgelijke moeilijke periodes hiervoor.
ik ben me vaker gaan verdiepen in spirituele dingen en ik heb nooit rare dingen willen doen zoals geesten oproepen oid occults nooit gedaan ook
ik ben wel eens naar een waarzegger geweest (zo eentje met teksten uit de koran oid en kruiden en getallen enz) en dat was niet zo fijn want hij vertelde me dingen die ik niet hoefde te weten of wilde weten en gewoon rare dingen als dat ik behekst zou zijn door eoa vrouw. ik heb het niet echt serieus genomen allemaal omdat ik dat niet wilde en ben me zelf een beetje in dit soort magie gaan verdiepen
ik kwam toen ook eens uit bij djiins en ik was misschien een beetje in de war ofzo of gewoon eigenwijs maar ik ben onder de douche gaan zeggen dat ik niet in djinns geloof en dat was iets wat je niet moest doen dat was wat ik gelezen had.
Ik had toen al last van ongecontroleerd praten of een bepaald woord zeggen zonder er controle over te hebben en dat vond ik niet prettig en raar. ik heb er met een therapeut over gehad en die zei me dat ik een soort troostwoord had en dat onbewust gebruikte als troost of geruststelling. het was ook geen negatief woord. het was gewoon een naam. een koosnaam de naam van mijn ex vermengd met het woord mama zeg maar. maar toch wilde ik dit niet
uiteindelijk gebeurd dit bijna nooit meer alleen als ik heel veel verdriet heb maar ik zeg dat woord bijna niet meer maar daar is nu dus : ik haat jullie allemaal ..voor in de plaats gekomen.
en das wel iets waar ik ook van af wil. als ik weer zoiets zeg (het begint meestal smorgens al en ook vaak als ik op de badkamer ben of bezig in de keuken) dan zeg ik er nu achteraan (bewust) ik haat helemaal niemand en ook wel god help mij of jezus of ik hou van mezelf.
het word soms wel minder als ik met positieve dingen bezig ben maar als ik me rot voel of onrust heb dan komt het vaak uit mijn mond
ergens vraag ik me af of het misschien komt omdat ik onder de douche zoiets gezegd heb ookal wil ik dat onzin vinden.
sowieso wil ik niet in djins geloven ofzo want ik ben daar niet bekend mee en ben nogal christelijk en of spiritueel in mijn geloofsovertuiging ik respecteer elk geloof verder maar heb er niet veel mee.
soms denk ik dat ik een beetje gek ben of gek aan het worden en soms ben ik bang dat het erger gaat worden of niet overgaat
en ergens weet ik dat het ook te maken heeft me de negatieve mensen in mijn omgeving die het me moeilijk maken.
Misschien heeft iemand een tip voor me? hoe ik hier het best mee om kan gaan of hoe ik dit ongedaan kan maken misschien.
 

Waterman

Bekend lid
Forum lid
Kan me voorstellen dat het vervelend voelt wanneer je lichaam steeds een woordje of uitspraak zegt wat je eigenlijk niet wilt.
Begrijp dat je het probeert te veranderen door er iets anders achter te zeggen, het zo probeert te ontkrachten.
Op zich denk ik dat dit goed is maar eigenlijk ga je dan nog meer zeggen..

Het begon met een positief woordje, kooswoordje, wat een gevoel van liefde symboliseerde dat je nodig had.
Als nu hetzelfde gebeurd met een negatieve uitspraak dat wordt het zinvol om te onderzoeken
of hier niet ook een boodschap in zit naar jezelf gericht. Ben je ontevreden over jezelf met hoe je met dingen omgaat?
Zoals bv die negatieve mensen om je heen, hoe ga je daarmee om? Hoe tevreden ben je over je eigen rol daarin?

Verdiep je in waar je precies ontevreden over bent en waarom? Wat zit er achter van jou?
Komt bij mij over dat jouw lichaam tegen jou zegt: dit wil ik niet!

De oplossing is dan niet dat te onderdrukken maar te onderzoeken wat je anders kan doen.
Mijn ervaring is dat wanneer ik mijn eigen houding verander naar mensen toe,
dan schep ik ruimte waarin die andere mensen ook op andere manier naar mij kan reageren.
Wanneer ik rondloop met een negatief beeld over een ander dan voelt die ander dat onbewust
wat de situatie beïnvloed. Tegelijkertijd sta ik minder open voor de neutrale en positieve kant van diegene.

Meestal is wat jou irriteert van een ander een spiegel voor jezelf.
Is het of dat je hetzelfde doet maar moeilijk vind dat te erkennen naar jezelf toe (wordt het pot verwijt de ketel)
of de ander vertoond een bepaalde eigenschap wat je zelf nog hebt onderontwikkeld. (wat nog onbekend is irriteert)

Zoals wanneer ik mezelf altijd wegcijfer en daardoor net iets te weinig voor mezelf opkomt
dan zullen andere personen die wel zeer goed voor zichzelf opkomen mij gaan irriteren.
Zie ik die als bot en ego en ongevoelig en grof. Op zich kloppen al die woorden ook wel een beetje.
Zo zijn ze ook maar de lading daarop, dat het mij irriteert dat heeft vooral te maken met mij..
Immers doordat ik het heb onderontwikkeld kan ik me er minder goed in verplaatsten,
waardoor er sneller onbegrip ontstaat aan mijn kant, die ik dan op negatieve manier invul.
Op zich klopt dat ook maar het probleem is dat ik enkel nog maar ene kant kan zien: de negatieve kant daarvan.
De positieve kant zie ik niet meer. En daardoor komt er lading op. Dat doe ik helemaal zelf.
De waarheid is dat elke eigenschap eigenlijk zowel goed als slecht is.

Kan zijn dat voor jou de sleutel ligt in die eenzaamheid doorbreken die je benoemd.
Door meer contacten met andere mensen te vergroten en te verbeteren alsook het contact dat je hebt met jouzelf.

Doorbreek de machteloosheid en slachtofferrol waar je jouzelf nu in plaatst een klein beetje.
Je bent niet volledig machteloos en je bent niet volledig een slachtoffer. Enkel voor een deel..
 

flowerPower11

Bekend lid
Forum lid
Wauw wat een mooi onderwerp, ik heb het ook :-(
"iedereen haat me" of "Ik ben zwanger" terwijl het vroeger "Sayang" (liefje) of "koosnaampje" was van mijn ex ^_^ zelfs na de scheiding zei ik dat nog sporadisch en ik dacht omdat ik gescheiden was dat niet meer mocht zeggen maar eigenlijk had ik er geen controle over zowel toen als nu . Ik heb ookal geprobeerd het tegen te spreken of te verbeteren , ik heb echt vanalles geprobeerd, ook omarmen en mezelf te vergeven. Want tja mijn kind kreeg het ook te horen.... en dat is niet leuk voor een kind om te horen. Maar na enige tijd begreep die kleine het ook en nu horen wij het nog geeneens meer. Ik ben blij dat ik het over het algemeen alleen binnen in huis doe, waneer ik mijzelf betrapt buiten ermee dan moet ik mezelf meer concentreren en mindfull bezig zijn. Maar lastig blijft het wel en ik schaam mijzelf er ook voor. (nog zo'n rede om geen relatie aan te gaan) Ik forceer mezelf ook om onder te mensen te komen en te blijven komen maar soms zit ik het liefs thuis, ik ben ook zovaak moe maar ik voel me soms ook zo alleen . En ik onderneem genoeg , ik zet mezelf niet weg in een slachtofferrol. Maar ik tast af , iedere keer maar weer, wat ik nu nog wél aankan en wat niet, en het word steeds minder, dat betekend dat ik weer mezelf moet aanpassen aan een nieuw ritme. Plus ben ik zo eigen-wijs om mezelf te pushen door te zetten en dan heb ik meestal de pech achteraf dat ik zoveel moet bijkomen dat andere dingen zoals de dagelijkse dingen dan weer op de achtergrond gaan en ik MOET rust nemen. Weet je wel hoe het voelt om steeds minder te kunnen, en dan aar weer die verdomde glimlach op mijn gezicht zetten en mooi weer te spelen..... want alleen dan laat je zien dat je moedig en dapper door bikkel... anders word je voor lui afgeschilderd , mensen willen zien dat je mank loop omdat je een versleten knie heb anders geloven ze je niet, en dan nog uitlachen om het gebrek van een ander, tsssssssss achterlijke wereld leven we eigenlijk in.
Anyway; Mindfull aanhouden om maar niet af te dwalen en oefenen om volledig met overgave mindfull in the flow te leven. Wil werken tegen die dwangmatige ongecontroleerde woordjes uit te spreken. En voor de rest, tanden op elkaar en doorbikkelen , en als je het niet leuk vind, gewoon doen alsof , thuis mag je weer (als het goed is, bij normale mensen wel iig) jezelf weer zijn. Hoppa!!!
Je bent een kanjer Huisjeboompjebeestje! En Waterman kan er ook goed van!
 
Bovenaan Onderaan