flowerPower11

Bekend lid
Forum lid
Eventjes iets anders ik heb namelijk gehoord dat kinderen al vanaf jongs af aan kunnen aanvoelen of hun komst op aarde gewenst was of niet.
En naarmate een kind groter en groter word, meer en meer onbewust of bewust verweten worden dat het geboren is.

Kan dit?
 

snowhawk1

Bekend lid
Forum lid
Ik kan dat natuurlijk alleen maar vanuit mijzelf bekijken en in mijn geval kan ik daar beamend op antwoorden.

Ik denk echter dat het eerder een onbewuste herinnering is aan de tijd in de baarmoeder. Zo heb ik het ervaren tijdens een soulretrievalreis. Ik wist in mijn moeders buik al dat ik niet de bedoeling was geweest.
 
A

Anonymous

Gast
Ik denk zelf ook dat dit echt mogelijk is. De moeder die een kind draagt dat ongewenst is, straalt een negatieve energie uit en moeder en kind zijn zo met elkaar verbonden dat een kind dit naar mijn idee echt wel meekrijgt iig de negatieve gevoelens, het kind ligt er middenin. Zet de ongewenst zijn na de geboorte zich door dan word dit gevoel alleen maar meer gevoed door reacties en gevoelens vanuit de moeder en vader, dus word het ook steeds sterker, het kind kan hierdoor echt een (te) grote last dragen en het heeft invloed op haar/hem hele zijn.

Ik ken zelf zo een situatie maar vind het moeilijk om in dit geval hier een voorbeeld neer te zetten wat over een ander gaat.
 
A

Anonymous

Gast
Dit heb ik wel eens voorgelegd aan mijn moeder, wij hebben een behoorlijk verleden samen.
Mijn vader wilde een derde kind, mijn moeder niet.
Zij vertelde toen dat, toen ze eenmaal zwanger was ze wel blij was met de zwangerschap...ik reageerde daarop dat ze dan wel een hele bizarre manier heeft gehad om dat te laten blijken. :roll:
 
A

Anonymous

Gast
Herken het zeker bij mijn moeder, zij had een jongetje moeten zijn volgens mijn oma :shock: dus dat was een teleurstelling. Zij heeft haar verdere leven er voor geknokt dat mijn broer en ik gewenst waren en nog steeds . Dat we uit liefde zijn geboren. Het ongewenst zijn en voelen door mijn vader is pas later gekomen, want er was eens een tijd dat hij mij lief vond en ik zijn dochter was. En ook dat gevoel speelt door in de opvoeding naar onze eigen kinderen. Dat ik er heel erg voor waak dat ze weten dat er van hun gehouden worden zowel door papa als door mama, en niet op een verstikkende manier , maar op een natuurlijke manier. Zodat zij die warmte en liefde weer naar een hun kinderen kunnen doorzetten.


Liefs Lin
 

flowerPower11

Bekend lid
Forum lid
tja mijn zus was ±10maanden oud toen mijn moeder zwanger werd dus ik weet het allemaal niet zo heel erg maar iets zegt me dat het niet klopt.
 
A

Anonymous

Gast
ik geloof dit zeer zeker.ik was een ongeukje.aan de gezichten van mijn ouders heb ik dat altijd kunnen zien.mijn moeder zei dat soms ook.dat ze mijn broer liever had.hij was uit liefde geboren.dat heb ik dus altijd aangevoeld.toch hield ik meer van mijn moeder dan dat mijn broer van haar hield.ookal was ze gemeen op zulke momenten.maar mijn broer was realistisch.ik weet dat ze ook niet anders kon op dat moment.mijn moeder had ook een liefdeloze jeugd gehad.wist zij veel.ik ben dus niet boos.maar weet dus dat je deze dingen meteen voelt ookal kun je het niet bewoorden.
 

Ilanit

Bekend lid
Forum lid
Mijn baas heeft eens verteld dat hechtingstoornissen al in de buik kunnen ontstaan. Ja dus
 
A

Anonymous

Gast
Jaren lang heb ik met het gevoel rondgelopen dat ik niet gewenst was.
Vroeger wel een met mijn moeder over gehad, maar altijd werd dit afgedaan als zijnde onzin.
Toen ik 30 was vertelde mijn moeder me dat als ze had mogen kiezen ik niet of misschien pas veel later geboren had geworden.

In een klap vielen alle kwartjes..... Ik was niet gewenst en had dat dus altijd goed aangevoeld. Vanaf die tijd ben ik steeds meer naar mijn gevoel gaan luisteren. Eerst dacht ik altijd dat mijn gevoel niet goed was, maar door deze mededeling van mijn moeder wist ik dat mijn gevoel wel goed was......
 

flowerPower11

Bekend lid
Forum lid
Ja soms voel je dingen gewoon aan, bizar maar waar :wink: blijkt dan....

Ongewenst of niet, ik heb een bepaalde band met mijn ouders en ik ben nu wel zover dat ik het accepteer, vechten heeft geen zin en kan zelfs averechts werken.
Ouders zijn ook maar mensen, alleen als kindzijnde verafgodde ik hun .... zonder hun kon ik niet overleven, nu dat ik volwassen ben kan ik dit wel, het was moeilijk maar na wat geoefend te hebben lukt het me aardig goed dat overleven, ik leef zelfs weer en ik geniet.
 

Starlight

Bekend lid
Forum lid
flowerPower11 zei:
Ja soms voel je dingen gewoon aan, bizar maar waar :wink: blijkt dan....

Ongewenst of niet, ik heb een bepaalde band met mijn ouders en ik ben nu wel zover dat ik het accepteer, vechten heeft geen zin en kan zelfs averechts werken.
Ouders zijn ook maar mensen, alleen als kindzijnde verafgodde ik hun .... zonder hun kon ik niet overleven, nu dat ik volwassen ben kan ik dit wel, het was moeilijk maar na wat geoefend te hebben lukt het me aardig goed dat overleven, ik leef zelfs weer en ik geniet.
Ik vind het erg interessant wat ik hier allemaal lees. Bij mij was het niet zo zeer dat ik ongewenst was. Maar mijn kinder- en jeugdjaren werden overschaduwd door het drankprobleem van mijn vader. Ik kan er een heel boek over schrijven (en als je alles wat ik door de jaren van me afschreef, optelt, kom je aan een klepper ;))maar eigenlijk heb ik daar nu dus geen behoefte meer aan. Het zinnetje 'Ouders zijn ook maar mensen' heeft me hier doen reageren. Want dat is ook wat ik concludeerde na jaren van boosheid, verdriet, verwerking. En wat je nadien schreef vertaal ik voor mezelf: Als kind zijn we overgeleverd aan volwassenen, aan hun goedwil...als volwassene niet meer zo zeer. En dan begint inderdaad een weg van verwerking, in mijn geval toch. Het is helemaal goed gekomen met mijn vader...en dat helpt natuurlijk om niet steeds nieuwe wonden te slaan...want ook dat is per slot van rekening waar: we blijven in zekere zin hun kind dat graag graag gezien wil worden.

En om wat meer terug on topic te komen: Ik heb zelf even in de rol gestaan van 'Fuck, ik ben zwanger, ik wil dit niet!' Ons dochtertje was net een jaar oud toen bleek dat ik weer zwanger was. Ik had bij mijn dochtertje een verschrikkelijke zwangerschap gehad, zeg maar een traumatische ervaring, en was amper bekomen op dat moment. Toen bleek dat ik dus weer zwanger was hebben zowel mijn partner (alé ja, nu ex) als ik gezegd: Niet weer! Nu nog niet! We hebben geínformeerd wat de mogelijkheden waren om de zwangerschap alsnog te stoppen. Nu ja, een week later, nadat we terug bij zinnen waren, hebben we dat idee losgelaten en gingen we ervoor. Ik hou zielsveel van mijn kids. En voel me tot op de dag van vandaag slecht bij de gedachte dat ik abortus heb overwogen. Gelukkig ben ik ook lief genoeg voor mezelf dat ik mezelf ook kan begrijpen: ik was bang en onzeker op dat moment. Waarschijnlijk meende ik het zelfs niet....en was het meer een manier om het nieuws mondjesmaat te kunnen plaatsen.
Ik ben ook bekend met het feit dat men in de baarmoeder al voelt of men gewenst is. Dat boezemde me angst in: stel je voor dat ik door mijn overdondering, het leven van mijn zoon hypotikeer?
Nu is die angst ook weg. Ik denk niet dat ik dat gedaan heb. Ik ben me bewust van hoe en waarom dat moment er was en heb ondertussen ontelbare keren mijn kinderen laten weten hoeveel ik van hen hou.
 

Starlight

Bekend lid
Forum lid
flowerPower11 zei:
Mooi geschreven SL, je kent jezelf goed en je hebt jezelf goed verwoord, ja heel mooi om te lezen. (r)
Dankje FP. Ach, mezelf kennen...een stukje dan...en dat is het resultaat van veel gewroet en gekronkel ;) Ik denk dat we op een gegeven moment er wel geraken en een conclusie mogen (durven) maken. Jij bent daar overigens ook goed mee bezig, als ik het topic doorlees. :) Het zinnetje 'Ouders zijn ook maar mensen.' was voor mij heel herkenbaar. (r)
Groetjes
 

Synesthetic

Bekend lid
Forum lid
Ongewenst zijn ken ik pas van later maar dat is meer vanaf de schooltijd, met pesten en dergelijke.
Echter gelukkig gaan mijn herinneringen heel ver terug. Nog voor mijn allereerste school, woonden we heel ergens anders. Een plek waar al die stress (grote stress, kleine stress, maar hoe dan ook vaak terugkerend, of aanhoudend) nog in het geheel niet speelde! Wat een dag en nacht verschil is dat!

Als ik daar weer ben dan voel ik me blij en helemaal thuis tegelijk. De eerste keer dat ik daar weer terug kwam, in Thuis, was ik zelfs ontroerd.

Wat je om je heen ziet, stond er toen ook al, de bouwstijlen, de straten, de flats of appartementen, en dat wekt kennelijk heel makkelijk die herinneringen op. Tot op de dag van vandaag ben ik daarom ook behoorlijk gehecht aan nostalgische voorwerpen uit die vroege tijd. Het is dan wel hier en daar materieel maar het heeft zo'n fijne functie van het lekker makkelijk triggeren van die betere tijd.

Ze zijn vooral gevoelsmatig, die herinneringen, omdat het in de peutertijd is. Problemen van later, die waren daar nog niet, en dat voel je, heel diep in jezelf. Dat is ook een heel uniek gevoel, dat alleen daar te plaatsen en het meest ten volle te beleven is. Het is wel een beetje een classy buurt dus ik kom er waarschijnlijk niet gauw te wonen, maar je kunt er wel vrij rondlopen, wat ik dan ook vooral doe. Als ik een topic als dit lees, dan wou ik dat ik zo'n gevoel op een of andere manier duidelijk kon maken.
 

flowerPower11

Bekend lid
Forum lid
hihi gisteren bij toeval voor het slapen gaan een vogelvlucht-zicht droom gemaakt, ik zag bergtoppen en toen ik ging afdalen zag ik het water en ik ging stroom opwaarts in een bootje mee en zag de kiezels en ook de bomen en de geuren kon ik ook bijna wel ruiken. De bomen deden wel aan zoals hier in nederland en plots wist ik het weer. Ik voelden me altijd wel heel heel heel fijn in een super oud bos in Oostvoorne . Toen dacht ik ook dat dat vast een plek moest zijn waar ik mezelf dus 'thuis' voelden uhm anders wist ik de associatie niet goed te maken met die droomachtig iets. Maar de oude dorpjes waar ik gewoond hebt daar uhm hangt de roddelsfeer/belachelijk maken sfeer/arrogantie/ fake mensen sfeer , ik reed laatst daar rond en het voelden ook echt niet van mij het voelden echt meer van mijn ouders aan die wonen daar nog wel. Dus tja 'thuis' misschien als toerist in mijn eigen stad hihi dan kan ik altijd fijn vakantie gevoel hebben. :)
 

six-bunny

Bekend lid
Forum lid
Ja, dit kan zeer zeker. De emoties van een moeder, zoals liefde, maar ook boosheid en stress hebben invloed op haar ongeboren kind. Dit omdat het kind letterlijk alles van de moeder krijgt: voedsel, bloed, hormonen komen allemaal bij het kindje terecht. Een kind van een boze of gestresste moeder komt kleiner en lichter ter wereld dan een kind dat geliefd en gewenst is. Het lijkt me dan logisch dat een kind ook weet dat het ongewenst is.
 

mve

Bekend lid
Forum lid
of je je nu gewenst ben of niet je bent hier nooit bij toeval ,en zal je net al iedereen het leven ondergaan ...als je nu ongewenst zou zijn ,mag je blij zijn dat al dat andere wat je bij jou geboorte kan hebben niet hebt zoals verlamt zijn ,blind enz....dus er zal altijd een reden met welke bagage je bent geboren ...ik heb een dochter die ni geplant was is ze daarom ongewenst ?...dit stond al vast voor ik mijn vrouw trouwde ..(laat staan dat ik al zou trouwen of kinderen zou gaan krijgen ).ik had al lang een naam voor een dochter en hoe die eruit zou zien ( en dat is nu ook zo )...elke keer kwam twee zonen en een dochter naar boven als we keken hoeveel kinderen ik zou krijgen en bij de vrouw die toen nog niet mijn getrouwe vrouw was kwam hetzelfde naar vore ....twee zonen had ik al en de dochter is toch gekomen ook al gebruikte mijn vrouw iets om geen kinderen te krijgen ...ook al zou je dit nu weten of voelen is dit met reden ....veel praten over levenslessen ,,maar ik zie het leven meer als dat je toont hoe je met al wat in je leven komt als ellende of een talent dat je krijgt en dus niet hebt omgaat ...een vraag die je stelt geeft dit ook aan en eigenlijk is elke vraag die je stelt geen vraag maar een bewijs van jou bewustzijn niveau ...en daaraan is te zien welke volgende stap je nog zal moeten krijgen om dat te bereiken waar je hier voor bent ...eigenlijk kan jou denken ( hoe je dingen ziet) al een gevolg geven ...en daar hangt van jou /ons geluk (of ongeluk) vanaf
 

Khatera

Bekend lid
Forum lid
Interessant onderwerp! Ik heb een dochter van 12 en toen zij net 6 was, kwam ze met een interessant verhaal. Ik was was aan het opruimen en mijn dochtertje scharrelde wat om me heen. Ze vroeg: "jij bent mijn mama he? Maar hiervoor had ik een andere mama. Toen ik bij haar uit haar buik kwam, zei ze:"wat is dat voor een vies ding, die wil ik niet! En toen drukte ik op een knopje en was ik weg, en kwam ik bij jou in de buik. Jij vindt mij wel lief, he mama?" Ik was er behoorlijk ondersteboven van, heb het niet laten merken. Ik heb gezegd:"wat een malle mama is dat zeg! Nou, ik ben wel heel blij met jou hoor!" Mijn dochter had blijkbaar de ervaring van ongewenst zijn bij een vorige moeder. En hoewel mijn dochter heel gewenst en geliefd is, is ze op bijna alle fronten heel onzeker en negatief qua gedrag. Soms is het net alsof ze zover probeert te gaan tot iemand boos wordt en zij kan zeggen: zie je wel, ik ben ongewenst. Het is iets wat blijkbaar heel erg diep kan zitten. En het is heel moeilijk om daar als ouder mee om te gaan.
Want eigenlijk gaat het nog verder terug. Vroeger, van een jaar of 2 tot een jaar of 6 kon ze zomaar ineens heel erg verdrietig worden en huilen, echt heel verdrietig huilen. Uit het niets, zonder dat er iets gebeurd was. En als je haar dan troostte en vroeg:"meisje, wat is er nou? waarom ben je zo verdrietig?" Dan wist ze het niet. Dit hield op een gegeven moment gelukkig op.
 

flowerPower11

Bekend lid
Forum lid
Khatera zei:
Interessant onderwerp! Ik heb een dochter van 12 en toen zij net 6 was, kwam ze met een interessant verhaal. Ik was was aan het opruimen en mijn dochtertje scharrelde wat om me heen. Ze vroeg: "jij bent mijn mama he? Maar hiervoor had ik een andere mama. Toen ik bij haar uit haar buik kwam, zei ze:"wat is dat voor een vies ding, die wil ik niet! En toen drukte ik op een knopje en was ik weg, en kwam ik bij jou in de buik. Jij vindt mij wel lief, he mama?" Ik was er behoorlijk ondersteboven van, heb het niet laten merken. Ik heb gezegd:"wat een malle mama is dat zeg! Nou, ik ben wel heel blij met jou hoor!" Mijn dochter had blijkbaar de ervaring van ongewenst zijn bij een vorige moeder. En hoewel mijn dochter heel gewenst en geliefd is, is ze op bijna alle fronten heel onzeker en negatief qua gedrag. Soms is het net alsof ze zover probeert te gaan tot iemand boos wordt en zij kan zeggen: zie je wel, ik ben ongewenst. Het is iets wat blijkbaar heel erg diep kan zitten. En het is heel moeilijk om daar als ouder mee om te gaan.
Want eigenlijk gaat het nog verder terug. Vroeger, van een jaar of 2 tot een jaar of 6 kon ze zomaar ineens heel erg verdrietig worden en huilen, echt heel verdrietig huilen. Uit het niets, zonder dat er iets gebeurd was. En als je haar dan troostte en vroeg:"meisje, wat is er nou? waarom ben je zo verdrietig?" Dan wist ze het niet. Dit hield op een gegeven moment gelukkig op.
Hoi Khatera
Ik herken je verhaal wel van mezelf behalve het laatste , ik begrijp ook niet waarom mensen mij niet mogen maar het gebeurt wel. Dat pushen dat mensen kwaad worden herken ik ook als 'negatieve aandacht is ook aandacht' Ik denk dat ik dat gedrag vertoonde omdat ik "het" mezelf niet waard vond, ookal kreeg ik complimenten en aandacht , dát wat ik nodig had kreeg ik niet leek het soms wel. In situaties buiten thuis kon het ook weleens die negatieve gedragingen 'Provocatie' ook weleens een schreeuw om hulp zijn, ik vraag mezelf weleens af of ik dan om erkenning vroeg. "erken mij!" Uhm misschien uiten ik dat gedrag als het herhalen of kopiëren als 'Projectie' zijnde van dát wat ik was overkomen wat ik als vervelend had ervaren. Ik denk ook wel dat ik aanleg heb voor the down site of live uhm bordeline en adhd komen voor in mijn familie en er is onderzoek richting pddnos gedaan dus ergens was had ik een grotere kans op een disregulatie in mijn emotie regulatie. En een mens is ook maar een mens ook al was het mijn vader of moeder hun waren ook niet alwetend en maakte hun eigen fouten wat weer begrijpelijk is voor hun fase in hun leven en toen ik daarachter kwam rekenende ik hun die "fouten" niet meer aan, ik ben blij met de band die ik met mijn ouders nu heb. Maar provocatie kan nog weleens een onbewuste vorm hebben, ik merk het vaak niet eens op. Wat ik hieraan kan doen behalve herkennen en erkennen en de volgende stap zou dan onderkennen moeten zijn maar hoe doe je dat nu eigenlijk?!
 

Khatera

Bekend lid
Forum lid
Goeie vraag Flowerpower, hoe doe je dat inderdaad? Op een gegeven moment ben je je bewust van bepaalde patronen of gedrag, en dat is al een grote stap vooruit, maar hoe pak je dat dan verder aan? Ik probeer daar ook nog steeds achter te komen, zowel voor mezelf als mijn dochter.
 
Bovenaan