Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik ben sowieso opgevoed dat iets duurzaam moest zijn en dat het volgen van het modebeeld alleen mocht wanneer het kwalitatief goed was waardoor het ook langer meeging en prettiger was voor je lichaam. En vooral dat het ook goed te combineren was met iets anders. Het heeft me op dat vlak al heel lang geleden bewust gemaakt. En nu, in de laatste ruim 10 jaar, is mij dat vanwege een minibudget heel goed van pas gekomen.
Mijn moeder vermeed winkels als de Bata of Van Haaren en als het er toen was vermeed ze beslist ook winkels als Zeeman, want dat was vooral goedkope rommel. Ik kom er nu zelf wel, maar let wel op wat ik er koop als ik het mij kan permitteren.
Ik ben ook zo opgevoed. Juist daarom ging ik het compleet anders doen toen ik zelf salaris had. Mijn moeder had echt een smaak die ik verschrikkelijk vond. De duurzame schoenen die goed voor onze voeten waren vond ik geen kijk, maar ik kon zeuren als ik weet niet wat ,ik kreeg die lakschoentjes die ik graag wilde niet. Ik kon kiezen uit die lelijke dingen, of die andere verschrikkelijke. Als er dan gevraagd werd van kijk eens in de spiegel hoe goed ze staan, dacht ik mag ik weg hier?
Ook als iets mode was en mijn moeder vond het niet mooi, dan gebeurde het niet. En wij jonge meiden vonden iets niet perse mooi omdat het mode was, maar ook omdat we het gewoon vaak echt hip en cool vonden, toen we het later zelf kochten bleef ze er net zo lang op af geven tot het vervelend werd. Ik ben er zelf een stuk makkelijker in bij mijn kinderen. Ik hoef het niet leuk te vinden wat ze dragen, de ene keer is het van meer kwaliteit dan de andere keer.
Ze zijn zelf al echt handelaren, soms hebben ze kleding van zichzelf verkocht en is het me een raadsel hoe ze er zoveel voor gekregen hebben.
Ze verkopen hun kleding en kopen dan weer iets anders. Ik gooi ook niets weg, we hebben soms kinderkleding die door vijf meiden gedragen is.
En anders gebruik ik het als poetsdoeken, of verknip ik het om er iets creatiefs mee te doen.
De dochter van een vriendin zit op naailes, en is altijd blij met al onze resten stof.

Soms verbaas ik me ook over kwaliteit van dingen, een van mijn dochters heeft een shirtje in de primark gekocht, ik dacht dat, het echt slechte kwaliteit was, maar hij is nu na zes jaar nog steeds prima, niet verkleurd of niks en heeft maar drie euro gekost.


Het stomme is dat mijn moeder het zelf ook had met haar moeder, mijn oma werd helemaal gek toen er een bepaalde jas in huis hing die mijn moeder echt het einde vond. Toch deed ze bij ons net zo.
Hoewel ik er vroeger wel rekening mee hield omdat ik geen zin had in gezeur, trek ik nu bewust wel eens een broek aan die ze verschrikkelijk vindt.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Hoewel ik er vroeger wel rekening mee hield omdat ik geen zin had in gezeur, trek ik nu bewust wel eens een broek aan die ze verschrikkelijk vindt.
Dat zal ik dus nooit op die manier doen en heb ik ook nog nooit gedaan, want waarom zou je iemand bewust willen kwetsen. Wel sprak ik mij op momenten uit en zei dat ik het zelf mooi vond en ook zelf betaald had, dus waarom zou ik er dergelijke bijgedachten bij hebben? Ik liet dat van mijn rug afglijden.

Verder heeft mijn moeder wel zelf ook veel kleding voor ons en haarzelf gemaakt die wel meedeed aan het modebeeld, want dat gunde ze ons wel tot op zekere hoogte. En als iets trendy was dan zocht ze in de winkels net zo lang tot ze het gevonden had in de kwaliteit die haar aanstond en liefst ook nog in de uitverkoop (ook dat ging ik best wel als een sport ervaren). Zo heb ik voor mijn werk (ik was toen rond de 25) eens een hartstikke mooie rok gevonden met colbert in dezelfde kanariegele kleur en een bijpassende blouse, alles in de uitverkoop maar toch nog best prijzig. De week erop op het werk had een collega exact hetzelfde gekocht maar had hier het volle pond voor betaald. Ze baalde, niet alleen omdat ik hetzelfde had, maar ook nog eens omdat zij er zo veel voor had moeten betalen. Ik heb het haar nooit meer zien dragen. Ze gaf toen echt op mij af. Mij heeft het nooit iets kunnen schelen als iemand hetzelfde had als ik, ik gunde dat een ander gewoon.
 
Laatst bewerkt:

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Mijn reden of gedachte erachter is zeker niet om mijn moeder bewust te kwetsen, ik had er een andere reden voor en andere gedachte achter. En de uitkomst is positief.
Mijn moeder is ook geen persoon die gekwetst is omdat ik draag wat zij niet mooi vindt.
Dat snap ik, dat jij dat niet zou doen, maar we steken allemaal anders in elkaar en hebben allemaal andere beweegredenen.

Ik ben ook gek op koopjesjagen en maak er vaak een sport van.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Het leuke van dit topic vind ik dat ik weer bewust na ga denken.
En dan kom ik erachter dat ik al best dingen doe.

Zo neem ik nooit ergens de lift. Ik pak altijd de trap. En ik kom veel in gebouwen met liften.

Ik gooi ook nooit eten weg, of ik bewaar het als ik teveel heb of ik deel het uit bij mensen die minder geld hebben.

Ik heb vaak heel weinig licht aan.
En heel weinig de kachel aan, dan trek ik wel een trui aan.

Door dit topic wil ik ook kijken voor andere make up. En mijn collega vragen hoe ze zelf wasmiddel maakt, want dat doet ze altijd.
Ze kookt altijd een hele grote pan.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Dat zal ik dus nooit op die manier doen en heb ik ook nog nooit gedaan, want waarom zou je iemand bewust willen kwetsen.
Hoe kan iemand nou gekwetst worden doordat een ander een broek draagt die ze niet mooi vindt?
We zijn allemaal compleet anders..dat blijkt elke keer.
Ik zou dit dus niet zo snel op deze manier neerzetten zoals Pendel is mijn eerste gevoel.
Ik zou eerst vragen wat is de reden waarom je die broek dan aantrekt, en je gedachte erachter?
Zonder het zelf in te vullen, en ervanuit te gaan dat iemand zo doet om bewust te kwetsen omdat je zelf situaties kent die je daaraan doen denken misschien? Voor de ander kan het een compleet andere situatie zijn.

Ik zou eerst toetsen voordat ik iemand op zoiets als kwetsen wijs of mijn gedachte klopt voordat ik het opnoem.. Want ik vind bewust kwetsen best iets ernstigs. Net als je bijvoorbeeld zegt dat iemand liegt, daar smijt je ook niet zomaar mee voordat je het echt helder hebt. Voor mij is het ook niet logisch. Ik zou eerder denken iemand doet het omdat ze het belangrijk vindt elkaar te nemen zoals je bent ,met welke broek dan ook, en past zich daarom niet aan.
Maar misschien heeft Pendel er ook een reden voor om dat op te noemen die ik niet zie? Ik ga ook van mezelf uit als ik iets lees. Van wat kunnen redenen zijn dat iemand dat opnoemt op deze manier? Het woord nooit, ik zou nooit doen is soms ook zo niet openstaand.

We zijn allemaal zo anders en kijken vanuit zulke andere punten, en nemen allemaal een andere rol in.

Verder met het milieu.
Ik heb vanmorgen een lading afval uit het park opgeruimd met handschoenen. Bij alles wat ik weghaal wordt ik blij als er weer meer groen te zien is. Dat was een functionele wandeling zo.
 
Laatst bewerkt:

Pendel

moderator
Medewerker
Dat zal ik dus nooit op die manier doen en heb ik ook nog nooit gedaan, want waarom zou je iemand bewust willen kwetsen.
Hoe kan iemand nou gekwetst worden doordat een ander een broek draagt die ze niet mooi vindt?
Het liet mij dit denken door de manier waarop het geschreven was naast de wetenschap die iemand al heeft. "bewust" en "die ze verschrikkelijk vindt" dus op dat moment ben je je er al van bewust welke reactie gaat volgen. Dat wil inderdaad niet zeggen dat je niet gewoon jezelf moet zijn.
Hoewel ik er vroeger wel rekening mee hield omdat ik geen zin had in gezeur, trek ik nu bewust wel eens een broek aan die ze verschrikkelijk vindt.
Uiteraard is dat mijn eigen interpretatie, maar ik heb in het verleden als jongste telg veel ervaring gehad met mensen, inclusief familieleden, dit dingen juist op die manier deden om bij de ander een reactie te ontlokken (wat meestal in ruzie of woordenwisselingen ontaardde. Mag het niet? Dan doe ik het juist-effect). Dus niet voor zichzelf, maar puur als vorm van verzet. Die (soms zeer heftige) woordenwisselingen waren haast een dagelijks terugkerend ritueel met soms hoog oplopende spanningen). Ik was in 95% van de gevallen de toeschouwer, maar zat er wel tussen. Een groot onderdeel van mijn jeugd. Dat was dus ook de wortel van mijn woord "nooit" want het was om die reden beslist geen fijne jeugd. Het was een mengeling van fijne en zeer nare, soms zelfs traumatische, momenten.
Ja, het is mijn eigen interpretatie. Het klopt helemaal wat je schrijft Muriel. Ik zou zelf in dat geval eerder geschreven hebben dat ik nu gewoon meer rekening zou houden met mijn eigen voorkeur.
 
Laatst bewerkt:

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Mijn vent heeft schoenen aangeschaft die ik ook echt verschrikkelijk vind. Het zijn echt van die schoenen die me aan de mafia doen denken.
Meestal heeft hij ze naar zijn werk aan onder een pak, en soms als we op pad gaan. Ik heb duizend keer liever dat hij die schoenen aantrekt die ik verschrikkelijk lelijk vind dan dat hij ze uittrekt voor mij. Dat zou ik veel erger vinden, zo een volgzame vent die aantrekt wat het vrouwtje wil.
En ondanks dat ik die schoenen zo vreselijk vind hebben we mega lol. We liepen in de supermarkt, hij op die dingen. Toen kwamen we een man tegen, het was net of hij zo uit een film over de maffia kwam. Daar deed hij ons meteen aan denken. Dus ik zei, nou daar heb je je baas voor een onderhandeling.
En dan hebben we zo een lol. het feit dat iemand jouw schoenen of broek of wat ook verschrikkelijk vind wil niet zeggen dat er spanning is.

Met bewust die verschrikkelijke broek aantrekken, volgt er niet zozeer een reactie meer. Meer de versterking van het feit, we hebben het gezellig, en ook als ik een broek aan heb die jij niet mooi vindt, ben ik dezelfde. Mijn moeder is doordat we gewoon doen ook veel toleranter geworden richting anderen, en zal nu sneller kijken naar hoe iemand is dan hoe iemand erbij loopt. Als ik die verschrikkelijke broek aantrek, zal er hoogstens een eenmalige opmerking of een geintje komen, en geen spanning of strijd of wat ook. ik ben een volwassen vrouw, de tijd dat mijn kleding meer dan een paar minuten innam is voorbij.

Ik snap dat het vervelend is als je tussen ruzie gezeten hebt. Maar ook daarin verschillen mensen weer denk ik.
Ik ben zelf blij dat ik een beetje pittige dochters heb die verzet tonen en als iets niet mag ze denken, ik doe het toch, en je dan soms wat uitdagen in de boodschap, zie je me? Wat is het punt nou eigenlijk? Dat laat me nadenken. Ik toonde vroeger weinig verzet, dat maakte dat ik ook niet zo assertief was in het begin. Ik vind verzet ook wel een teken van stevig in je schoenen staan en ik vind het er ook een beetje bijhoren. Ik vind verzet van kinderen juist een gezond gegeven dat ze zich los durven maken van je, en zich dus soms juist veilig voelen om dat te doen.
Ik merk hier in huis dat de mate van ruzie en verzet afhangt in hoe ik de boel tot me neem en oplos.
Naar dingen die ik echt niet wil en belangrijk zijn en uitleg waarom niet ,luisteren ze. maar er zijn soms een heel hoop dingen die je als ouder wilt, waar verzet tegen komt, en ik dan denk als ik het analyseer, ze hebben helemaal gelijk. Ouders maken van veel dingen een punt die eigenlijk soms niet belangrijk zijn denk ik.
Het verzet van mijn kinderen is vaak een boodschap voor me.
Dus kortom ik vind een stukje rebellie ook helemaal niet perse verkeerd.





Misschien kan het beter in een ander topic omdat het niet meer over het milieu gaat.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Ik merk hier in huis dat de mate van ruzie en verzet afhangt in hoe ik de boel tot me neem en oplos.
Naar dingen die ik echt niet wil en belangrijk zijn en uitleg waarom niet ,luisteren ze. maar er zijn soms een heel hoop dingen die je als ouder wilt, waar verzet tegen komt, en ik dan denk als ik het analyseer, ze hebben helemaal gelijk. Ouders maken van veel dingen een punt die eigenlijk soms niet belangrijk zijn denk ik.
Het verzet van mijn kinderen is vaak een boodschap voor me.
Dus kortom ik vind een stukje rebellie ook helemaal niet perse verkeerd.
Dat is zo waar wat je hier schrijft. Zolang we onszelf open stellen kunnen we ook een heleboel van elkaar leren of de signalen herkennen en daarop inspelen, zolang we onszelf open stellen en luisteren, analyseren.
Rebellie heeft een wortel en die moet herkend en gezien worden en daarna kan erop ingespeeld worden of de reden erkend worden.
Maar is dat er niet of onvoldoende, dan kan rebelleren veranderen in escaleren.
Jij bent een heel ander soort ouder dan mijn moeder was. Ik gelukkig ook, dus we leren er altijd iets uit. Het heeft mij vooral geleerd dat iedereen het recht heeft zichzelf te zijn.

Wat mij betreft hoeft het niet verplaatst te worden, tenzij anderen een andere mening zijn toegedaan. Ook het milieubewustzijn begint meestal al tijdens het opgroeien en daar hoort dit stukje ook bij.
 
Laatst bewerkt:

Silver

Bekend lid
Forum lid
Ik zou eerst vragen wat is de reden waarom je die broek dan aantrekt, en je gedachte erachter?
Zonder het zelf in te vullen,
Jij neemt NIVEA in acht; Niet Invullen Voor Een ander
Mag het niet? Dan doe ik het juist-effect). Dus niet voor zichzelf, maar puur als vorm van verzet.
Maar denk jij dan dat verzet per definitie is bedoelt om die ander pijn te doen? Kan het ook niet zijn dat jonge mensen die weinig ruimte hebben gehad, dat verzet keihard nodig hebben om zichzelf vorm te geven. Kan het ook zo zijn dat jij die ruzie's in je ouderlijk huis toch een beetje verkeerd hebt uitgelegd?
Oppervlakkig bezien is het immers zo dat diegene die de meeste stennis maakt, het grofste verzet pleegt, de schuldige is. Ouders behoren een jonger kind daartegen te beschermen en dat conflict op een ander moment of op een andere plek aan te gaan.
Het feit dat jij je toen hebt voorgenomen een ander nooit "die pijn" aan te doen, klinkt voor mij alsof jouw ouders niet zo veel raad wisten met het zelfstandig willen worden van je oudere zus of broer. Kan dat kloppen?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Ja, ik weet wel zeker dat je daar gelijk in hebt, maar het ligt niet alleen bij mijn ouders. Mijn oudere zus heeft in latere jaren zelf ook aangegeven dat zij dingen deed juist omdat het niet mocht en dat zij wist dat ze geestelijk sterker was. En als ik ergens destijds tegenin ging dan kon ik klappen van mijn zus krijgen, werden dingen waar ik waarde aan hechtte doelbewust vernield. Ze sloeg ook mijn moeder wel vaker. Nu is ze niet zo obstinaat meer, maar toen wel. Bedenk ook dat zij 6 jaar ouder is dan mij en ik toen nog echt jong was. Mijn ouders konden haar niet aan en ik was er nog lang niet tegen opgewassen. Ik deed er destijds wijzer aan mijn mond te houden. We sliepen ook nog op één kamer, dus ook daar had zij de regie tot tijdens het slapen aan toe.
De hele wisselwerking van beiden was niet gezond, niet van mijn moeder en ook niet van mijn zus. Beiden stelden zich niet open voor de ander. Mijn vader liet het eigenlijk los op mijn moeder.
Ik heb heel wat angstige momenten gekend door haar en vooral als we als gezin in de auto zaten en zij bleef treiteren, waardoor mijn vader midden op de snelweg ook wel eens bovenop de rem heeft getrapt en dan ben je machteloos als medepassagier. Mijn moeder kon niet stoppen met haar orale verweer. Dit ontaardde ook weer in ruzies tussen mijn ouders waar ik dan ook weer getuige van mocht zijn.
Ja, dat alles heeft mij destijds best wel wat trauma's bezorgd.
Als je zus later steeds dronken thuis komt of met soft drugs, dan snap ik dat mijn ouders daar tegenin wilden gaan. Echter, de manier hoe, dat is het punt. Hoe dan ook, ik heb het allemaal als kind meegekregen.
Ik ben nu van alles bevrijd en kan veel zaken nu met andere ogen bekijken, maar toen echt niet. Van 6-jarige tot in mijn eerste huwelijk hebben al die sporen meegespeeld. We hebben er ook veel samen over gepraat en zij is heel veel vergeten en besefte ook niet wat voor impact alles op mij had. Ik begrijp haar motivatie nu veel beter.
 
Laatst bewerkt:

Pendel

moderator
Medewerker
Het ligt nu in het verleden. Nu kan ik zelfs goed met haar overweg en begrijpen we beiden veel dingen die er mede oorzaak van waren. En hoe naar dingen ook waren, toch hebben ze mij ook een heleboel geleerd. Vooral mij open stellen voor een ander en horen wat er speelt. Het heeft geen afbreuk gedaan aan mijn empathisch vermogen of mij in situaties in de familie neutraal opstellen maar een situatie in meerdere perspectieven bekijken. Een medaille heeft immers twee zijden en ook nog een zijkant.