Muriel

Bekend lid
Forum lid
Hoe denken jullie over dit onderwerp?
Vinden jullie dat deze mensen goed werk verrichten door mensen te helpen bij hun doodswens in een land waar euthenasie veel regels kent? Of vinden jullie dat deze mensen schuldig zijn en het niet moet kunnen?




 

katy

Bekend lid
Nieuw lid
Ha Muriel,
Ik vind dat het niet moet kunnen. Ze sturen een middel, maar ze kunnen beter eerst gaan praten. Bovendien: de slachtoffers zijn soms op enig moment nog niet helemaal toe aan het middel, maar...ze hebben het!!!! En er is geen weg terug na innemen. Hoe zijn, na inname, hun laatste momenten bij spijtgevoelens? We weten er niets van.
 

aprilbloesem

moderator
Medewerker
Ik denk heel dubbel over dit onderwerp...

ik spreek regelmatig mensen die een doodswens hebben.
Mijn zusje had dat ook, die heeft gelukkig een aantal jaren geleden euthanasie gekregen na talloze niet gelukte pogingen.

Euthanasie is vaak te lastig, te langdradig, duurt te lang voor hen die het zo ontzettend moeilijk hebben, door lichamelijke klachten en/of psychische klachten.
Toen mijn schoonvader aangaf niet verder te willen, had hij in eerste instantie de pech een dokter te treffen, die hem niet goed verstond, waardoor mijn schoonvader er helemaal niet meer uitkwam.... en toen ging het niet door... want hij kon het niet goed en duidelijk genoeg aangeven ( hij had door een operatie een hersenbloeding gehad, waardoor hij eenzijdig verlamd was, en niet meer kon praten op 80+ jarige leeftijd).
In tweede instantie had de eerste dokter vakantie, en was er een Nederlandse dokter, en toen had hij zo de moed gevonden dat hij het wel duidelijk kon uitspreken.

Dus ja, op zich als mensen zelf een middel hebben, waarbij ze zelf het hoe wat en wanneer kunnen bepalen vind ik best goed (scheelt ook een hoop trauma's, voor de diverse machinisten die regelmatig iemand op het spoor ontmoeten).
Aan de andere kant......... tja... lastig... zomaar zo'n middel in huis.... en kan er misbruik van gemaakt worden ... ook dat vind ik dan weer dubbel, want slechtwillende, kan iemand nu ook vergiftigen met een middel.

Zeker na mijn zusje en sommige andere mensen denk ik dat het misschien net even te vlot is... zo'n middel X , maar de euthanasie procedure van nu is zeker veel te moeilijk en lang....

Die mensen zijn in mijn ogen geen misdadigers.....het lijkt dat ze het vanuit een goed hart... en met een hoop begrip (misschien ook wel een gevoel van hoe zij zelf zouden willen, dat het gaat, als het zover is).
Maar het is wel tegen de wet.....

Ik heb er echt een heel dubbel gevoel over.
 
TopicStarter
TS
Muriel

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Bedankt voor jullie reacties.
Ik ben wel voor euthenasie bij psychisch lijden maar vind dit met middel x ook niet kunnen. Ze weten niet eens naar wie ze het opsturen. Zonder toetsing krijgt iemand het thuis.
Ik denk dat ze wel handelen vanuit goede intenties maar dat je de risico's niet moet nemen van het niet weten wie je voor je hebt.
 

gouwepeer

Admin
Medewerker
Ik snap het idee achter middel X wel, maar het schijnt (van wat ik uit de media heb begrepen) niet zo'n hele fijne einde te geven. Wel vind ik dat bij een euthanasie wens professionele hulp beschikbaar moet zijn. En een iets soepelere wetgeving. Als iemand echt wilt gaan om welke reden dan ook moet dat kunnen.
 

Black Tiger

Bekend lid
Nieuw lid
Ik denk er ook heel erg dubbel over. Dit soort zaken is niet voor niets verboden en de veroordeling vind ik dan ook terecht en zelfs nog slap.
Net als aprilbloesem ben ik van mening dat het voor sommige mensen het te zeer onmogelijk wordt gemaakt, terwijl het wel zou moeten kunnen. Daar zitten echt hele trieste en ernstige situaties tussen.

Aan de andere kant zie ik dan weer dat verhaal van die ouders deze week bij Eenvandaag van die 21 jarige jongen die zelfmoord pleegde op een wat minder moment 's nachts, terwijl hij eigenlijk niet dood wilde, gewoon wegens gebrek aan begeleiding.

En dan ten derde het gevaar dat mensen (ook die wat niet meer wilskrachtig zijn) ook onterecht vermoord kunnen worden onder het mom van "ze willen zelf".

Dus het is heel moeilijk maar ik ben van mening dat dit toch niet iets is wat onder een particuliere organisatie thuis hoort.
Er is een goede controle, alleen is die wat te streng en in bepaalde gevallen is daar echt wel ruimte voor verbetering. Die verbetering zou dan daar moeten worden aangebracht.

Ik vind persoonlijk dan ook de straffen te laag.
 

gouwepeer

Admin
Medewerker
Aan de andere kant zie ik dan weer dat verhaal van die ouders deze week bij Eenvandaag van die 21 jarige jongen die zelfmoord pleegde op een wat minder moment 's nachts, terwijl hij eigenlijk niet dood wilde, gewoon wegens gebrek aan begeleiding.
Om die reden is professionele begeleiding heel belangrijk.
 

Roxmarie

Bekend lid
Nieuw lid
Het lijkt me link om dat goedje in huis te hebben. Je zult maar zwaar depressief worden en het een keer helemaal niet zien zitten en in een vlaag van nu hoeft het niet meer (ik spreek uit ervaring, met andere middelen na jarenlange zeer zware depressie) het goedje innemen als je het thuis hebt. Geen goed idee, en eerst professionele begeleiding.

Maar daar stokt het nog weleens aan.
3 jaar wachttijd voor emdr therapie is iets waarin ik in die tijd mee van doen had. Gelukkig gaat het nu op dat vlak redelijk goed.

Ik ben in bepaalde gevallen voor euthanasie maar echt bij iemand die niet meer beter wordt en erg lijdt, geestelijk of lichamelijk of combi.

Juist omdat geestelijk lijden zo zwaar is, daar wordt door mensen die dat niet kennen veel te makkelijk over gedacht.

Dag in, dag uit overleven in een wereld die geen vreugde meer bied, leuke dingen doe je, maar het blijft niet hangen. Het is bijna niet voor te stellen als je het niet aan de lijve hebt ondervonden.
 

Black Tiger

Bekend lid
Nieuw lid
Ik ben in elk geval heel erg blij dat ik het niet had en toen niet wist er aan te komen toen ik zwaar depressief was 23 jaar geleden.
Dat was geheid verkeerd afgelopen. Ook onnodig dus.
 

katy

Bekend lid
Nieuw lid
Een depressie is iets waar ik nog nooit iets mee te maken had, niet zelf en niet bij een ander. Daarom durf ik eigenlijk niet goed te zeggen, dat juist iemand die er wel onder lijdt, bescherming moet krijgen tegen deze middelx-club. Mijn mening heeft dus geen achtergrond. Maar ik heb geprobeerd te bedenken of ik actief zou willen helpen door het middel te geven. En daar ben ik uit: nee!!! Er moeten andere wegen zijn en bovendien zou het mij mijn leven achtervolgen.
 

Black Tiger

Bekend lid
Nieuw lid
Depressies en overspannenheid is een dunne grens. Ook in Depressies zijn er verschillende vormen van licht tot zwaar.
Ik zou nooit van zijn leven iemand actief met zo'n middel helpen en zou er ook niet mee kunnen leven als ik zou weten dat iemand door mijn toedoen er niet meer zou zijn.
 

aprilbloesem

moderator
Medewerker
Het meest ideale en wenselijke zou zijn als er meer artsen er achter zouden kunnen staan (ook veel artsen willen en kunnen dit niet op hun geweten hebben, dat iemand niet meer leeft door hun toedoen).

Zodat de wachttijden, niet meer zo oplopen als dat er nu gebeurt ( laatst dat ik hoorde was dat twee jaar... en dan moeten ze de hele procedure nog door......een hele strikte, strenge procedure, waardoor veel mensen die dat beseffen van te voren al afhaken, en hun eigen plan trekken).

En soms proberen mensen het met een overdosis paracetamol (dat lijkt me ook lange, akelige weg, die lang niet altijd dodelijk is, en mensen dan te dealen hebben met hele andere problemen).

Vorige week maandag, heeft tegen het einde van de middag, hier bij ons in de buurt zijn eigen plan getrokken .. en traumatisch voor iedereen die er mee te maken heeft ( machinist, passagiers, eventuele ooggetuigen, familie van die persoon, de mensen van prorail en degenen die er voor moeten zorgen dat alles weer verder kan).
En het was de tweede die dag op het zelfde spoor alleen dan 25 km verder.....

Heel regelmatig gebeurt het bij ons in de regio dat de trein niet verder kan.....

Ik heb zelf wel eens mensen die hun plannen daartoe delen met mij via mijn (vrijwilligers)werk....ik ga zelf regelmatig met de trein... en kan echt niet meer op een station staan... zonder er aan te denken....(vooral als het de intercity is, die met meer dan 100 km per uur, langs het station dendert)... en dan echt mijn maag naar mijn voeten voelen vallen.

Tja, middel x... niet ideaal... maar zoals het nu gaat, ook niet.

Ik hoop dat het iets losmaakt, bij iemand....die er iets mee kan....in de politiek, in de zorg.....en dat er dingen gaan veranderen...
 

Black Tiger

Bekend lid
Nieuw lid
Ik hoop dat het iets losmaakt, bij iemand....die er iets mee kan....in de politiek, in de zorg.....en dat er dingen gaan veranderen...
Dat hoop ik met jou. Natuurlijk zijn er altijd die men toch niet kan tegen houden, die springen van een brug of (nog erger) voor een trein, waarbij dan de machinist veelal ook een trauma op loopt, maar daar denk je op zo'n moment niet aan.

Een goede vriendin van me heeft echt voor euthanasie gekozen via de officiële weg, dat duurde echt niet lang. Goed dat was ondertussen ook al weer 5 jaar geleden (2019). Duurde wel enkele maanden, want moest goed besproken, dan kreeg je weer een soort commissie bij je thuis die dan ook nog eens met je gingen praten, dan nog eens een advies en nog eens een gesprekje of je het nog altijd door wilde zetten met arts of artsen en daarna kon je dan de definitieve afspraak maken.
Dat heeft ze eerst nog eens 1 week uitgesteld omdat ze op het moment toch weer wat bang werd, de week daarna niet meer.
Alles bij elkaar heeft dat iets van 2 a 3 maanden geduurd. Misschien ook omdat er een bepaalde noodzaak bij zat, want ze zou toch overlijden maar dan zou ze stikken en dit was dan een meer menswaardige weg.
In elk geval had zij goede begeleiding.

Maar de zorg in de GGZ moet zeker ook beter, daar moet de politiek voor zorgen ook ja, helemaal mee eens. De wachtlijsten zijn veel te lang en er zijn te weinig specialisten.
 

aprilbloesem

moderator
Medewerker
Een goede vriendin van me heeft echt voor euthanasie gekozen via de officiële weg, dat duurde echt niet lang.
Wat mooi dat het voor haar niet zo lang geduurd heeft.
Bij mijn zusje, weet ik het niet precies, maar die heeft er gelukkig ook niet zo heel lang op hoeven wachten (ook een paar maandjes).
En heel gek, maar mijn zusje is begonnen met psychische problemen en kreeg er ''gelukkig'' voor haar, longemfyseem bij... waardoor zij echt letterlijk niets meer kon en afhankelijk was van zuurstof.

maar ik hoorde bij een documentaire, dat de wachttijden opgelopen waren tot 2 jaar (voor mensen met psychische problemen).
Ik heb het via google nagekeken... maar die tijd wordt nog steeds gehanteerd, voor psychische problemen en bij lichamelijke ziekten, hebben ze het over weken tot maanden ( dat ligt dan aan de beschikbaarheid van verpleging en artsen).

Dat is gewoon veel te lang...
 

Black Tiger

Bekend lid
Nieuw lid
Dat is gewoon veel te lang...
Spijtig om dat te horen van je zusje, maar gelukkig ook niet al te lang dan. Sjees wat kan een mens toch allemaal overkomen he? Gaat niet in de koude kleren zitten in elk geval....

Bij mijn vriendin was het dus ook lichamelijk net als bij jou zusje.

Maar tot 2 jaar voor mensen met psychische problemen? Phuuu dat is wel erg lang. Ik ben geen psychiater dus ik kan niet beoordelen of het -te- lang is. Vaak duurt het namelijk erg lang om iemand met psychische problemen weer op de rit te krijgen. Zou dat misschien kunnen zijn wat mee speelt? Met "gewone" problemen loop je al snel een jaar bij een psycholoog of zo dus zo gezien is dat niet lang.

Als het echt uitzichtloos is, ja dan is het zeker veel te lang.
Het blijft triest die hele situatie en het moet echt veel beter zeker ook bij de jeugdzorg.
 
TopicStarter
TS
Muriel

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Hebben jullie de documentaire Een goede dood gezien over dit onderwerp?
het moet toch haast wel meer in de picture komen met meer van dat soort documentaires.
Een goede dood is een vrij nieuwe documentaire maar eerder zag ik Caro wil goed dood, en de laatste dagen van Aurelia Brouwers, ze maken altijd wel indruk die documentaires vind ik.
 

katy

Bekend lid
Nieuw lid
Ja, ik heb hem gezien, maar al even geleden. Het was erg aangrijpend. Maar na afloop heb ik nog lang nagedacht: en het eerste wat me inviel was, dat er voor een aantal mensen een vreselijke tijd moest verlopen voordat gebeurde waar ze zo naar uitkeken. Je kunt het je niet voorstellen.
Niet ieders leven verloopt zoals de mensen zich voorstellen, dat het zal zal gaan. En als het lot je treft, zoek je een oplossing. Voor een ernstige en gevaarlijke lichamelijke ziekte kom je bij een specialist, die stelt een diagnose en voorspelt soms meteen dat genezen geen garantie is. En dan begint het wachten en het je afvragen of je het liefst een snelle dood zou hebben, of dat je nog wilt meemaken wat mogelijk is. Keuze is er vaak niet.
Nu mensen met een ziekte die niet hun lichaam treft, maar wel hun denken en die zorgt voor hun wens om heel snel van die ziekte en de wereld weg te kunnen. En daar zijn wel specialisten voor, die met praten en nog eens praten en nog eens wikken, proberen je weer positief te laten denken. Maar dan blijkt vaak dat deze mensen al besloten hébben dat zij een snelle oplossing willen hebben: de dood. Ze hebben de keus al gemaakt.
Voor de doktoren begint dan weer het afwegen, besluiten en tenslotte: het doen.
Dat doen kun je niet van iedere dokter verlangen, het gaat tegen zijn innerlijk en zijn beroep in. En ja, hier komen dan de mensen, die middel-x wel willen verstrekken. Na mijn overwegingen, en mijn ervaringen in een hospice, kan ik hier niet in mee gaan. Want nu is voor de zieke wel snel de oplossing gegeven, maar ik ben er van overtuigd dat het té gemakkelijk verstrekt gaat worden en we zijn toch niet als mens op de wereld om allemaal maar voor iedereen even zo'n dokter te spelen!! En diegene die zich dit toeeigent, ontkomt beslist later niet aan gedachten: wat heb ik gedaan!!!
Het probleem wat ook in de documentaire wordt genoemd is: het tekort aan de juiste specialisten, en............daar is nog geen oplossing voor. Ik vond de documentaire aangrijpend, heb er lang over nagedacht, en weet zelfs nu nog niet hoe ik me zou opstellen als het me zou treffen. Maar dat kun je je ook niet voorstellen.
 
Laatst bewerkt: