Debbie

Bekend lid
Forum lid
Lieve mensen,

Ik weet niet of het hierbij thuis hoort. Wist geen ander topic.
Ik hoor om me heen soms verhalen over kinderen die vragen watrer gebeurt als je dood bent.
Dat zette mij ook aan het denken. Het is nogal geen vraag. Anderzijds logisch.
Kun je dan nog denken etc. Ik weet wel dat ik me dat ook afgevraagd heb, toen ik kind was. Omdat ik me ook niet voor kon stellen dat het zomaar over is.
Onze zoon vroeg dat dus ook. Wij weten het niet. Het is wat je ervan denkt. Of het daar mooier is... nee, dat kan toch niet... Maar hier schuilt een deel angst in. Wat als hij denkt dat het hierboven beter is...
Ik had het er onlangs met iemand over die vertelde dat haar kindje aangaf voor 1% van de 100.0000% dood te willen, misschien. Maar is daar zo van geschrokken. .. En ik ook!
Het kind kon ook niet aangeven waarom. En wilde het ook niet echt.

Zijn dit typische gevoelige kinderen zaken? Het blijft maar in mn hoofd malen.
 

Mima26

Bekend lid
Forum lid
Ik denk dat ieder kind hier vroeg of laat over na gaat denken. En ik snap dat je schrikt als je een kindje zoiets hoort zeggen maar dat kan ook de onschuld van een kind zijn volgens mij. Een kind beseft zich niet de grote gevolgen van de dood (als het wat nog nooit heeft meegemaakt) maar als je uitlegt dat het daar zo mooi is kan ik me wel voorstellen dat hij/zij daar nieuwsgierig naar gaat worden. Niet in die zin dat ze dood willen maar zoals kinderen dat kunnen zijn.. Althans dat denk ik...

Mij is vroeger verteld dat we naar de hemel zouden gaan en daar kon ik veel troost uit halen als kind. Maar ik kan me ook herinneren dat ik huilend in bed lag omdat ik bang was in een soort 'zwart gat' terecht te komen na m'n dood... Ik weet niet wat je kinderen het beste kunt vertellen..
 

Ilanit

Bekend lid
Forum lid
Ik had een heel verhaal getikt..... Wegggg

Dus nu even de verkorte variant. Heb net van dichtbij hiermee te maken gehad.
Kinderen denken tot een jaar of 6/7 magisch. Daarom geloven kinderen ook in Sinterklaas. Ze zien het en dus is het zo. Dit kan ook angsten geven en dus is het belangrijk om bij dood te teksten als : hij slaapt etc te vermijden. Want daardoor kunnen kinderen bang worden om te gaan slapen. Ze weten nog miet helemaal wat dood is en denken dat iemand nog wel terugkomt.
Na hun 9e jaar gaan ze begrijpen dat dood iets onomkeerbaars is en dan kan er ook angst voor de dood komen. Ik weet dat ik toen ik die leeftijd had ineens in mijn bedje heel bang werd dat mijn ouders dood zouden gaan. Je hebt ineens het vermogen om door te denken over dit soort situaties.
Ik ben afgestudeerd op het onderwerp depressies bij kinderen. Kinderen kunnen 100% al depressies hebben. Wel uit het zich anders. Kinderen met een depressie zijn vaker nukkig en passief. Ze vinden alles saaaaaaaaai. Sucidaal gedrag bij kinderen wordt over gezegd dat een kind sucidaal kan zijn als het snapt wat dood zijn betekent. Die opmerking is dus eigenlijk niet heel erg hoor. Eerder andersom. Het kind in kwestie geeft aan voor 99% gelukkig te zijn. Nou dat is best hoog ;)
De broer van ons overleden buurjongetje, daar maken zijn ouders Ich wel wat zorgen over. Hij wilde niet naar de begrafenis, wilde op de dag van overlijden weg! Hij wilde spelen en logeren bij zijn neefjes. Ook wil hij er op school niet over praten.
De rouw-expert zei dat deze reactie voor nu best normaal is. Kinderen verwerken/rouwen anders. Je ziet het dan ineens terugkomen in hun spel. Ze verwerken het in deeltjes. Toen Rayan in zijn kistje stond ( in zijn slaapkamer) toen ging zijn broer, heefje en onze zoon naar boven om speelgoed te pakken. Ze liepen er langs en zijn broer zei: kijk jongens, daar staat mijn broertje. Ze hebben nuchter geconcludeerd dat het wel een klein kistje is, de koelding wel groot was en dat Het toch wel jammer is dat hij dood is. En weer gaan spelen!
En afgelopen week zeggen de kinderen dan wel even tussen neus en lippen door dat het jammer is dat Rayan dood is. Zijn broer zei: mama ik ga wel voor de knuffels van Rayan zorgen!
Toen hij 4 maanden geleden hoorde dat Rayan zou gaan sterven toen zei hij dat ze hem dan maar in de achtertuin moesten begraven. Dan konden ze hem nog opgraven als ze hem zouden missen.
Eigenlijk zijn kinderen net mensen ;)
 

Mmy

Bekend lid
Forum lid
Kinderen kunnen verassend uit de hoek komen. Mijn kleindochter Nina gaf mij zo een kippenvel moment. Toen ze een jaar of 4 was gingen haar ouders uit mekaar. Ze was erg aangedaan. Op een dag paste ik op haar en ze was in zichzelf teruggetrokken. Plots bekeek ze mij en zegde " mouchka, als jij dood bent kom je terug in mijn buik" ik stond aan de grond genageld. Ik probeerde meer informatie te krijgen maar ze klapte dicht en ik kreeg er over dat onderwerp niets meer uit. Haar ouders zijn niet speciaal spiritueel en voor zover ik weet had niemand met haar gesproken over reincarnatie. Nu is ze 12 en weet hier helemaal niets meer van. Ze is een typische puber die niet echt met die dingen bezig is.
 

Retroshift

Forum lid
Forum lid
dit kan worden geïnterpreteerd als een signaal; het leven zit vol tips en aanwijzingen, vaak zien we ze over het hoofd, vaak doen ze verbazen en vaak is het puur instinct

waarschijnlijk weet je dit al maar kinderen zijn ongeconditioneerd tot op zekere leeftijd en hebben automatisch een zeer goed contact met het spirituele, ze zien overleden personen bv veel beter dan volwassenen; misschien dat er hier en daar wel bepaalde aanwijzingen/lessen doorgegidst worden
 
Bovenaan