neveralone

Forum lid
Forum lid
Hallo ik heb vroeg me af of ik jullie mening mag.

Ik ben er sinds kort (ongeveer 4 maanden) achter dat ik hooggevoelig ben en ik heb hier nog al last van. Ik zie alles meteen en dat is soms ook niet fijn. Als ik mensen in hun ogen kijk kan ik precies hun intenties, gevoelens en soms zelfs gedachtes lezen. Ik doe soms wel een ooglezingen voor mijn vriendinnen.

Ik heb echter een klein probleem. Ik heb nu al ongeveer 2 jaar een vriend, hij is iets ouder dan mij heeft dezelfde hobbies alleen is hij iets sportiever. Hij is net als ik een echte hondenvriend en ik hou zielsveel van hem. Ik heb alleen heel veel problemen met mijn schoonfamilie. Met mijn schoonbroers (één van 21 en één van 25) kan ik het heel goed vinden maar bij mijn schoonvader en moeder gaat het mis.

Mijn schoonmoeder is een echte narcist mijn vriend is 22 jaar oud en zijn ouder laten hem nog steeds niet zijn eigen keuzes maken ze kiezen alles voor hem en bemoeien zich met elk aspect van zijn leven, dit zorgt voor veel negatieve energie en hier wordt ik heel moe van. Mijn schoonmoeder noemt mij achter mijn rug om egoïstisch aangezien ik ook aan mijn carrière bezig ben, maar ik heb hier goede afspraken over gemaakt met mijn vriend. Mijn schoonmoeder snapt dit echter totaal niet. Mijn vriend is hier ook de dupen van en moet altijd het gezeur, het narcisme en de negativiteit van zijn ouders over ons en onze relatie aanhoren. Mijn schoonvader zegt er niet veel over tenzij het uit de hand loopt.


Mijn vraag is hoe ga je hier als hooggevoelig persoon mee om en hoe weet ik of ze een echte narcist is?

Warme groet,

Jezmin
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Allereerst, welkom op ons forum :)

Ik ben voorzichtig met iemand de stempel "narcist" geven. Ik weet niet wat de beweegredenen van deze mevrouw zijn om op deze manier te handelen. Mogelijk heeft het met eigen onzekerheid te maken en met onverwerkte zaken uit het verleden. Ik ken iemand die heel onzeker is, maar vanuit dat oogpunt overkomt als narcistisch. De regie in handen willen houden omdat dan de zekerheid in de persoon leeft dat het dan goed gaat. De touwtjes in handen houden. Er kan dus meer achter schuil gaan waar nooit openlijk over gesproken is. Daarnaast speelt het opgroeien van je vriend ook een woordje mee. Was hij erg zelfstandig of had hij tijdens zijn jeugd veel begeleiding/sturing nodig. 22 jaar is weliswaar volwassen, maar nog niet zo lang. Ook dat is een drempel voor sommige ouders, het los laten en iemand de ruimte geven eigen fouten te maken om daarvan weer te leren. Allemaal barrières die overwonnen moeten worden. Schoonvader houdt zich meer op de achtergrond, dat vind ik ook een teken over die touwtjes in de handen willen houden.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Hallo Neveralone,
je verhaal komt me bekend voor.
Vooral als je zelf heel gevoelig bent komen dingen soms heel hard bij je binnen ( weet ik alles van).

Ik kan geen mening vormen over je schoonmoeder (en schoonvader) , al lijkt het best veel op mijn verhaal.
Mijn schoonouders hebben mij nooit geaccepteerd, simpelweg omdat ik niet voldeed aan het beeld dat zij hadden van een ''goede en fatsoenlijke'' schoondochter ( was ik ook nog eens niet op mijn mondje gevallen - hielp ook niet).
Bij mijn man zijn familie speelt ASS, ook een grote rol, en schoonmoeder 'weet precies hoe de wereld in elkaar zit' en als het daar niet aan voldoet, deugt het niet of het is niet goed.
En iedereen in de familie is daar altijd min of meer ( vaak veel meer) in meegegaan, dus ze werd ook altijd bevestigd in haar ideeën en gedachten.
Schoonvader dacht er net zo over, maar die hield altijd zijn mond (en hoe gevoelig ik ook was, maar ik heb altijd gedacht dat hij me wel enigszins mocht, maar dat bleek nu achteraf niet zo te zijn).

Eigenlijk hoort je vriend nu voor zich zelf op te komen en tegen zijn ouders te zeggen hoe hij het wil.
Zijn moeder een dikke kus te geven en een knuffel terwijl hij zegt,'' ik weet het mam, je houdt van me, maar ik doe het liever op mijn eigen manier.''
Het is best een lastig proces, voor sommige ouders om hun kinderen los te laten en voor de kinderen om zichzelf los te maken en soms gaat dat niet altijd even makkelijk.
 

neveralone

Forum lid
Forum lid
Dankjewel voor je reactie pendel,

Ik wilde haar niet meteen bedrukken als een narcist, maar ze vertoont alle tekenen. Mijn vriend heeft sinds kort werk, en het gaat nu de goede richting uit met zijn opleiding. Ik heb hem geholpen om een baan te krijgen waar hij gelukkig is en ook help ik hem bij het studeren. Hij is nu grote stappen aan het zetten war ik hem alleen maar bij help. Mijn schoonmoeder doet daar erg lastig over en zegt dat ik zelf niet volwassen genoeg ben terwijl ik als sinds mijn 15 alles zelf regel.

In het openbaar of als menen op bezoek komen zet ze zichzelf altijd in het middelpunt van de aandacht en als ik het dan over mijn vriend zijn cijfers heb omdat ik trots op hem ben zegt ze heel kil:"Ja maar hij is er nog lang niet jullie hebben nog veel te leren." Mijn vriend en ik voelen ons dan direct minder en ik weet niet of ik dit nog lang aankan. Mijn vriend woont nog thuis aangezien hij nog niet de financiële middelen heet om op zichzelf te gaan wonen, maar ook hij trekt dit niet veel langer. Als er iets mis is of we hebben in haar ogen wat fout gedaan doet ze heel kil ten opzichte van mijn vriend en praat ze soms wel 2 weken niet met ons totdat ze ontploft en allemaal nare dingen zegt. Dit doet me veel pijn zeker aangezien ik vroeger een goede relatie met mijn schoonouders had.

Ik heb nu ook nieuw werk, en ook daar heeft ze een slecht mening over. ze is het niet eens met mijn keuze in studie maar ook zeker niet in werk en carrière. Ik probeer tot haar door te dringen om haar te vertellen dat het ons leven is en niet dat van haar. Wij willen graag stappen zetten maar we worden verschrikkelijk tegengewerkt. Ik zelf krijg gelukkig veel steun van mijn ouders en ook vriend kan altijd rekenen op mijn ouders.

Zijn moeder heeft ook al eerder met mij gesproken over zaken waar ze het niet mee eens zijn maar deze zijn altijd persoonlijk gerelateerd, bv zoals ik al eerder heb vernoemd:"carrière, werk, studie en ook vaak levens stijl en vrienden."

Ik hoop dat er hier iemand is die hier ook ervaring mee heeft?

Warme groet,

Jezmin
 

neveralone

Forum lid
Forum lid
Hallo Neveralone,
je verhaal komt me bekend voor.
Vooral als je zelf heel gevoelig bent komen dingen soms heel hard bij je binnen ( weet ik alles van).

Ik kan geen mening vormen over je schoonmoeder (en schoonvader) , al lijkt het best veel op mijn verhaal.
Mijn schoonouders hebben mij nooit geaccepteerd, simpelweg omdat ik niet voldeed aan het beeld dat zij hadden van een ''goede en fatsoenlijke'' schoondochter ( was ik ook nog eens niet op mijn mondje gevallen - hielp ook niet).
Bij mijn man zijn familie speelt ASS, ook een grote rol, en schoonmoeder 'weet precies hoe de wereld in elkaar zit' en als het daar niet aan voldoet, deugt het niet of het is niet goed.
En iedereen in de familie is daar altijd min of meer ( vaak veel meer) in meegegaan, dus ze werd ook altijd bevestigd in haar ideeën en gedachten.
Schoonvader dacht er net zo over, maar die hield altijd zijn mond (en hoe gevoelig ik ook was, maar ik heb altijd gedacht dat hij me wel enigszins mocht, maar dat bleek nu achteraf niet zo te zijn).

Eigenlijk hoort je vriend nu voor zich zelf op te komen en tegen zijn ouders te zeggen hoe hij het wil.
Zijn moeder een dikke kus te geven en een knuffel terwijl hij zegt,'' ik weet het mam, je houdt van me, maar ik doe het liever op mijn eigen manier.''
Het is best een lastig proces, voor sommige ouders om hun kinderen los te laten en voor de kinderen om zichzelf los te maken en soms gaat dat niet altijd even makkelijk.
Hallo Neveralone,
je verhaal komt me bekend voor.
Vooral als je zelf heel gevoelig bent komen dingen soms heel hard bij je binnen ( weet ik alles van).

Ik kan geen mening vormen over je schoonmoeder (en schoonvader) , al lijkt het best veel op mijn verhaal.
Mijn schoonouders hebben mij nooit geaccepteerd, simpelweg omdat ik niet voldeed aan het beeld dat zij hadden van een ''goede en fatsoenlijke'' schoondochter ( was ik ook nog eens niet op mijn mondje gevallen - hielp ook niet).
Bij mijn man zijn familie speelt ASS, ook een grote rol, en schoonmoeder 'weet precies hoe de wereld in elkaar zit' en als het daar niet aan voldoet, deugt het niet of het is niet goed.
En iedereen in de familie is daar altijd min of meer ( vaak veel meer) in meegegaan, dus ze werd ook altijd bevestigd in haar ideeën en gedachten.
Schoonvader dacht er net zo over, maar die hield altijd zijn mond (en hoe gevoelig ik ook was, maar ik heb altijd gedacht dat hij me wel enigszins mocht, maar dat bleek nu achteraf niet zo te zijn).

Eigenlijk hoort je vriend nu voor zich zelf op te komen en tegen zijn ouders te zeggen hoe hij het wil.
Zijn moeder een dikke kus te geven en een knuffel terwijl hij zegt,'' ik weet het mam, je houdt van me, maar ik doe het liever op mijn eigen manier.''
Het is best een lastig proces, voor sommige ouders om hun kinderen los te laten en voor de kinderen om zichzelf los te maken en soms gaat dat niet altijd even makkelijk.



Beste aprilbloesem,

Dankjewel voor het delen van je verhaal, het lijkt zoveel op dat van mij ook hoe je de denkwijze van haar omschrijft. Ik pas ook niet in het plaatje van mijn schoonmoeder en ben ook niet op mijn mondje gevallen, ik probeer altijd, zelfs in ongemakkelijke situaties, heel nuchter te reageren tot iritatie van anderen. Mijn schoonmoeder ging zover als te zeggen:"Laura (de dochter van een familievriend die eerst verlieft was op mijn vriend maar dat gevoel was niet wederzijds) zou veel beter bij onze zoon passen, zij is ten minste volwassen.

Mijn schoonouders zijn al lang samen en hebben al hun vrienden laten vallen. ze hebben nu alleen nog elkaar, en dit is iets wat mijn vriend en ik willen, we worden vaak bestempeld als onvolwassen omdat alleen de mensen die denken en handelen als haar "volwassen"zijn. Dit is natuurlijk heel frustrerend aangezien wij wel volwassen zijn en zelf veel kunnen regelen, helaas krijgen we daar niet de kans voor.

Ik ben blij om te horen dat ook jij problemen hebt ondervonden, nu voel ik mij niet zo alleen.

Warme groet,

Jezmin
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Ach beste Jezmin,
mijn allereerste kennismaking was dat ze me vertelde dat hij (haar zoon), beter bij XXX had kunnen blijven, want ze paste zo goed bij elkaar, zoveel beter dan hij en ik (zo zij ze het letterlijk, 'zoveel beter dan jullie' ).
Om even later te vertellen, dat ze het zo onnodig was dat hij het huis uit gegaan was, hij had veel beter thuis kunnen blijven.
Later begreep ik van hem dat hij en XXX nooit een relatie gehad hadden (maar dat had mams zo bedacht).

Sommige moeders vinden weten zo goed hoe de wereld in elkaar steekt en hoe zij het willen/vinden dat het moet gaan.
En nee, we zijn echt niet de enige die dit soort druk en vervelende situaties meemaken (jammer genoeg).
Heel veel sterkte
 
U

User_479

Gast
Als dit al twee jaar bezig is, dan kan ik me voorstellen dat je er helemaal doodop van bent.
Het kan goed zijn dat je schoonmoeder er een reden voor heeft, in die zin is het ook goed als we niet oordelen, maar op een gegeven moment kun je wel denken er moet een reden voor zijn, ondertussen wordt jij er ongelukkig van. Of ze nou narcistisch is of niet, jij wordt er helemaal gek van. En je hebt het echt wel een kans gegeven denk ik, als het al zolang aan de gang is.
Gelukkig begrijpt je vriend je wel , maar is het voor hem ingewikkeld als hij nog thuis woont.

Ik kan alleen maar voor mezelf spreken, ik zou in eerste instantie mijn best doen, ook omdat het mijn vriend zijn moeder is. Maar ik zou op een gegeven moment niet mijn goeie stemming er door laten vergallen en er ook niet meer mee in zee gaan. Want ik zou daar echt ongelukkig van worden. Als mijn eigen moeder zo deed, had ze ook een probleem denk ik. Wat de reden dan ook is en waar het ook vandaan komt, als je elke keer zo afgevallen wordt, zou het voor mij denk ik ophouden. Waarom zou je je zo laten behandelen? Ook als het je schoonmoeder of moeder is mag je zeker wel grenzen hebben van hoe je wilt dat er met je omgegaan wordt.
Het moet niet zo zijn van het is mijn schoonmoeder dus moet ik maar geheel ongelukkig zijn met de situatie.
Ik zou niet zomaar een punt erachter zetten dat niet, maar ik zou wel duidelijk proberen te zijn, van wat wilt u nou, blijft u nog doorgaan met me naar beneden halen, en me op deze onrespectvolle wijze behandelen of gaan we het op een andere manier doen?
Wat haar reden dan ook is, de dingen die ze zegt zijn echt heel on respectvol.
 

neveralone

Forum lid
Forum lid
beste aprilbloesem,

Ik haal hier veel kracht uit en dankje voor je lieve berichtje. Stiekem hoop ik dat mijn schoonouders dit ooit lezen, maar zij zitten niet op dit soort forums. Ik zou het fijn vinden als ze zouden snappen hoe wij ons voelen, maar helaas. Ik heb haar eens uitgelegd hoe ik me voelden, maar dat lief helemaal uit de hand. Mijn vriend heeft daarna echt weken in angst geleefd terwijl hij moest leren voor zijn belangrijke tentamens lief mijn schoonmoeder de hele tijdop hem te schreeuwen over mij.

Ik wens je het allerbest in je relatie aprilbloesem ik hoop dat jullie nog veel mooie momenten mogen meemaken en dat je een prachtig en liefdevol 2019 mag meemaken.

Warme groet,

Jezmin
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Ik weet niet hoe oud je bent Jezmin. Ik begrijp dat je met je a.s. schoonouders voor grote levenslessen staat.
Je schrijft dat je eerder goed overweg kon met je schoonouders. Was dat een vorige relatie?

Hoe het ook zei, en hoe oud jullie ook zijn. je hebt een vriend en jullie plannen een leven samen.
Misschien is het het allerbeste om jullie relatie te optimaliseren. Te zorgen dat jullie samen een front worden.
Probeer om niet, tegenover je vriend, zijn ouders af te katten. No matter hoeveel redenen je daar ook voor hebt.
Dat is niet goed voor je relatie. Jouw vriend houdt van zijn ouders en begint zich misschien nu pas werkelijk bewust te worden van hun mankementen. Als je tegenover je vriend zijn ouders afkat, dan kan dat wrok creëren naar jou toe.
Je kan wel van je vriend vragen dat hij het voor je opneemt tegenover zijn ouders. "Mama, ik wil niet dat je mijn vriendin zo bejegent." "Mama, dat zijn jouw zaken niet".
Als jij al te assertief je schoonmama op haar nummer zet: Alweer, dan creëer je wrok. zowel bij je schoonmoeder als mogelijk bij je partner. Accepteer je plaats. Ze mogen je niet, ze zijn het niet eens met je keuzes. Ze vinden je niet de juiste vriendin voor hun zoon, dat is dan allemaal jammer voor hen. Wat erg voor die mensen dat ze zichzelf zo met oordelen belasten.
Haal er je schouders over op en zeg vriendelijk: "jawel, ik weet dat u er zo over denkt."
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Beste Jezmin (en aprilbloesem),

Ik begrijp dat het zwaar is, de weg die jullie wandelen. Maar helaas moet ik ook toegeven dat ik eenzelfde ervaring heb. Niet met een schoonmoeder maar met mijn eigen moeder die al jaren geleden is overleden. Het heeft veel bepaald gedurende mijn leven maar nu ligt dat achter mij en herken ik zoveel dingen die ik toen niet zag. Iedereen die mee boog om maar niks te ontlokken, waardoor er dus ook weinig tegengas kwam en was het er wel dan escaleerde dit vaker in verkeerde uitingen zal ik maar netjes zeggen.
Maar nu ik verder kan kijken zie ik juist die onzekerheid in iemand die zich wapende tegen alles. Dat maakt nog steeds iemand geen narcist, maar eigenlijk een doodsbang vogeltje die ook als de dood is de controle te verliezen. Iemand die slaat voor ie geslagen wordt. Wat zeggen we wel eens als iemand moeder wordt? Die verandert in een leeuwin. Dat het een verkeerde aanpak is, is duidelijk. Maar zolang niemand de juiste snaar bij die persoon weet te raken waardoor die persoon ontspant, wordt er ook niets van geleerd. Want om ervan te leren moet je je ervoor open stellen. En dat vraagt lef, zeker van een onzeker iemand die het huidige patroon als veilige thuishaven ziet.
Wat ik je kan meegeven is gewoon je eigen pad blijven volgen en in gedachten de persoon in kwestie vergeven, want iedereen moet zijn levenslessen leren en dat is niet onze taak om het hen te leren. Een voorbeeld zijn in hoe je zelf je dingen invult kan alleen maar bijdragen. Praat vanuit "ik" en wijs nooit met de vinger want dan schiet iemand bij voorbaat al in de verdediging.
Ik weet, klinkt gemakkelijk, maar ik ken het pad, ik heb het gewandeld. Blijf in jullie zelf geloven. Sterkte.
 

neveralone

Forum lid
Forum lid
Als dit al twee jaar bezig is, dan kan ik me voorstellen dat je er helemaal doodop van bent.
Het kan goed zijn dat je schoonmoeder er een reden voor heeft, in die zin is het ook goed als we niet oordelen, maar op een gegeven moment kun je wel denken er moet een reden voor zijn, ondertussen wordt jij er ongelukkig van. Of ze nou narcistisch is of niet, jij wordt er helemaal gek van. En je hebt het echt wel een kans gegeven denk ik, als het al zolang aan de gang is.
Gelukkig begrijpt je vriend je wel , maar is het voor hem ingewikkeld als hij nog thuis woont.

Ik kan alleen maar voor mezelf spreken, ik zou in eerste instantie mijn best doen, ook omdat het mijn vriend zijn moeder is. Maar ik zou op een gegeven moment niet mijn goeie stemming er door laten vergallen en er ook niet meer mee in zee gaan. Want ik zou daar echt ongelukkig van worden. Als mijn eigen moeder zo deed, had ze ook een probleem denk ik. Wat de reden dan ook is en waar het ook vandaan komt, als je elke keer zo afgevallen wordt, zou het voor mij denk ik ophouden. Waarom zou je je zo laten behandelen? Ook als het je schoonmoeder of moeder is mag je zeker wel grenzen hebben van hoe je wilt dat er met je omgegaan wordt.
Het moet niet zo zijn van het is mijn schoonmoeder dus moet ik maar geheel ongelukkig zijn met de situatie.
Ik zou niet zomaar een punt erachter zetten dat niet, maar ik zou wel duidelijk proberen te zijn, van wat wilt u nou, blijft u nog doorgaan met me naar beneden halen, en me op deze onrespectvolle wijze behandelen of gaan we het op een andere manier doen?
Wat haar reden dan ook is, de dingen die ze zegt zijn echt heel on respectvol.
Beste muriel,

Je hebt helemaal gelijk het is gewoon een moeilijke situatie omdat mijn vriend nog thuis woont, hij is daar zo ongelukkig en huilt heel veel als hij bij mij is over de dingen die ze over mij zegt. We hebben al veel afspraken gemaakt met onze schoonmoeder omdat wij uit goede wil regels wilde opstellen zodat er op een normale manier met elkaar om gegaan kan worden, maar elke keer is het weer raak en houd ze zich niet aan de afspraken elke keer doet ze mijn vriend weer pijn.

Ik ben nu veel aan het werken om geld op te sparen omdat mijn vriend momenteel druk bezig is met zijn studie, aar we willen zo snel mogelijk weg, we mereken dat er spanningen veroorzaakt worden tussen ons door haar en daardoor krijgen we ruzie, we hebben afgesproken dat we elkaar kosten wat het kost steunen en dat we onze relatie niet kapot laten maken, want dat is letterlijk wat zij wilt we zijn nog nooit zo gelukkig geweest met een persoon als elkaar en hebben ons nog nooit zo op ons gemak gevoelt.

Ik wilde dat we nu al weg konden maar dat is nu geen mogelijkheid, we zullen duidelijk moeten zijn hoe gemeen, en onrespectvol zij ook is naar ons toe. Al is dat maar zodat we onszelf nog in de spiegel kunnen aankijken. Het is moeilijk omgaan met haar maar we zullen het nog even vol moeten houden. Ik moet gewoon accepteren dat ik niet in haar plaatje pas en dat is jammer maar mijn vriend houd van me zoals ik ben en als ik zou veranderen om wel in dat plaatje te passen zou hij misschein niet meer van me houden.

Ik blijf wie ik ben en daar ben ik trots op, dat zie ik nu wel in!

Hele warme groet en een knuffel voor jou muriel,

Jezmin
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik moet gewoon accepteren dat ik niet in haar plaatje pas en dat is jammer maar mijn vriend houd van me zoals ik ben en als ik zou veranderen om wel in dat plaatje te passen zou hij misschein niet meer van me houden.
Nooit voor iemand veranderen, maar wel ruimte maken in jezelf om die persoon te nemen zoals die is. Daarmee bedoel ik, erken aan jezelf dat zij nog levenslessen te leren heeft en dat je dat begrijpt. Daarmee vind je ruimte om haar inwendig te vergeven. Accepteren hoef je het gedrag niet, maar de spanning wordt er wel minder door in je (jullie) zelf tot de tijd komt dat jullie je eigen plan kunnen trekken. Ik denk dat Muriel dat ook bedoelt.
 
U

User_479

Gast
Bedankt voor je knuffel Jezmin,

Mijn mening komt natuurlijk ook vanuit mijn eigen situatie en eigen karakter. En jouw situatie en karakter kan weer totaal anders zijn.
Ik ben iemand die vrij assertief is. Ik kan me goed aanpassen, hou goed rekening met iemand, denk ook altijd wel dat mensen een reden hebben voor hun doen en laten en probeer daar niet over te oordelen. Maar als ik mijn privé leven met iemand vul moet het wel zo zijn dat ik er ook blij van wordt, of dat er een voelbare groei inzit.
Mijn schoonmoeder had in het begin wel eens wat dingetjes, ik was dan iemand die dat niet over me heen liet komen, ik ga niet op mijn tenen lopen of me elke keer vervelend voelen, ik zei meteen dat ik daar totaal niet van hield, dat ze het vast goed bedoelde, maar niet bij mij. Ze heeft het ook nooit meer gedaan. Ik zei het wel vriendelijk, ik was geen bitch)
Maar ik denk dat het gevoel dat je er zelf bij hebt ook onbewust meespeelt. Voelt je schoonmoeder dat je eigenlijk angst hebt hoe ze gaat reageren, of voelt ze dat ze best nog meer tekeer mag gaan maar dat jij bij je punt blijft, en dat het aan haar is.
Ook mijn eigen moeder heb ik wel eens wat dingetjes mee gehad. Ik neem dingen aan als ik voel dat ze een goede bedoeling hebben of afkomstig zijn vanuit een zorg, maar ik wil niet dat zij van mij iemand maakt die ik niet ben, of de ondertoon me niet bevalt. Het zal altijd wel ergens vandaan komen, maar dat wil niet zeggen dat we alles maar over ons heen moeten laten komen. Dat jouw plaats bepaald moet worden door een ander.
Iedereen heeft levenslessen, maar ik ga niet vrijwillig in een ondankbare rol zitten omdat een ander een les heeft, ik ben bereidt aan lessen mee te werken mits iemand me respectvol behandelt. En anders is dat de levensles, als je je zo opstelt naar je medemens neemt men afstand.
Ik zou het bij het normale houden, maar ik zou niet gezellig koffie gaan drinken bij mijn schoonmoeder of de feestdagen vieren als ze me zo behandelde. Ik zou de bal bij haar liggen. Wil je een leuk contact met me, maak het dan ook leuk. Als je het niet leuk maakt, dan heb je geen leuk contact met me.
Ze moet niet het idee hebben dat ze jouw kan kneden tot wat ze wil, ze kan beter het idee hebben dat ze zichzelf kan kneden tot hoe ze het beter kan maken.
Ik klink misschien bikkelhard, ik heb ook makkelijk praten, omdat mijn man niet meer thuiswonende was, maar ook met mijn eigen moeder, heeft ze wel duidelijk gevoeld, als je alleen maar zanikt, dan is de lol er snel af. Ik ga niet voor mijn lol mijn moeder een paar nachtjes te logeren vragen omdat ze levenslessen heeft en ik op mijn tenen loop.


Dus met andere woorden, ik neem iemand zoals hij of zij is, maar als ik daarvoor zelf helemaal op mijn tenen moet lopen dan dus niet. Dan mag iemand zijn levenslessen met alle liefde leren maar dan zonder mij.
En dan heb ik het al wel een kans gegeven hoor dat wel..
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Ik zie heel duidelijk wat er bij mijn schoonmoeder aan de hand is, en zolang niemand eerlijk tegen haar is (behalve ik, zo af en toe), bijt zij zich vast in haar denkbeelden en blijft ze doen wat ze doet (want zo wordt ze keer op keer bevestigd en elk mens doet dat op die manier, als het werkt dan werkt het ;) ).

De situatie van ons is dikke anderhalf jaar geleden verandert, toen mijn schoonvader kwam te overlijden. Nu is ze wel aardig en knuffelt ze me zelfs, na me bijna 20 jaar als derderangs burger behandeld te hebben. Daar was ik wel wat van het padje door....... * zie mijn vorige post daarover *
Ik heb me meestal op de vlakte gehouden, soms voor mijzelf opgekomen en verder heb ik het laten gaan. Ik vond het de ruzie niet waard die ik er over zou gaan krijgen met mijn Man.
En verder heb ik altijd gekeken naar mijzelf - wat wil ik op zo'n moment? , als het gaat over hoe iemand/ haar te behandelen.
Nu is ze oud, en hulpbehoevend en ben ik er voor haar, wanneer zij me nodig heeft (echt nodig heeft - dat is dan weer het geluk meer te kunnen zien bij mensen - want soms doet ze dingen om iets voor elkaar te krijgen, en dan ben ik er niet).

Het is en blijft heel moeilijk dit soort dingen, vooral bij mensen waarvan je het zo graag anders zou zien.

Naar aanleiding van de vraag van Neveralone, ik denk niet dat mijn schoonmoeder een Narcist is. Egoïstisch, ja, soms. Denkt ze dat de hele wereld om haar draait? Ja, soms. Is ze bij tijd en wijle manipulatief? Ja, zeker wel.
Maar ik zie een heel klein vrouwtje (letterlijk en figuurlijk - ze is klein van stuk en voelt zich nog kleiner), die een manier gevonden heeft het leven het hoofd te bieden. Ze is heel lief, leuk en grappig, zolang je aan haar beeld voldoet.
En aangezien de rest van de familie net zo is en de andere rest er in mee gaat......is het een ontzettend lief mens en een lieve oma.

Als je je zo klein voelt, en het gevoel hebt gehad altijd overal tegenaan te moeten vechten, en er komt dan iemand die je denkbeelden om ver duwt.
Misschien heb ik haar (terwijl ik zelf ook een niet zo'n heel zeker gevoel over mijzelf had - diep van binnen ;) ) doordat ik er anders over dacht geconfronteerd met dingen waardoor ze daar nog eens over na moest denken - over twijfelde of misschien zelfs wel het gevoel had het niet goed gedaan te hebben (en haalde ze daarom zo hard uit).
 
Laatst bewerkt:

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Mooi beschreven aprilbloesem. Er zit inderdaad vaak zoveel achter waardoor iemand zich een bepaalde houding aanmeet en daarvan overtuigd is. Ik herken heel veel van wat je zegt in mijn ex-schoonmoeder met eenzelfde soort ervaring. Ik vond haar ook lief, maar herken al die andere dingetjes ook. Ik denk dat zodra mensen denken dat er aan de eigen identiteit getornd wordt er bij heel veel mensen verdedigingsmechanismen actief worden om die identiteit maar te mogen behouden. Soms komt het voort vanuit een verkeerde interpretatie naar die ander en was het geheel niet nodig.
 
Laatst bewerkt:

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik denk dat het voor je vriend echt belangrijk is dat hij aan zijn zelfvertrouwen gaat werken en in zijn eigen gedachten leert scheiden waar hij zich verantwoordelijk voor moet voelen en wat niet. De manier waarop zijn moeder zich uit is iets van haar en niet van je vriend dus is hij daar ook niet verantwoordelijk voor. Het zegt iets over haar, haar mening, haar visie. Je hoeft daar niet in mee te gaan en kunt het tegelijkertijd toch als haar mening respecteren en dit uitstralen. Gevoelsmatig sta je er dan los van. Ik snap dat het in de huidige situatie niet gemakkelijk zal zijn, maar als hij een sterke basis voor zichzelf heeft en dat daardoor op den duur ook naar buiten toe gaat uitstralen, dan zal hij weerbaarder worden wanneer hij aangevallen wordt en dat alleen al door lichaamstaal en uitstraling. Ook dan niet vreemd kijken als de manier van uiten van zijn moeder zich ook gaat afzwakken. Nu gelooft hij eigenlijk wat er gezegd wordt en dat is wat hij uitstraalt. Als hij beseft dat al die uitingen geen deel van hem zijn, maar van hoe zij met dingen omgaat, dan kan dat al een pak in de bagage schelen die iemand met zich meedraagt.
Vaak kunnen we zelf situaties veranderen door dingen zelf in te zien, waardoor onze eigen uitstraling automatisch verandert. En dat heeft weer effect op de omgeving. Het is een wisselwerking.
 

neveralone

Forum lid
Forum lid
ik heb vandaag voor de aardigheid de definitie opgezocht van narcist en het matcht perfect... Ik weet niet meer....
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Dan blijf ik toch bij mijn vorige verhaal, de post boven jouw laatste post. Je vriend moet voor zichzelf leren wat bij haar hoort en wat bij hemzelf hoort. Als dat inzicht er is kunnen zelfs de grootste beledigingen niet meer kwetsen want ze komen dan niet meer aan en zeggen dan alleen maar al te meer over de persoon die ze uit. En ook dat hoeft niet bevestigd te worden naar die persoon, het weten is voldoende. Standvastig blijven aan eigen invulling en antwoorden als: "Oké, ik zal er over nadenken en dan kijk ik wat ik er mee doe!" kan al ontwapenend beginnen te werken. Je doet dan geen afbreuk aan de zegger maar blijft tegelijkertijd bij je eigen standpunt omdat je zelf de regie hebt over je eigen leven (je vriend dan en jijzelf).

Het doet er dus niet toe wat iemand is en welke titel het gegeven kan worden. Wat ertoe doet is hoe je er voor jezelf mee omgaat terwijl je de anderen in de waarde laat. Vaar de eigen koers en gebruik uit informatie wat toevoegt (en ook die keuzes zijn de eigen verantwoordelijkheid).

Haar zul je niet kunnen veranderen, moet je ook niet willen, maar aan je eigen inzicht werken kan altijd en moet je wel willen.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Het frustrerende is dat je wel altijd naar een ander kan kijken, maar uiteindelijk gaat om om jezelf....hoe ga je ergens mee om, hoe vul je het in en wat doe je ermee.

Alleen naar haar blijven kijken en naar haar gedrag, gaat je alleen maar verder frustreren (en er verandert niets).

Heel veel succes [5flowerface.gif]
 

neveralone

Forum lid
Forum lid
maar zelf kun je niks gesprekken blijken niet te helpen en acties ook niet maar vooral mijn vriend zit ermee.
 
Bovenaan