Pendel

moderator
Medewerker
Nu moet ik volgens mij ook ongesteld worden dus dat zal versterken.
Nu heeft dit niet met mensen te maken maar wel een beetje met dit verschijnsel ;). Beide jongste katten zijn dit keer voor het eerst tegelijkertijd krols en zingen af en toe hun longen uit hun lijf (meer toe dan af). Zo heftig als deze keer heb ik het nog niet eerder meegemaakt. Wat Eirik nu te pas en te onpas ook doet is in mij klimmen, waar ik ook sta, zit of ben en altijd op een moment als je er even niet op bedacht bent. Ze is gelukkig wel voorzichtig, maar toch heb ik nu wat krabbels op mijn rug en schouders. Ik hoop dat het weer snel voorbij is want niets helemaal open kunnen zetten is ook niet echt prettig. Alhoewel ik moet zeggen dat ik al die dagen nog geen vreemde kat in de buurt heb gezien. Volgens mij zijn alle katten in mijn omgeving inmiddels gecastreerd of gesteriliseerd. maar het risico neem ik niet.
Op de 27e van deze maand worden ze al weer 5 jaar.
 

Pendel

moderator
Medewerker
De hele wereld heeft het bijvoorbeeld nu over Peter R, ik vind het verschrikkelijk zo een laffe daad. Toch voelt hij voor mij helemaal niet dood. Als ik zijn foto's voorbij zie komen met al die steunbetuigingen voel ik alleen maar , hij is er nog gewoon. Ik voel me niet verdrietig. Alsof ik het niet voor het eerst zie. En al weet hoe goed hij het nu voor elkaar heeft. Alsof de dood steeds minder een drempel is maar gewoon een klein stapje.
Dat gevoel van jou heb ik ook. Alsof hij nog steeds in energie een soort van schild over ons heen geworpen heeft en blijft waken. Wat hij voor velen deed is ook niet zomaar weg te denken. Hij is ongeëvenaard en zal volgens mij een hele grote verandering op veel vlakken tot stand gebracht hebben en brengen. Ook ik zie die energie nog steeds, in alle foto's met zijn doordringende ogen die dieper kijken dan menig ander. Maar ook die zachtheid, die compassie is in alles aanwezig. Het heeft een impact als destijds met Pim Fortuyn op de mensen.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Heb ik ook vaak Muriel, het gevoel het hoeft voor mij allemaal niet zo meer. Wat doe ik hier. Voor mij is dat vaak een moment dat ik me leeg voel omdat ik teveel uit mijn energie ben gegaan. En vaak is dat om aansluiting te vinden bij de mensen om me heen, mee gaan in de aardse dingen. Ik moet gewoon over mezelf accepteren dat ik enorm eigenwijs ben en echt gewoon nooit mag / kan meegaan met anderen. Dat ik in alles mijn eigen energie moet vinden en uitdragen. En dat dat ook betekent dat ik traag ben, omdat ik bij alles naar binnen moet om te voelen en contact te maken en nooit even snel kan zeggen, oh goed idee van je, doe ik aan mee. Als ik nou nooit ergens spontaan aan mee kan doen. Altijd voldoen aan de wil van mijn hogere zelf /al en nooit zelf een plan kunnen maken maar me altijd mee laten voeren.. tja wat doe ik dan hier ..

Maar de energie van nu maakt dat je je kunt verdrinken in gevoelens, zodanig dat het even onveilig wordt en akelig.

Ik keek vandaag naar de situatie in Libanon en Cuba. Ook situaties waar de chaos zo groot is geworden en de onveiligheid vanwege voedsel en financiën paniek veroorzaakt.

Dat herken ik wel. Ik heb het dan niet zo zeer met bezigheden. Ik hou wel van spontaan, maar dat zijn vaak wel dingen die ik graag doe en echt passen.

Maar ik merk het wel met gesprekken en dergelijke. Als iets voor mij niet fijn voelt de energie eigenlijk al zegt wegwezen. Spring ik er soms in. En dat wil ik wel beter afwegen, alleen ergens aan deelnemen als je het doorvoelt hebt. En niet dat je bijvoorbeeld voor iemand op wil komen. Of vervelende energie voelt en denkt wat nou, hier ben ik. Eerst voelen.

Voor de rest gaat het weer chaos vrij hier. Ik geniet van de zon en een stapel nieuwe boeken. En we staan op het punt heerlijk even weg te gaan , lekker even wat dagen de natuur in.