Kilijana1989

Bekend lid
Forum lid
Hallo Allemaal,
Ik zit met wat en dat wou ik hier kwijt, mocht het niet gepast zijn voor deze site verwijder heb dan gerust.
Ik heb 2 vriendinnen(voor de rest heb ik geen vrienden). Ik luister altijd hun verhalen aan als ze problemen hebben en als ze om advies vragen dan geef ik die maar vaak is een luisterend oor al genoeg ben ik achter gekomen.
Nu is het een tijdje echt niet goed met mij gegaan en dit had ik ook bij hun aangegeven, maar naarmate de weken verstrijkte werd er door geen van beide gevraagd hoe het nou met mij ging. Gister of eergister vroeg ik aan hun hoe het ging en toen vroegen ze wel aan mij hoe het ging en ik zei dat het ff kut ging en van allebei kreeg ik te horen ohw wat minder...
In een vriendschap is het toch de bedoeling dat vrienden uit zichzelf naar je toekomen om te vragen hoe het gaat of heb ik dat nou mis.
Doordat ik vaak voor hun klaar heb gestaan en hun nu niet voor mij, dan zijn het geen echte vrienden toch? Vrienden vragen toch aan je hoe het gaat als het even minder gaat en geven toch diepgang in de problematiek?
Misschien moet ik het allemaal niet zo voelen maar het voelt als een klap in mijn gezicht dat hun geen 1 keer in de afgelopen weken naar mij is gekomen om te vragen hoe het met mij ging, ik had daar zo'n behoefte aan. En als ik zeg dat het kut gaat dan krijg ik als reactie ohw wat minder en voor de rest niet 1 vriendin vroeg er gelijk achteraan of ze over haar feestje mocht hebben..
Ik voel me zo aan de kant gezet.
Wat is jullie mening over dit verhaal?
Groetjes
Kilijana
 

gouwepeer

Admin
Medewerker
Ik vind het lastig om hier mijn mening over te geven. Ik weet dat niet iedereen goed met zo'n situatie om kunnen gaan en daardoor niet weten wat ze moeten zeggen. Het kan uiteraard ook zo zijn dat het hun niet zoveel interesseert. Je kan bij hun altijd aangeven dat jij jouw verhaal even kwijt wil, dan zal je aan hun reactie merken hoe zij er tegen over staan. Als zij dit gewoonweg niet gewend zijn kunnen ze even ongemakkelijk reageren terwijl ze er wel voor open staan.

Hopelijk gaat het snel weer beter met jou 🌹
 

aprilbloesem

moderator
Medewerker
Wat ontzettend vervelend voor je, dat het momenteel niet zo goed gaat met je :Bighug:.

En vooral als je je dan zo rot voelt is het fijn als je iemand hebt waar je onvoorwaardelijk terecht kan en kan ik me voorstellen dat het dubbel pijnlijk is als dat dan niet zo blijkt te zijn.
In een vriendschap is het toch de bedoeling dat vrienden uit zichzelf naar je toekomen om te vragen hoe het gaat of heb ik dat nou mis.
dat is de meest ideale situatie, en zou heel fijn zijn.
Het is in elk geval we de verwachting die we vaak hebben bij een vriendschap.

Doordat ik vaak voor hun klaar heb gestaan en hun nu niet voor mij, dan zijn het geen echte vrienden toch? Vrienden vragen toch aan je hoe het gaat als het even minder gaat en geven toch diepgang in de problematiek?
Al begrijp ik je gevoel helemaal ... maar niet iedereen heeft dat in zich, kan luisteren (of omgaan met de problemen die ze te horen krijgen).
Ik weet niet of je daar dan het plaatje ''echte vrienden'' voor kan gebruiken.....iemand kan een hele goede vriend zijn, maar misschien niet op elk vlak.

Misschien moet ik het allemaal niet zo voelen maar het voelt als een klap in mijn gezicht dat hun geen 1 keer in de afgelopen weken naar mij is gekomen om te vragen hoe het met mij ging, ik had daar zo'n behoefte aan
Je voelt het zo en dat is heel begrijpelijk..... juist als je het zo nodig hebt, even die schouder....even je verhaal kwijt.
En dan vooral bij degenen van wie je verwacht dat ze er voor je zullen / kunnen zijn.

Het doet me een beetje denken aan hoe ik het zelf in het verleden vaak gehad heb......... alles dat voor mij heel vanzelfsprekend was, ging ik van uit dat dat voor de ander ook zo gold...... ik ben heel wat teleurgesteld wat dat betreft....... het had meer met mijn eigen ( hele begrijpelijke) verwachtingen te maken dan met die andere persoon.
Uiteindelijk heb ik geleerd dat ik behalve mijzelf, ook anderen moet nemen zoals ze zijn..... niet iedereen is het zelfde, of is in staat tot het zelfde.
En de teleurstelling daarover was die van mij...... want zij zijn zoals ze zijn, zoals ze geboren zijn, zoals ze kiezen te zijn.
 

Kilijana1989

Bekend lid
Forum lid
Dank jullie wel voor jullie reactie.

Het doet me een beetje denken aan hoe ik het zelf in het verleden vaak gehad heb......... alles dat voor mij heel vanzelfsprekend was, ging ik van uit dat dat voor de ander ook zo gold...... ik ben heel wat teleurgesteld wat dat betreft....... het had meer met mijn eigen ( hele begrijpelijke) verwachtingen te maken dan met die andere persoon.
Uiteindelijk heb ik geleerd dat ik behalve mijzelf, ook anderen moet nemen zoals ze zijn..... niet iedereen is het zelfde, of is in staat tot het zelfde.
En de teleurstelling daarover was die van mij...... want zij zijn zoals ze zijn, zoals ze geboren zijn, zoals ze kiezen te zijn.
Klopt wat je zegt idd dit is wel even een eyeopener voor me het zijn wel goeie vrienden op andere vlakken alleen zijn mijn problemen misschien te ingewikkeld dat ze reageren zoals ze reageren.
Vanmorgen zei een stemmetje zet t gewoon in de app hoe je er over voelt, ik kon mij daar wel in vinden dus dat gedaan.. de ene begon meteen te reageren en wou ook even bellen en dat belletje deed me wel ff goed, want er was ook veel bij haar aan de hand dat ze daardoor wat kort reageerde dus hebben even lekker kunnen kletsen was wel fijn.. De andere vriendin zei dat ze er niet mee om kon gaan en zei sorry. Toen heb ik als 1e reactie gegeven om wat afstand te nemen en toen kwam ik ermee om mekaar te steunen dagelijks omdat zij ook met angsten en depressie loopt.. Misschien kunnen we ervoor mekaar zijn. Ik heb t gevraagd ik w8 nog op reactie..

Maar je hebt helemaal gelijk iedereen is zoals die is en is goed zoals die is.. En niet zomaar aannemen dat wat je geeft terug verwacht...

Misschien kan ik wat forums over mijn problematiek opzoeken ik heb ook veel aan dit forum gehad.

Nogmaals bedankt je bericht is een eyeopener
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Het is heel lastig om er iets van te zeggen, omdat ik niet voel hoe het voelt in jouw situatie, en ik vind het gevoel dat je erbij hebt vaak belangrijk.
Ik heb zelf vriendinnen waar de een soms ook even duidelijker interesse toont dan de ander, maar soms voelt het toch fijn omdat ik weet dat een ander het op haar eigen manier doet, of er even een andere logische reden voor is.
Maar ik let daar in heel erg op mijn gevoel.
Ik heb zelf een vriendschap stopgezet om ook zo een reden. Het gaat er niet altijd om wat goed of fout is maar hoe het voor jouw voelt en wat er bij je past. En vaak voel je ook wel of iemand wel begaan is, maar zich niet kan uiten of het gewoon anders doet en dat voelt dan vaak gewoon goed.
Ik had met die vriendin dan op slot dat cliënten van mijn werk nog meer interesse hadden dan zij, ik voelde het ook niet bij haar. En dan heb je soms beiden andere behoeftes. Dat paste mij gewoon niet zo. Ik voel me dan op een gegeven moment ook niet geroepen om nog dingen te delen. Als ik maanden ziek ben, ga ik niet na een jaar nog eens vertellen hoe ik me voelde, dat heb ik dan al met anderen gedeeld.
Zij was zo, en het heeft lang doorgebabbeld omdat ik dacht ik mag geen verwachtingen hebben, ze is nu eenmaal zo, maar ondertussen voelde het niet goed, en was het geen vriendschap waar ik behoefte aan heb en ging ik over mijn eigen grens heen door het maar te onderhouden en zelf te geven. Ik had meer het idee dat ik met een vage kennis zat dan met een vriendin.

Maar als het je enige vriendinnen zijn is het misschien ook weer anders.
Ik heb zelf best veel vriendinnen, en soms weinig tijd door werk en gezin, en dan gaat het automatisch zo dat ik meer naar vriendinnen toetrek die eens interesse tonen of mee leven. Een van mijn allerliefste vriendinnen woont overigens ver weg, en afstand maakt ook niet uit, het gaat om die kleine signalen van eens elkaar een hart onder de riem steken.
En voelen dat je van elkaar houdt, En ja dat heb ik ook meer bij een vriendin die weet dat je niet lekker in je vel zit en er is op wat voor manier dan ook, een appje is al voldoende.
Dan iemand die daar niets in laat horen. Iemand waar ik bij voel dat ze wel meeleeft maar het niet goed lukt, vind ik weer anders.
Maar dat voel je dan.


Soms hebben we verwachtingen maar dat is soms ook omdat we behoeftes hebben. En als een ander niet aan jouw behoeftes kan voldoen is dat van beiden niet fout, maar past het soms gewoon niet zo.
Verwachten als je niet lekker in je vel zit en er komt een respons in welke vorm dan ook van een vriendin vind ik geen hoge verwachting maar ook wel normaal als je vrienden bent. Iedereen is anders, maar het moet wel passen, anders verlies je jezelf ook in vriendschappen.
 
Laatst bewerkt:

Silver

Bekend lid
Forum lid
Hoi Kiljana,

Wat rottig dat je het niet zo goed maakt. Misschien vind je het prettig om het met ons te delen. Iedereen heeft hier andere talenten, dus misschien is er best wel iemand die iets zinnigs kan zeggen over de dingen waar je nu mee worstelt.
 

Kilijana1989

Bekend lid
Forum lid
Het is heel lastig om er iets van te zeggen, omdat ik niet voel hoe het voelt in jouw situatie, en ik vind het gevoel dat je erbij hebt vaak belangrijk.
Ik heb zelf vriendinnen waar de een soms ook even duidelijker interesse toont dan de ander, maar soms voelt het toch fijn omdat ik weet dat een ander het op haar eigen manier doet, of er even een andere logische reden voor is.
Maar ik let daar in heel erg op mijn gevoel.
Ik heb zelf een vriendschap stopgezet om ook zo een reden. Het gaat er niet altijd om wat goed of fout is maar hoe het voor jouw voelt en wat er bij je past. En vaak voel je ook wel of iemand wel begaan is, maar zich niet kan uiten of het gewoon anders doet en dat voelt dan vaak gewoon goed.
Ik had met die vriendin dan op slot dat cliënten van mijn werk nog meer interesse hadden dan zij, ik voelde het ook niet bij haar. En dan heb je soms beiden andere behoeftes. Dat paste mij gewoon niet zo. Ik voel me dan op een gegeven moment ook niet geroepen om nog dingen te delen. Als ik maanden ziek ben, ga ik niet na een jaar nog eens vertellen hoe ik me voelde, dat heb ik dan al met anderen gedeeld.
Zij was zo, en het heeft lang doorgebabbeld omdat ik dacht ik mag geen verwachtingen hebben, ze is nu eenmaal zo, maar ondertussen voelde het niet goed, en was het geen vriendschap waar ik behoefte aan heb en ging ik over mijn eigen grens heen door het maar te onderhouden en zelf te geven. Ik had meer het idee dat ik met een vage kennis zat dan met een vriendin.

Maar als het je enige vriendinnen zijn is het misschien ook weer anders.
Ik heb zelf best veel vriendinnen, en soms weinig tijd door werk en gezin, en dan gaat het automatisch zo dat ik meer naar vriendinnen toetrek die eens interesse tonen of mee leven. Een van mijn allerliefste vriendinnen woont overigens ver weg, en afstand maakt ook niet uit, het gaat om die kleine signalen van eens elkaar een hart onder de riem steken.
En voelen dat je van elkaar houdt, En ja dat heb ik ook meer bij een vriendin die weet dat je niet lekker in je vel zit en er is op wat voor manier dan ook, een appje is al voldoende.
Dan iemand die daar niets in laat horen. Iemand waar ik bij voel dat ze wel meeleeft maar het niet goed lukt, vind ik weer anders.
Maar dat voel je dan.


Soms hebben we verwachtingen maar dat is soms ook omdat we behoeftes hebben. En als een ander niet aan jouw behoeftes kan voldoen is dat van beiden niet fout, maar past het soms gewoon niet zo.
Verwachten als je niet lekker in je vel zit en er komt een respons in welke vorm dan ook van een vriendin vind ik geen hoge verwachting maar ook wel normaal als je vrienden bent. Iedereen is anders, maar het moet wel passen, anders verlies je jezelf ook in vriendschappen.
Bedankt voor je bericht, het zet me wel aan het denken. Ik heb ze beide een bericht gestuurd en de ene toonde echt interesse toen ik zei dat ik tegen de korte antwoorden aanliep en hebben we ff goed gekletst over de telefoon en de ander zegt dat ze ook steun nodig hebt, toen stelde ik voor om mekaar te steunen en kreeg ik een reactie ja ik loop met dit heb ik hulp bij nodig je mag me altijd appe... uit die reactie begrijp ik dat t haar allemaal heel erg hoog zit en even geen ruimte voor mijn problematiek heb en daar heb ik begrip voor wel lief dat altijd mag appe.. en ik begrijp t stukje dat sommige mensen wel willen helpen maar niet weten hoe... dat idee krijg ik bij haar want wat van der heb mee gemaakt vind ik haar ontzettend lief.
En of de vriendschap niet past dat weet ik eigenlijk niet ik heb wel t gevoel dat ik veel geef en weinig tot niet terug krijg met waar ik behoefte aan heb
 

Kilijana1989

Bekend lid
Forum lid
Hoi Kiljana,

Wat rottig dat je het niet zo goed maakt. Misschien vind je het prettig om het met ons te delen. Iedereen heeft hier andere talenten, dus misschien is er best wel iemand die iets zinnigs kan zeggen over de dingen waar je nu mee worstelt.
Waar ik mee worstel is dat ik sinds groep 5 depressief ben ik ben nu 32 jaar, ik heb continu angst gedachtes als ik over straat loop en door dit te doorstaan heb ik de alcohol in mijn 20e ontdekt om het allemaal wat te verdoven alleen zit ik nu zo diep in mijn verslaving dat ik er slecht uitkom. Ik ben met dit alles ook bezig met de psycholoog en zijn we een behandeling gestart met zelfbeeld maar daar moeten de vruchten nog van afwerpen is pas gestart. Psycholoog helpt me en ben ik ontzettend dankbaar voor. Maar ik vind het toch anders om tegen een vriendin te praten dan een psycholoog..
Hiernaast is gisteravond besproken dat mijn relatie verder gaat als vriendschap omdat t voor beide partijen beter is.. En in deze relatie heb ik ook een hoop mee gemaakt wat ik moet/wil verwerken..

Ik worstel al jaren met een antwoord naar herstel als iemand tips of iets dergelijks heb zijn harte welkom want ik weet t niet meer.
Vooral niet omdat ik een slaaf ben geworden van de alcohol. Ik ben nu weer 3 dagen gestopt omdat de alcohol mij gewoon niet verder helpt. Daarnaast is de dag erna 2x zo erg..

Ben benieuwd of iemand tips heeft alvast bedankt
Groetjes
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Alles draait natuurlijk ook om communicatie, als je je ergens niet prettig bij voelt, en je geeft het aan veranderen dingen soms, niet iedereen weet altijd wat er in een ander omgaat.
Dus het is zeker goed zoals je nu gedaan hebt en het aangeeft.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik heb alleen tips vanuit mijn eigen werkveld, ik werk met jongeren die verslaafd zijn, en steeds in dezelfde cirkel blijven.

Vanuit mezelf los van mijn werk denk ik misschien helpt een amethist als hulpmiddel, of een bach bloesem die angst wegneemt.
Veel bewegen en water drinken zijn ook middeltjes die kunnen helpen. Of het violette vuur aanroepen voor een periode. Daar zijn verschillende mensen hun levensstijl door gaan aanpassen omdat je iets transmuteert en omzet in je systeem.

Vanuit mijn werk gebruiken we soms refusal, als je dan drinkt wordt je misselijk en laat je het wel. In die tijd kun je dan zonder de alcohol beter werken aan jezelf, en verandert de behoefte soms.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Allereerst wil ik je zeggen dat ik het moedig van je vindt om je verhaal hier te vertellen. En ja, we willen allemaal mensen om ons heen bij wie we steun kunnen vinden net als wij het aan hen willen geven als zij dit nodig hebben. Het vervelende is dat de praktijk vaak anders is dan wij hopen of verwachten en dit omdat elk mens anders is en anders met situaties om kan gaan naast waar zij zelf mee te maken hebben in hun leven en wat hun draagkracht dan weer bepaalt (voor dat moment).
Mensen zeggen wel vaker "je mag me altijd bellen, appen, vragen ..." maar dat doet niet iedereen altijd zomaar, want ook daarmee zijn vaak eigen gedachten gemoeid die je daar dan weer van weerhouden. Je hoopt dat zij het je spontaan vragen en je horen. Maar daar komt dan weer bij kijken waar ik deze reactie mee begon.
Je schrijft dat je al sinds groep 5 depressief bent en dat vind ik bijzonder naar voor je. Dit is iets wat niet zomaar uit de lucht is komen vallen, het heeft een oorzaak. Naast alles wat je nu al doet om alles de baas te worden is het belangrijk de wortel hiervan te vinden, want als je de wortel eenmaal het hoofd kunt bieden dan gaat je route ook veranderen in je voordeel. En soms hebben we hier gewoon hulp bij nodig, niks ergs aan. Dit kan door praten met mensen waar je je prettig bij voelt of met een professional. En zo te lezen voel jij je prettig bij de psycholoog waar je bent en dat is bééére belangrijk. Als je je daar niet op je plek zou voelen, dan zou je ook niet met een positiever gevoel de deur weer uitgaan en kleine stapjes groeien. Die klik moet er gewoon zijn.
Er zijn nog meer plekken waar jij misschien voor alles bij elkaar, ook de alcoholverslaving, een totaal pakket, hulp en oplossingen kunt vinden in een prettige omgeving en die worden via de zorgverzekering ook gewoon vergoed. Bekijk onderstaande link maar eens. Ik heb er zelf heel goede berichten over gehoord.

 

Kilijana1989

Bekend lid
Forum lid
Ik heb alleen tips vanuit mijn eigen werkveld, ik werk met jongeren die verslaafd zijn, en steeds in dezelfde cirkel blijven.

Vanuit mezelf los van mijn werk denk ik misschien helpt een amethist als hulpmiddel, of een bach bloesem die angst wegneemt.
Veel bewegen en water drinken zijn ook middeltjes die kunnen helpen. Of het violette vuur aanroepen voor een periode. Daar zijn verschillende mensen hun levensstijl door gaan aanpassen omdat je iets transmuteert en omzet in je systeem.

Vanuit mijn werk gebruiken we soms refusal, als je dan drinkt wordt je misselijk en laat je het wel. In die tijd kun je dan zonder de alcohol beter werken aan jezelf, en verandert de behoefte soms.
Amethist heb ik in huis als broekzaksteen bach bloesem zou ik moeten bestellen, maar this zeker t proberen waard dank je, wat is het violette vuur? Nog nooit van gehoord
 

Kilijana1989

Bekend lid
Forum lid
Allereerst wil ik je zeggen dat ik het moedig van je vindt om je verhaal hier te vertellen. En ja, we willen allemaal mensen om ons heen bij wie we steun kunnen vinden net als wij het aan hen willen geven als zij dit nodig hebben. Het vervelende is dat de praktijk vaak anders is dan wij hopen of verwachten en dit omdat elk mens anders is en anders met situaties om kan gaan naast waar zij zelf mee te maken hebben in hun leven en wat hun draagkracht dan weer bepaalt (voor dat moment).
Mensen zeggen wel vaker "je mag me altijd bellen, appen, vragen ..." maar dat doet niet iedereen altijd zomaar, want ook daarmee zijn vaak eigen gedachten gemoeid die je daar dan weer van weerhouden. Je hoopt dat zij het je spontaan vragen en je horen. Maar daar komt dan weer bij kijken waar ik deze reactie mee begon.
Je schrijft dat je al sinds groep 5 depressief bent en dat vind ik bijzonder naar voor je. Dit is iets wat niet zomaar uit de lucht is komen vallen, het heeft een oorzaak. Naast alles wat je nu al doet om alles de baas te worden is het belangrijk de wortel hiervan te vinden, want als je de wortel eenmaal het hoofd kunt bieden dan gaat je route ook veranderen in je voordeel. En soms hebben we hier gewoon hulp bij nodig, niks ergs aan. Dit kan door praten met mensen waar je je prettig bij voelt of met een professional. En zo te lezen voel jij je prettig bij de psycholoog waar je bent en dat is bééére belangrijk. Als je je daar niet op je plek zou voelen, dan zou je ook niet met een positiever gevoel de deur weer uitgaan en kleine stapjes groeien. Die klik moet er gewoon zijn.
Er zijn nog meer plekken waar jij misschien voor alles bij elkaar, ook de alcoholverslaving, een totaal pakket, hulp en oplossingen kunt vinden in een prettige omgeving en die worden via de zorgverzekering ook gewoon vergoed. Bekijk onderstaande link maar eens. Ik heb er zelf heel goede berichten over gehoord.

Bedankt zal t bekijken
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Het Violette vuur kun je veel over vinden op internet. Het is een straal met een trilling die transmuteert.
De eerste keer dat je het aanroept zal er mogelijk niets gebeuren maar als je het een paar weken doet, konen er soms inzichten of veranderen er dingen.

Ik ben zelf vaak wel voor dit soort dingen. Op mijn werk zijn er naar weinigen die van alcohol afkomen door verslavingszorg of psychologen. Ook als je de wortel hebt blijft het feit dat jouw hersenen misschien gevoeliger zijn voor dat stofje. Soms is het ineens compleet over en zijn ze gestopt, maar vaak is dat uitzondering.
Sommige mensen hebben iets in hun hersenen wat ze gevoeliger maakt voor alcohol. Dat kun je ook zien op een scan. Het is niet altijd zo dat er een probleem de wortel is. Bij jouw dan wel zo te lezen, maar misschien in combinatie met de gevoeligheid ervoor. Bij ons zijn vaak de wortels al lang gevonden maar stopt het drinken niet. Veel hsp of anderen gevoeligen hebben hier mee te dealen.

Mijn tip is ook kijk of er een samenhang is met een vorig leven of je voorvaderen.
Ik heb zelf ook eens een periode redelijk veel gedronken en kwam erachter dat ik in een ander leven mezelf doodgedronken had omdat mijn gezin was verongelukt. Psychologen kijken heel vaak naar je leven nu, en passen alle gebeurtenissen daarbij uit je jeugd, die dat verklaart, maar de oorsprong kan al veel eerder liggen.
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Dat heb je goed gedaan om je uit te spreken naar je vriendinnen. Dan is in ons volwassen leven soms de grootste uitdaging. Verbinding maken op de zwakste momenten, met mensen die gewoon hun leven leven en doorgaan. Maar die brug moet je echt zelf slaan, moeilijk, weet ik.. want je voelt je al niet goed en hebt juist steun nodig. Maar mensen moeten je écht kunnen zien willen ze je ook gaan steunen.

Jezelf duidelijk laten zien is dus heel belangrijk. En dan is het ook nog de kunst om ruimte te laten voor de ander en soms kan de ander helemaal geen ruimte maken voor jou..

Als je gewend bent om jezelf te verdoven met alcohol, dan is jezelf laten zien waarschijnlijk heel moeilijk voor je. Krachtig dat je nu hier schrijft en je open stelt, doe je toch maar mooi voor jezelf .:roos:.❤️.

Kun je je openstellen voor god, het licht, engelen?

Toen ik ooit diep zat en ik moeite had verbinding te maken met mijn omgeving omdat ze niet beschikbaar waren of me niet begrepen omdat ik nog niet alles kon delen (te pijnlijk), was dat echt mijn redding.