Hoe zijn jullie bij spiritualiteit gekomen?

Chocola

Bekend lid
Forum lid
Hoi,

Het is voor mij een saaie middag, dus ik open nog een topic. [5flowerface.gif]Bovendien kwam ik tot een interessante vraag, namelijk: Hoe zijn jullie ingewijd in het spirituele? En wat beschouwen jullie als spiritueel? Vinden jullie 'de spirituele wereld' heel normaal, onderdeel van het dagelijks leven; of beschouwen jullie het als iets heel spannends?

Ik was altijd wel erg gevoelig, zo pikte ik de emoties van andere kinderen en volwassenen op. Vaak was ik overprikkeld, en dat resulteerde in woeste woedeaanvallen waarbij ik totaal verkeerd werd begrepen. De leraren dachten dat ik andere kinderen pijn wilde doen, maar in werkelijkheid voelde ik mij juist machteloos en bang, en wilde ik allesbehalve pijn en verdriet in de groep brengen. Deze vroege misverstanden hebben mij erg gevormd, en ik heb lange tijd gedacht dat ik een slecht, minderwaardig mens was. Nu ben ik zeventien jaar oud, en is mijn kijk op mensen genuanceerder dan vroeger. Ik ben niet kwaad op de leraren die mij in lege klaslokalen wegzetten, en ik ben ook niet kwaad op de psychiaters die mij de verkeerde medicijnen voorschreven.(onder andere te hoge dosissen anti-depressiva-achtige pilletjes).
De natuur is in mijn vroege jeugd, een grote troost geweest. In een bos - bij voorkeur een luchtig, ritselend herfstbos! - leef ik helemaal op, voel ik de negativiteit van mij af vallen. Ik vermoed, dat mijn sterke band met de aarde een oorzaak is van mijn gevoeligheid voor het paranormale, spirituele, of hoe je het ook wilt noemen. (Het is natuurlijk voor iedereen anders! :))
Rond mijn veertiende levensjaar verschenen er beelden in mijn geestesoog, meestal van steden, natuurlandschappen of vertrekken in oude kastelen. Soms had ik het gevoel dat ik in het verleden of in de toekomst keek; en daar raakte ik dan erg overstuur van. Ik wist gewoonweg niet wat de beelden betekenden, en de gevoelens die ik erbij had waren ontzettend intens. Ik kreeg het gevoel, dat ik iets kon wat de meesten niet konden, en dat ik dat 'iets' moest ontwikkelen. Maar het bleef allemaal sluimeren in mijn achterhoofd, ik was er - ook in verband met school - nooit mee aan de slag gegaan.
In de zomer van mijn vijftiende levensjaar verscheen er een gezicht in mijn geestesoog: een jonge man die ik nog nooit in het echt had gezien. De eerste keren dat hij verscheen, liet ik het maar langs mij heen gaan, tot de beelden zo vaak voorbij kwamen dat ik de man een naam gaf en tegen hem probeerde te praten.
Na zijn gezicht verscheen de rest van zijn lichaam. Ik zag hem dingen doen: voetballen, piano spelen, lachen, praten. Het was - is - alsof ik meekeek, kijk, met het leven van iemand die ik zowel niet als wel ken. Ik vond het te bizar en wilde het niemand vertellen. Instinctmatig wist ik dat dit soort dingen niet zomaar worden aangenomen in de Nederlandse (of westerse) cultuur.
Uiteindelijk vond ik iemand aan wie ik het vertellen kon. Ik huilde steeds maar, terwijl ik praatte over 'die man die ik steeds zie'.
'Ik heb hem niet verzonnen, ik kan er ook niks aan doen!'
Zo kreeg ik een 'spiritueel begeleider'; hij vertelde mij wat hij wist over het fenomeen dat ik meemaakte. Tot op heden zien wij elkaar wekelijks. (We praten niet altijd, maar áls we dat doen, is het wèl een goed gesprek!)
Ik verdiepte mij in wat voor mij spiritualiteit betekent, en ik doe dat nog steeds. Ik groei, iedere dag, en ik heb heel veel pijn, maar op een dag zal ik sterk genoeg zijn om andere mensen te kunnen helpen. Mijn inzichten vergroten dagelijks, en het komt voor dat ik domweg euforisch ben om het feit dat ik in leven ben, dat ik mag lachen, mag huilen, kwaad en wanhopig mag zijn.
Voor mij is het, als jongvolwassene, tijd om sterk in mijn schoenen te leren staan. Spiritualiteit, zingeving, zijn voor mij de beste middelen daarvoor en ze zullen altijd onderdeel van mij blijven.

Wat is jullie verhaal? Ik ben ontzettend benieuwd, en heel blij dat ik dit forum heb gevonden!

Liefs Chocola
 

Anoniem69

Actief lid
Forum lid
In mijn zeer jonge kinderjaren, heb ik verschillende uitredingen mee gemaakt, opstijgen uit je lichaam en heerlijk door de lucht zweven door het trappenhuis naar beneden, de woonkamer in, en ook wel eens naar buiten. Dit voelde geweldig (terwijl ik hoogtevrees heb) maar als kind weet je niet beter als dat dit erbij hoort.
Vaste bezoekers aan mijn kinderbed waren wezens, die bij het ontbreken van een beter woord maar even kabouters noem.
Iedere ochtend kwamen ze langs, en zat er zelfs op te wachten, tot op een dag ze niet meer kwamen, en ik ze ook nooit meer gezien heb!?!
Op latere leeftijd (8-9jaar) een boekje over zelfhynose gevonden en dit kapot gelezen.
Het radio programma "het zwarte gat" (`snachts onder de dekens luisteren, en later zondags-middags) bracht mij verder in contact met het bestaan van"gener zijde"
Later veel met de pendelen gedaan, maar eigenlijk hier nooit open over geweest in mijn omgeving.
Eenmaal in het werkende leven heb ik dit alles verwaarloosd, en nog wel bepaalde "gaven" (moeilijk woord) gehad, maar dit altijd voor mijzelf gehouden.

Tot ik een periode heb doorgemaakt, waarvan het gisteren tot de ontknoping kwam (ik verzamel nog de moed om dit te gaan delen) dat mij bevestigd heeft dat ik echt weer meer ruimte aan deze kant van mijzelf moet geven.
En nu schrijf ik hier open erover op dit forum, tot nu een super plek![5flowerface.gif]

Groetjes,
Jan
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Op heel jonge leeftijd heb ik geen herinneringen over het spirituele, ik weet eigenlijk niet eens wanneer ik me er bewust van werd.
Ik heb heel lang in de ontkenning rondgelopen, ook onbewust dingen opgepikt van mensen maar nooit eraan gedacht dat ik daar anders in zou zijn.
Ik weet wel dat altijd wel heel goed tussen de regels door voelde, onuitgesproken dingen oppikte, of er ergens ruzie in een ruimte was geweest, hoe iemand zich voelde en wat ze van mij vonden. Dat laatste maakte me erg onzeker, omdat mensen meestal iets anders zeggen dan wat ze van binnen voelen en wat ze vinden. Ik vond dat verwarrend en dat resulteerde in een laag zelfbeeld en weinig zelfvertrouwen.

Ik had ook de neiging om spanningen naar de oppervlakte te brengen, die niet geuite boosheid van mensen ging ik dan uiten, want dan was het uit de lucht (wat natuurlijk voor mij negatieve consequenties had). Of ik uitte verborgen gevoelens en gedachten van mensen, en ook dat had negatieve consequenties. Mensen werden dan meestal boos, brutaal kind was de algemene gedachte geloof ik. Terwijl ik alleen maar dingen aan het licht wilde brengen, de lucht wilde klaren, zodat iedereen opgelucht zou zijn.

Vanwege de negativiteit die het met zich meebracht ben ik uiteindelijk totaal in mijn mentale energie terug getrokken, mijn lijf letterlijkt verkrampt zodat ik niets meer zou voelen en niet meer zomaar gekke dingen zou gaan uiten die niet van mij waren.

Op mijn 18e had ik zoveel pijn aan mijn lijf dat ik niet meer wist hoe het verder moest, ik ben toen instinctief gaan mediteren. Vanaf dat moment kwamen ook de paranormale dingen naar buiten. Dingen weten die ik niet kon weten, mijn gids zien, beelden zien, overledenen die boodschappen in dromen kwamen brengen en uiteindelijk ook witte mensen (gidsen) zien staan. Dat laatste was te eng en toen heb ik me weer afgesloten voor het paranormale. Ik bleef wel mediteren om mijn lijf te ontkrampen maar was me toen nog niet helemaal bewust van de impact van de energieën om me heen. Dus dat was eigenlijk dweilen met de kraan open. Ik bleef sceptisch richting het paranormale, bleef overal logische en wetenschappelijke verklaringen voor zoeken.

Rond mijn 25e begon ik steeds meer zelfvertrouwen te krijgen en me steeds meer te uiten en te vertrouwen op mijn intuïtie in instinct. Dat leidde op een gegeven moment tot opmerkingen vanuit mijn omgeving. Die begonnen daar grappen over te maken, ik werd er steeds vaker op gewezen dat ik kennelijk dingen wist die zij niet begrepen hoe ik eraan kwam. Ik had dat juist net losgelaten, hoe ik aan dingen kwam want ik was net op mijn intuïtie gaan vertrouwen en nu moest ik weer met verklaringen komen. Die gaf ik niet, en dat bouwde spanning op. Mensen werden angstig denk ik, achterdochtig en zo werd ik ertoe gedwongen om opnieuw naar mezelf te kijken. En te bedenken wat er toch aan de hand was.

Ik ben me nu veel beter bewust van wat er anders aan mij is en dat maakt dat ik nu ook bewust kan kiezen of ik iets uit of niet. Ik houdt veel meer voor me, en geef alleen nog informatie wanneer iemand aangeeft daar om verlegen te zitten.

Het blijft nog steeds een kwestie van een evenwicht vinden tussen mezelf zijn en laten zien, en mensen niet bang te maken of te confronterend te zijn. Het zal nog wel een leven in beslag nemen, maar zolang ik stap voor stap vooruit kom, is het ok. Gelukkig zijn er meer mensen zoals ik en kan ik jullie verhalen lezen en er zo toch minder alleen in staan.

Mooie vraag trouwens Chocola.
 

Fairies

Bekend lid
Forum lid
Als kind heb ik altijd al gevoeld dat we zo natuurvervreemd waren. En in die tijd was het ook zo dat ik het geestelijk zwaar had. De onrust in je kop omdat je te vaak had meegemaakt dat je niet normaal was, vanwege je anders-zijn, of autisme-zijn.
Ik was op zoek naar stilte, of daar waar het vredig was. En ik werd altijd wel geraakt door de natuur, ik wist toen niet zo goed waarom, maar het deed mij altijd al goed. Waarschijnlijk werd ik door de jaren heen steeds vaker opgemerkt door de natuurwezens, zonder zelf te beseffen. Op internet kon ik meer dingen te weten komen en kwamen woorden als "paranormaal" en "spiritualiteit" ook tevoorschijn. Deze woorden deden mij in het begin niets, maar ik vond meditatie wel interessant en besloot daar erin te verdiepen. Na vallen en opstaan, werd ik toch steeds beter met mediteren. Hierdoor werd ik nog gevoeliger voor de natuur, en de magie van de natuurwezens begonnen mij steeds vaker te raken. Eerst wist ik niet wat mij overkwam. Het was alsof de tijd stilstond, zelfs op een vroege ochtend toen de lange schooldag begon. Verder ook na de sportschool toen ik met de fiets weer naar huis ging, werd ik geraakt door iets wat ik niet kon begrijpen. De tijd stond naar mijn gevoel stil, en ik begon in toenemende mate de betovering van fairies waar te nemen, maar ik wist niet dat het die natuurwezens waren.
En dan door de jaren heen ook levensechte dromen gehad waarbij een natuurwezen zichzelf aan mij liet zien. Niet lang daarna, zag ik ze ook als ik bij het waakbewustzijn was, vooral als het donker was.
Nu ben ik weer verder.

Spiritualiteit is voor mij nu heel normaal, maar voor de mensen om mij heen is dat niet het geval.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik kan me niet heel veel meer herinneren vanuit mijn kindertijd, slechts kleine momentjes dat ik me bekeken voelde en wist dat er iemand met me meekeek en bij me was. Ik was wel een gevoelig kind, ik starte al zeer kwetsbaar in de couveuse waar ik weken gelegen heb. Had veel lichamelijke klachten als kind, ook aparte dingen, waarschijnlijk pikte ik al veel op van anderen.
Maar na de kinderjaren heb ik er niet heel veel bewust mee gedaan, ik ging op kamers, ging studeren, en dat koste al mijn energie, ik zal mijn energie ook best verspeeld hebben, ik ging flink stappen, was oversociaal, net als de andere studenten, maar met een gevoeligheid die ik niet onder de knie had en niet zo zeer in de gaten had was het waarschijnlijk te energierovend.

Ik ging meer met het spirituele aan de gang toen ik een ziekte kreeg. Je gaat dan toch meer nadenken van wat is er na de dood mocht ik dit niet overleven, en doordat ik wegens mijn gezondheid minder kon, was ik meer aangewezen op, rusten en nadenken.
Ik leerde wat spirituele vrienden kennen, en begon regelmatig paranormale avonden te bezoeken. Waardoor ik me steeds bewuster werd van mijn gevoeligheid, en het zelf ook dingen kunnen. Ik begon steeds meer heldere beelden te krijgen van dingen die zouden komen, of dingen bij anderen.
Op een dag was ik de woonkamer aan het stofzuigen en hoorde ik uit het niets een hele heldere stem, heel duidelijk haar naam zeggen en vertellen dat ze mijn Gids was. Vanaf dat moment kwamen er steeds meer dingen op mijn pad. Voelde ik mijn Gidsen steeds meer, kreeg ik steeds meer door. Dat zorgde ervoor dat ik cursussen en opleidingen begon te volgen naast mijn huidige baan, waarin ik veel leerde. Er kwamen in die tijd ook mensen op mijn pad die me iets leerden met betrekking tot het spirituele. Ik begon te schrijven met de Gidsen en merkte dat dat voor mij het beste werkte, naast beelden en ingevingen die bleven komen. Ik las in die tijd ook veel spirituele boeken, en droomde veel over andere levens en overledenen. Ik heb nog een periode in een spiritueel clubje gezeten.

Het was een ware ontdekkingstocht, nu is het voor mij heel normaal en zit het verweven in mijn dagelijks leven. Het geeft mij een bepaalde zingeving in het leven, het werkt voor mij zielvoedend. Ik vind het leuk om met anderen op het forum hierover te praten, eerder had ik ook heel veel de behoefte om spirituele mensen in mijn dagelijks leven te hebben, nu maakt me het niet zozeer uit, en maakt het me meer uit hoe de mens op zich is. Paranormaal zijn houdt voor mij in dat je bepaalde gaven hebt, of een bepaalde communicatie met gene zijde of energie helder hebt op wat voor gebied dan ook. En spiritueel zijn houdt voor mij in dat je respect hebt voor een ander mens zijn pad, en hoe die leeft, en begrijpt dat iedereen de kracht in zichzelf op zijn eigen manier naar boven haalt.
Mijn ervaring is ook dat mensen die niet met het spirituele bezig zijn dit evengoed kunnen hebben, en mensen die met het spirituele bezig zijn soms niet een ander in zijn waarde laten. Voor mij is het dat wat telt en spiritueel zijn inhoudt, respect voor alle levenspaden, ook als ze anders zijn dan de jouwe.
Eerder zocht ik wel eens aansluiting vooral bij mensen die wat met het spirituele hadden, nu vind ik het vooral belangrijk dat een mens humor heeft, een beetje vreugdevol is, en respect heeft, oprecht luistert.
 

Christian

Bekend lid
Forum lid
Haha hier kom ik op terug. Dat van farries komt aardig in de richting. Wordt ook een lang verhaal. Gr.
 

gouwepeer

Admin
Medewerker
Administrator
Moderator
Forum lid
Het radio programma "het zwarte gat" (`snachts onder de dekens luisteren, en later zondags-middags) bracht mij verder in contact met het bestaan van"gener zijde"
Ik was vroeger ook een trouwe luisteraar van dat programma. Voor diegene die dit programma destijds hebben gemist:
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Wat leuk dat programma, dat heb ik gemist geloof ik. Had op die leeftijd ook nog geen radio volgens mij.
En dat muziekje eronder is ook grappig, het gaat eigenlijk over serieuze zaken maar met zo'n Efteling muziekje eronder lijkt het alsof het sprookjes zijn [a112.gif]
 

Anoniem69

Actief lid
Forum lid
Leuk om weer eens iets van terug te horen.
Nu terug horend, is de begeleidende muziek wel een beetje te, maar het maakte het programma wel toegankelijk voor veel mensen.

Groetjes,
Jan
 

Christian

Bekend lid
Forum lid
Zo nu kan ik even relaxt schrijven hoe bij mij het spirituele is ontstaan. In juli 2013 ben ik door een familie gebeuren wat overspannen geraakt. Hierdoor heb ik een soort blackout gekregen bij de sportschool. ik was 30 minuten van mijn geheugen kwijt in fases. Dit was zeer beangstigend en heb contact gezocht met mijn huisarts, die mij doorverwees naar het ziekenhuis. Daar hebben ze toen bloed afgenomen en onderzocht op afwijkingen. Helaas hadden ze die wel gevonden. Kwaadnieuws volgde. B-cll. Ongeneeslijke Leukemie dus... De blackout had daar echter niets mee te maken maar hierdoor kwam alles in een stroomversnelling. Ik heb vele nachten gehad dat ik zwetend wakker werd boven een zwart gat waar ik in dreigde te vallen. Zeer beangstigend. Tijd om hulp te zoeken was mij idee. De Psycholoog was de eerste maar dat werkte niet echt. Echter na een tijdje begonnen de nachten er anders uit te zien. De zwarte gaten gingen weg omdat ik daar niet in wilde verdwijnen en er kwam steeds meer licht opsteken. Dat licht verscheen als ik een tijdje in bed lag te slapen. Het was zo sterk dat ik daar wakker van werd. Alsof er iemand een lamp boven mij ogen liet schijnen. Heel warm licht. Mijn depressie verdween langzaamaan. Op een morgen stond ik aan het aanrecht en hoorde iemand tegen mij zeggen: jij gaat genezen van jouw leukemie...Ik keek om maar daar was niemand. ik wordt gek dacht ik meteen, maar weer kwam die stem.. Ik vroeg wie er was en de naam Gabriel kwam te voorschijn. Die kende ik niet. Nooit eerder had ik zoiets meegemaakt en wist niet wat er ging gebeuren of wat te doen. Zeker omdat mijn oncoloog had verteld dat ik er na 10 jaar hoogstwaarschijnlijk niet meer zou zijn. Heel vreemd.
Via internet kwam ik een paar keer de zelfde naam tegen van een magnetiseur waar ik toen maar een afspraak heb gemaakt. Er was een serieuze interesse gewekt op dit gebied maar ik wist niet waarom.
Deze goede man heeft mij 5 keer behandeld omdat er wel het een en ander niet lekker liep. Bij de laatste behandeling was de energieoverdracht zo sterkt dat ik alles waar kon nemen wat hij deed. Ook kwamen er diverse kleuren voor mijn ogen voorbij drijven. Heel mooi allemaal. De magnetiseur vertelde dat dit wel apart was en dat er meer mogelijk was voor mij. Na dit bezoek ben ik bij een medium terecht gekomen die mij veel kon vertellen hou deze jongen in elkaar zat. Dmv kaarten heeft zij mij het een en ander uitgelegd. Dan krijg je kippevel zoveel er bekend wordt gemaakt. Maar tussen die Tarrot kaarten kon ik mijn ziekte niet vinden.. De vraag kwam mij te boven om haar dit te vragen waar die was. Er kwam duidelijk uit dat die leukemie geen parten meer ging spelen in de toekomst voor mij. Zij mocht niet vertellen dat ik ging genezen... (was geen arts). Helaas is deze prachtige medium 2 jaar geleden plotseling overleden. Dat was voor mij wel een verlies. Had diverse keren contact gehad met haar over diverse vragen. Ook kwam ik haar wel eens tegen op momenten die er dan nodig waren. Hier leerde ik dus dat toeval niet bestaat. Na deze bezoeken zijn er diverse mensen in beeld gekomen die mij veel konden vertellen op spiritueel gebied. ook geen toeval. Ook Alex52 (is ook sinds kort op dit forum) heeft mij veel geholpen om vragen te beantwoorden. Wij hebben nu een goede spirituele band opgebouwd.
Het mooie van dit verhaal is dat mijn ziekte niet aan het toenemen is maar aan het afnemen. De oncoloog snapt hier niets van omdat ik nog nooit een medicijn gekregen heb om het te bestrijden. Ik noem het de kracht van het lichaam en uiteraard veel hulp van boven. Er zijn dagen bij dat er zoveel energie uit mijn handen komt dat er vanalles in mijn lichaam trilt en beeft als de handen er in de buurt komen. Zeer positieve energie die waarschijnlijk de ziekte help tegen te gaan.
Ook heb ik met tijden mooie beelden en symmetrische figuren mogen waarnemen tijdens meditaties. 2 jaar geleden vooral ogen die me aankeken. Van aliens, dieren en ook mensen. Zelfs een kristalheldere engel kwam even langs.
Dit is in het kort hoe ik dus hier op het forum beland ben..
Warme groetjes, Christian.
 
Laatst bewerkt:

Anoniem69

Actief lid
Forum lid
Hoi Christian,

Hier wordt een mens toch even stil van.

Een paar jaar geleden heb ik een kennis aan deze ziekte moeten afgeven.
Geweldig dat je hulp van "hogere machten" hebt, en deze strijd aan het winnen bent.
Heel veel sterkte en wijsheid met het vervolgen van je levenspad, het is je meer dan gegund!

Groetjes,
Jan
 

Christian

Bekend lid
Forum lid
Hoi Christian,

Hier wordt een mens toch even stil van.

Een paar jaar geleden heb ik een kennis aan deze ziekte moeten afgeven.
Geweldig dat je hulp van "hogere machten" hebt, en deze strijd aan het winnen bent.
Heel veel sterkte en wijsheid met het vervolgen van je levenspad, het is je meer dan gegund!

Groetjes,
Jan
Bedankt Jan. Het is voor mij ook een dubbel gevoel. Aan de ene kant begrijp ik niet waarom mij dit overkomt. Dit in de meest positieve zin van het woord. Aan de andere kant vraag ik me dan af waarom andere mensen dit dan niet overkomt...Velen van ons worden alleen maar zieker en lijden veel. Ik wil ze graag bijstaan maar voel dat ik eerst zelf volledig hersteld moet zijn. Mijn handen willen wel, maar mijn geest nog niet genoeg. Afwachten en geduld hebben. Bedankt voor je reactie Jan en sterkte aan allen die dierbaren verliezen aan deze vreselijke ziektes.
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Oh Christian wat prachtig. Dank je wel dat je dit met ons hebt willen delen.
Vaak is het een passie die zulke ernstige fysieke ziekten doet verdwijnen. Bij jou is het nog mooier.

Ik denk dat mijn spiritualiteit begon, of liever gezegd dat ik mijn spirituele zijn bewust werd in een waanzinnig moeilijke tijd. Ik was eigenlijk niet in staat om te leven en verschrikkelijk eenzaam. toen begon ik naar God te zoeken, maar ik wist niet of Hij bestond. Ik bad: "God, als je bestaat,.................................." Ik ging eerst in kerken zoeken, maar daar zeiden ze allemaal zulke rare dingen. Ik ging zelfs naar het Leger des Heils. Ik was ook nogal verward in die tijd en in die verwarring beleefde ik allemaal vorige levens. Maar als je in kerken spreekt over vorige levens, dan hoor je daar echt niet thuis. Dan ben je een out cast in de kerk. Toen werd ik door een therapeut naar een genezeres gestuurd en die riep: "O maar jij bent advanced" Wat dat was wist ik niet, maar het klonk als een compliment. Die genezeres stuurde me weer naar een betere genezeres/medium, daar ging ik workshops doen en daar leerde ik erg veel. en zo werd ik me steeds bewuster.
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Mooi zeg Christian, wonderlijk wat er allemaal mogelijk is. Ik geloof het meteen, ik heb zelf ook al zoveel pijnklachten kunnen oplossen met mediteren. Dat begon toen met de verschijning van die witte mensen, zij haalden toen in een keer alles weg. Ik kreeg het daarna weer langzaam terug, moest het zelf doen maar het feit dat zij het weg konden halen steunde mij in de gedachte dat ik er iets aan kon doen. Leukemie is wel van een andere orde, maar toch. Ik hoop van harte dat het zich zo door ontwikkeld. Die kleuren heb ik ook eens gezien tijdens een energetische healing, was heel mooi.

Ik vind het fijn om jullie verhalen te lezen.
 

Christian

Bekend lid
Forum lid
Oh Christian wat prachtig. Dank je wel dat je dit met ons hebt willen delen.
Vaak is het een passie die zulke ernstige fysieke ziekten doet verdwijnen. Bij jou is het nog mooier.

Ik denk dat mijn spiritualiteit begon, of liever gezegd dat ik mijn spirituele zijn bewust werd in een waanzinnig moeilijke tijd. Ik was eigenlijk niet in staat om te leven en verschrikkelijk eenzaam. toen begon ik naar God te zoeken, maar ik wist niet of Hij bestond. Ik bad: "God, als je bestaat,.................................." Ik ging eerst in kerken zoeken, maar daar zeiden ze allemaal zulke rare dingen. Ik ging zelfs naar het Leger des Heils. Ik was ook nogal verward in die tijd en in die verwarring beleefde ik allemaal vorige levens. Maar als je in kerken spreekt over vorige levens, dan hoor je daar echt niet thuis. Dan ben je een out cast in de kerk. Toen werd ik door een therapeut naar een genezeres gestuurd en die riep: "O maar jij bent advanced" Wat dat was wist ik niet, maar het klonk als een compliment. Die genezeres stuurde me weer naar een betere genezeres/medium, daar ging ik workshops doen en daar leerde ik erg veel. en zo werd ik me steeds bewuster.
Hoi Silver, ik ben er nog niet. De weg is nog lang maar heb vol vertrouwen. Ik ben net als jij en velen ook zoekende naar wat er allemaal mogelijk is. Wel weet ik ondertussen wel dat er veel meer is tussen hemel en aarde.Alles gaat met fases. Over het algemeen kom je is zo'n situatie als het niet goed gaat. Dan komt er van alle kanten hulp kijken. Een heel mooi gebeuren. Ben er super blij mee. Grote drive is om mijn ervaringen te delen met anderen, zeker die ook ergens tegenaan lopen. Gr.
 
Bovenaan Onderaan