U

User_479

Gast
Naar aanleiding van een ander topic moest ik hier aan denken.
Hoe vaak huil jij? Wanneer heb jij voor het laatst gehuild om iets?
Ben jij erg emotioneel of juist niet?
Laat jij makkelijk je tranen de vrije loop of heb je meestal muziek of iets anders nodig wat er aanzet toe geeft?
Hebben jouw tranen vaak te maken met ontroering, pijn, verdriet, gemis, medeleven of medelijden?
Huil jij mee als een ander huilt. of heb je juist moeite met huilen?
Ken jij mensen die je nog nooit hebt zien huilen?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik huil tegenwoordig minder vaak maar ben ook niet heel vaak in contact met mensen. Films en muziek kunnen mij emotioneel maken. Gevoelige verhalen kunnen mij diep ontroeren. Zelfs bij die reclame van PLUS toen ik hem voor de eerste keer zag sprongen de tranen in mijn ogen. Ik denk dat mijn tranen vooral te maken hebben met een gedeeld gevoel van liefde die zich uit in pijn, gemis, medeleven, oppikken van iemands gevoel. Bij muziek is dit vaker in combinatie met iets gevoeligs dat ik dan recent heb meegemaakt waarmee ik iets associeer. Of soms zelfs nog wanneer een herinnering bovenkomt die mij raakt in positieve zin. Als iemand anders verdriet heeft, dan wordt ik juist sterk, een schouder die niet wankelt.
Ik heb mijn ex slechts één keer zien huilen om iets wat totaal niet met mij te maken had.
 

Hilarion

Bekend lid
Forum lid
Ik huil te weinig denk ik. Verdriet zit er genoeg, zeker om mijn partner. Maar ook veel verdriet om de natuur en de gehele wereld, hoe er mee om wordt gegaan. Dan springen de tranen in mijn ogen. Ik voel de pijn en de strijd die de natuur moet ondergaan. Dit maakt me verdrietig tot op het bot. Huilen lost dit niet op helaas. Ook films ontroeren me enorm (Ghostbv). Ook muziek en muziekprogramma's zoals de voice en als mensen herenigd worden bij Robert ten Brink. Het zijn dus ook kleine dingen die mijn ogen laten tranen.
Mooie korte verhalen doen het ook goed (ik kan slecht lezen).
Huilen is heel goed voor de emoties los te krijgen en het kan enorm opluchten. Bij mij wel...
Hele fijne dag allemaal en veel liefs.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Ik ben vrij snel ontroerd. Dan schieten de tranen me ook in de ogen. Een mooi muziek stuk.......
En als ik iets zieligs zie in een film of zo, lopen de tranen me wel over de wangen.

Voor mij zelf huil ik niet veel (en dan 5 minuutjes of zo).

Voor het eerst in jaren, twee weken geleden, ging dat even anders.
Ik was ergens en ik werd niet begrepen (de groep heeft een iets wat ander referentiekader dan ik, zeg maar ;)) en dat maakt al dat er iets opborrelde, en toen ik even later iets tegen een van de dames zei, waar ik mee zat .......toen brak de dam door.
Ik heb zo zitten huilen daar.
Gelukkig, ging het even later wel weer.

Tot ik thuis kwam.......en toen begon het weer.
Ik heb werkelijk in jaren niet zo gehuild als deze dag.
De hele dag door (er hoefde maar iets te gebeuren, ik hoefde maar ergens aan te denken).
Tot mijn Man thuis kwam (die schrok zich hartstikke rot, natuurlijk, gelukkig dacht ik er aan snel te zeggen dat er niets met iemand was gebeurd).
Ik heb me lekker vast laten houden (wat hem redelijk lukte - hij heeft pdd-nos en weet vaak niet goed wat hij met dit soort situaties aan moet - dus tussendoor liep hij soms even weg om vervolgens terug te komen en me vast te houden ).
En toen kwam ik langzaam aan tot rust en ging het weer.

Leuk detail, de volgende dag kreeg ik een bos bloemen van hem (gebeurt niet vaak ;)) en hij had die bos uitgezocht, '' want die heette ''vreugde'' en dat kom ik wel gebruiken'', zei hij.
Lief hè.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Wat ontzettend mooi hoe je dat beschrijft aprilbloesem. En wat ontzettend lief van je man. Dat is echte liefde.
Heb je de vinger erop kunnen plaatsen wat het was waardoor het in je losgemaakt werd?

Huilen is niet alleen een teken van verdriet maar ook een teken van weggooien van ballast.
 
Laatst bewerkt:

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Leuk detail, de volgende dag kreeg ik een bos bloemen van hem (gebeurt niet vaak ;)) en hij had die bos uitgezocht, '' want die heette ''vreugde'' en dat kom ik wel gebruiken'', zei hij.
Lief hè.
:Angels: ik lees je verhaal en ik krijg al tranen in mijn ogen, zo mooi jullie twee.

Ik huil dus heel makkelijk. Als ik ergens over vertel wat ik me raakt krijg ik waterige ogen, als iemand iets liefs doet, als iemand anders huilt, als ik heel blij ben, als ik heel boos ben, als ik gelukkig ben, als iemand anders heel gelukkig is. Als ik naar een voorstelling ga en het is heel mooi, als ik iets zeg wat een ander raakt.. Tja ik denk dat het mijn karma is want ik vond het vroeger verschrikkelijk om zo makkelijk tranen te hebben. Nu mag ik er een heel leven mee dealen :).
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Huilen is niet alleen een teken van verdriet maar ook een teken van weggooien van ballast.
Het schoont altijd wel lekker op, spoelt door. Al hoeft het niet per se om te reinigen, ik maak vaak genoeg zonder tranen mijn lijf schoon door goed te voelen.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Klopt, maar als het tot tranen komt na een besef van iets, dan werkt het reinigend. Ik had "o.a." aan mijn zin moeten toevoegen. ;)
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Klopt, maar als het tot tranen komt na een besef van iets, dan werkt het reinigend. Ik had "o.a." aan mijn zin moeten toevoegen. ;)
Ja ik begreep je hoor maar reageerde meer op de onderstroom gedachte van; als je niet vaak genoeg huilt dan is er iets mis.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik maak me geen zorgen om mensen die per definitie niet vaak huilen, uiten en verwerken kan ook op meerdere manieren. Maar ik merk wel dat je soms kunt voelen dat er verdriet of pijn schuil gaat in iemand die anders redelijk nuchter overkomt en dat dan huilen (of volschieten) soms het moment is waarop er iets doorbroken wordt waardoor de diepe spanning eruit kan en aan heling van dat onderdeel gewerkt kan worden. Alsof het diepste besef even zichtbaar is.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Wat ontzettend mooi hoe je dat beschrijft aprilbloesem. En wat ontzettend lief van je man. Dat is echte liefde.
Heb je de vinger erop kunnen plaatsen wat het was waardoor het in je losgemaakt werd?

ja, ik besef wat er losgemaakt werd.
En dat was heel veel , vandaar ook dat ik zo overstuur was (net of er even van alles op de hoop gegooid werd).
En dankzij dat staat alles even op zijn kop (los gehusseld, zeg maar ) en kan ik dingen een plekje geven (en komen er nu nog steeds dingen te voorschijn waar ik nu wat mee kan doen) .


Ja, en die man van mij......., soms een uitdaging, soms zou ik hem achter het behang willen plakken (op mijn milde momenten [a112.gif]) maar ook heel veel <3<3<3<3<3......
 

White one

Bekend lid
Forum lid
Ik heb hele losse traanbuizen.
Als iets me raakt (muziek, film, een goed boek, bijeenkomsten, verdrietige mensen, blije gebeurtenissen) kan er een traantje over mijn wangen lopen.
Soms 'lekken' mijn ogen ook zonder aanleiding of emotie. Ik vind het nog steeds vreemd dat dat wel eens gebeurd.
Kent iemand dit?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Soms 'lekken' mijn ogen ook zonder aanleiding of emotie. Ik vind het nog steeds vreemd dat dat wel eens gebeurd.
Ik heb het in pieken en dalen meegemaakt, perioden van haast niets tot perioden van om wat dan ook. Maar volgens mij was dit bij mij toen hormonaal. Ook merkte ik dat ik gemakkelijker een traan kon laten toen ik ook meer "open" werd en gevoeliger voor signalen. Nu lijkt het alsof alle oude pijn eruit is en heb ik het alleen als ik emoties oppik uit films, gedichten, boeken, muziek, verhalen met diepgang. Wellicht komt er over een tijdje weer een periode waarop ik weer gevoeliger ben voor meer.
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Heb je daar een speciale oefening voor, Rainbow?
Goede vraag Silver ik moest even nadenken.
Ik heb momenten dat ik verdriet voel in bepaalde lichaamsdelen, dan pak ik het op met mijn ademhaling, laat het mijn lijf door circuleren. Het moet dan vooral langs mijn hart en keel komen om het op te laten klaren. Soms voel ik het daarna via mijn kruinchakra naar boven stromen (waarom dat is geen idee, moet daar altijd even van zidderen). Zeker oude emoties hebben niet echt tranen meer nodig. Een diep zucht is dan voldoende om na het voelen het los te laten. Of dus via de kruinchakra. Moet ook zeggen dat als ik alle energie naar mijn beste mogelijkheid laat stromen dat het ook die kant op wil. Alsof je een duveltje uit een doosje bevrijdt. Ik hoef alleen maar los te laten en de energie doet de rest. Alleen dat geheel loslaten is wel een kunst, dat vraagt altijd veel concentratie van me.
Emoties die al ooit gevoeld zijn maar niet zijn losgelaten kan ik er als het ware uit persen. Ik voel dan nog ergens een verkramping, dan is het een kwestie van nog eenmaal aanspannen en dan loslaten. Die hoeven mijn systeem dan niet meer door.
Als het van iemand anders is, is het een kwestie van een paar keer goed en diep zuchten, alsof je de mist uit je lijf blaast.
 
Laatst bewerkt:

Love Life

Bekend lid
Forum lid
Ik huil vrij vlot als iets me raakt. Mijn zoontje zegt altijd als we film kijken en iets ontroerd me . Huil je nu alweer kom maar hier jankerd en pakt me vast. Ik moet zeggen dat ik wel
Meer huil als iets me
Ontroerd dan uit boosheid , als iemand me pijn doetof iets anders. Ergens ligt er bij maar daar een blokkade op en kan ik dat wegduwen
Liefs danielle
 
U

User_479

Gast
Ik heb net nog flink gehuild, het babytje van mijn vriendin heeft het niet gehaald, en ik vind dat zo sneu, ze keken er zo naar uit.

Verder jank ik ook vrij snel, als er iets op tv is, zelfs als de kinderen met de avondvierdaagse binnen komen, of tijdens een rapportgesprek van de kinderen dat ik denk wat ben ik trots. ( Dan hou ik me wel redelijk in anders schamen ze zich)
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
[2kus] [kaarsje]

Het spijt mij om dat te moeten horen lieve Muriel. Ik weet dat je heel erg meeleefde met je vriendin. Ik wens hun, via jou, en jouzelf sterkte.
 
Bovenaan