A

Anonymous

Gast
Hoi,

Waarom is het universum eigenlijk ontstaan?

En waarom, en met welke reden, is er eigenlijk leven (zoals hier op aarde, en op vele werelden in het universum)

Heeft het een oorzaak en/of reden, dat er leven is gekomen? En waarom is er het universum gekomen?

Wat is de reden, dat er niet het absolute niets is gebleven?

Had dat niet beter geweest, als er absoluut NIETS maar dan ook echt helemaal niks was geweest, geen universum, geen leven, kortom ,helemaal NIKS.

Gewoon geen ruimtes,niks. Alles Zwart.

Laten we hierover van mening en van gedachten wisselen.

Vriendelijke groet,

Remco
 
A

Anonymous

Gast
Heb je zelf een idee Remco?

Ik heb zelf namelijk geen flauw idee maar ben wel erg benieuwd naar de gedachtengangen daarover.
 

snowhawk1

Bekend lid
Forum lid
RemcoTE zei:
Hoi,

Waarom is het universum eigenlijk ontstaan?
Stel, je bent God en je zit daar tot in de eeuwigheid God te wezen. Je weet dat je God bent (of noem het anders, maakt me niet uit, sommigen hebben een aversie tegen het woord God) maar je kunt het niet ervaren. Er is namelijk niets anders dan jij. Ineens krijg je een lumineus idee: als je je zelf opsplitst in verschillende delen, kan het ene deel naar het andere deel kijken. het ene deel kan zich dan hoger of lager, links of rechts, boven of onder, voor of achter van het andere deel ervaren.

Doordat de deeltjes elkaar kunnen observeren, en zich op den duur in allerlei varianten zijn gaan manifesteren, weet God nu niet alleen dat God God is, maar ervaart God het ook.

(vrij naar 'Een ongewoon gesprek met God' van Neale Donald Walsch)
Had dat niet beter geweest, als er absoluut NIETS maar dan ook echt helemaal niks was geweest, geen universum, geen leven, kortom ,helemaal NIKS.

Gewoon geen ruimtes,niks. Alles Zwart.
In feite heeft het weinig zin te discussiëren of het beter was geweest, Het is er nu, dus daar zullen we het mee moeten doen. Maar Remco, als je een keer als mens hier op aarde volledig in verbinding hebt gestaan met de Bron en de enorme kracht en liefde ervan hebt ervaren, al is het maar voor een moment, dan realiseer je je dat het allemaal de moeite waard is..
 

MX209

Bekend lid
Forum lid
RemcoTE zei:
Hoi,

Waarom is het universum eigenlijk ontstaan?
Veel geleerden denken dat het heelal zo'n 12 tot 20 miljard jaar geleden is ontstaan met een enorme knal. De grote klap! Die wordt vaak ook "Big Bang" genoemd. Die geleerden denken dat alles ontstaan is uit een heel klein puntje.
Bij die klap is waterstofgas in alle richtingen van het heelal gevlogen. Uit al het waterstofgas ontstonden sterrenstelsels. Al die sterrenstelsel gaan nog steeds verder weg van de plek waar ze ooit allemaal vandaan gekomen zijn.
Sommige geleerden denken, dat zij ooit eens gaan stoppen met het uit elkaar gaan en dat dan het omgekeerde gaat gebeuren: alle sterrenstelsels vliegen weer terug naar het beginpunt.


Heeft het een oorzaak en/of reden, dat er leven is gekomen?
In den beginne schiep God den hemel en de aarde. En de aarde was woest en ledig, en het was duister op de diepte, en de Geest Gods zweefde op het water. En God sprak: Er worde licht. En er werd licht.... En God schiep den mens naar zijn beeld, tot een beeld Gods schiep Hij hem, en schiep hen man en vrouw. En God zegende hen en sprak tot hen: Zijt vruchtbaar en vermeerdert u, en vervult de aarde en maakt haar u onderdanig; en heerst over de vissen in de zee, en over de vogels onder den hemel, en over al het gedierte, dat op de aarde kruipt.

Wat is de reden, dat er niet het absolute niets is gebleven?
Waarom zou het absolute niets blijven?

Had dat niet beter geweest, als er absoluut NIETS maar dan ook echt helemaal niks was geweest, geen universum, geen leven, kortom ,helemaal NIKS.
Volgens wie zou het beter zijn? Welk groep mensen spreek je aan of bedoel je?

Gewoon geen ruimtes,niks. Alles Zwart.
Het was blijkbaar zo. En er is een verandering gekomen. Mijn antwoord: Nee, het is niet beter geweest.
Laten we hierover van mening en van gedachten wisselen.

Vriendelijke groet,
Ook vriendelijke groet
Remco
 

Klaas

Bekend lid
Forum lid
Waarom is het universum eigenlijk ontstaan.
Veel geleerden denken dat het heelal zo'n 12 tot 20 miljard jaar geleden is ontstaan met een enorme knal. De grote klap! Die wordt vaak ook "Big Bang" genoemd. Die geleerden denken dat alles ontstaan is uit een heel klein puntje.
Bij die klap is waterstofgas in alle richtingen van het heelal gevlogen. Uit al het waterstofgas ontstonden sterrenstelsels. Al die sterrenstelsel gaan nog steeds verder weg van de plek waar ze ooit allemaal vandaan gekomen zijn.
Sommige geleerden denken, dat zij ooit eens gaan stoppen met het uit elkaar gaan en dat dan het omgekeerde gaat gebeuren: alle sterrenstelsels vliegen weer terug naar het beginpunt.

Zo'n Big Bang heeft wel zijn foutjes, want diezelfde geleerden zeggen ook dat ze niets kunnen zeggen over de oorzaak van die Big Bang, nog van wat ervoor kwam, ze kunnen daar enkel over speculeren.

Ik heb daar in mijn laatste jaar middelbaar veel over gespeculeerd met mijn beste vriend, en we kwamen tot een relatief plausibele verklaring.
Voor een Big Bang, en een Big Crunch, heb je een kritische massa nodig, met te weinig van deze massa, blijft het heelal uitdijen, en zal elke ster wel ooit eens uitdoven.
Maar wij dachten dus toen dat het eerder een cyclish gebeuren zou kunnen zijn.
Aangezien je energie, waar massa uit bestaat, enkel kan transformeren, en niet zelf maken of vernietigen, moet (als er ooit een big bang is geweest) die zelfde hoeveelheid energie er nog zijn.
Met dit konden we dan weer wat verder.
Aangezien er steeds evenveel energie aanwezig is in een hermatisch afgesloten systeem (en ik ga er nu vanuit dat dat zo is (wie weet zijn er nog meer universums)), is er dus ook juist genoeg massa voor een nieuwe Big Crunch, en dan weer een Big Bang, en zo verder, en zo voorts.
Volgens de bronnen die ik toen aansprak was de huidige leeftijd van het huidig universum zo'n 14 Miljard jaar, en zou die nog eens 14 Miljard jaar doorgaan, voordat hij terug zou beginnen met ineenzakken, en daarna, naar wat wij dachten, terug een nieuwe Big Bang zou vormen.

Wat is de reden, dat er niet het absolute niets is gebleven?
Ik voel geen niets, ik heb heel lang gezocht, en ik ga daar altijd naar blijven zoeken, naar dat niets.
De wereld rondom mij, die ik maar beperkt waarneem, is zo levendig, zo mooi.
Ja, er is ook duisternis, maar er is zoooooooveel dat voor mij aantoont dat er gewoonweg geen niets kan bestaan.

Als ik de gedachtengang volg die snowhawk neerzette, dan klinkt dat ook wel plausibel.
Als ik geen niets ken (ik heb het in ieder geval nog niet gevonden), dan zal God dat misschien ook niet kennen, hij is immers omnipotent.
Ik vind het wel belangerijk hier een verschil te maken tussen niets, en het gevoel van niets.

Ik gevoel zeer sterk in de logische regel van causaliteit, doe ik iets, dan draag ik daar de gevolgen van, zijn ze nu positief of negatief.
Dus voor mij is niets, iets zonder oorzaak, en zonder gevolg.
Het louter idee dat ik over het niets nadenk, zorgt er dan ook voor dat "niets" niet bestaat.
Want het concept "niets" is dan oorzaak geweest voor mijn nadenken daarover, wat het dan niet "niets" zou maken, maar juist wel iets.
Ik kan me niet voorstellen dat er ooit zoiets is geweest als het "niets".
Want niets kan nooit leiden tot iets, zonder zelf ook een inhoud te hebben, wat het dan niet niets, maar iets zou maken.



En jij ook vriendelijke groeten terug!
 

NicoleBonnie

Bekend lid
Forum lid
Ik geloof ook niet dat er ooit een 'niets' is geweest. Dat zie je alleen in films. Vroeger toen ik nog onzeker was over 'de dood' vond ik dat altijd maar een eng gevoel. Dat gevoel van dat ik ooit helemaal weg zou zijn, levenloos onder de grond. Daar lag ik s‘nachts vaak wakker van. Simpelweg omdat ik niet beter wist! (Mijn vader geloofd nergens in dus die had wel eens zo‘n opmerkingen..)

Nee. Als er helemaal niks zou zijn, zou dat echt niet beter zijn. Tenminste dat is mijn mening. Ik snap ook niet dat er mensen zijn die het wel een fijne gedachte vinden om helemaal niet te bestaan.
 

Malsemax

Forum lid
Forum lid
hoi Remco,
Ik denk dat niemand weet waarom het universum en wij allemaal bestaan.
Zelf ga ik er altijd van uit dat we bestaan om ons een gevoel van leven te geven, en zodat we het leven kunnen ervaren.
Er is ook maar zo een kleine kans van leven op een planeet dat je het leven moet zien als een heel erg bijzonder gift.
Dat is tenminste hoe ik het zie...
Hopelijk heb je hier wat aan.

-MalseMax
 
Bovenaan