Gedachten of herinneringen?

Atje

Forum lid
Forum lid
Beste forummers,

Na een beetje te hebben gelezen op diverse plekken op dit forum, heb ik de afweging gemaakt, en me zelf ook aangemeld.
Het gaat mij hierom:

Ik ben nu bijna 56 jaar.
Vanaf dat ik mijn vroegste gedachten kan terughalen, voel ik mij anders dan anderen. En dan heb ik het zelfs over mijn babytijd.
Ik heb daar herinneringen aan, en vond dat eigenlijk heel normaal, totdat ik merkte dat veel mensen niet zover terug kunnen gaan in hun kindertijd. En nu ik ouder en gewoon meer weet over hoe een mens in elkaar zit, vind ik het zelf ook wel raar.

Toch herinner ik me dat mijn moeder mij van boven haalde, en mij op haar arm mee naar beneden nam. Ik zie nog het zonlicht dat over de trap scheen, en de jassen die aan de kapstok naast de trap hingen, waar mijn moeder mij dan met haar hand op mijn bolletje langs manouvreerde.
Ik heb dat ooit later aan mijn moeder gevraagd of dat zo was, toen ik ouder was en we allang ergens anders woonden.
Het klopte inderdaad.

Verder ben ik opgegroeid met nog meer herinneringen, alleen vraag ik me af of die van mij kunnen zijn.
Het gaat dan om flitsen van gedachten die naar aanleiding van iets naar boven komen, of om complete verhalen die ik gewoon bij me draag en waaraan ik soms met plezier kan terugdenken.
En ook van deze gedachten weet ik nu ik 'oud en wijs' ben en logica geleerd heb dat dit geen persoonlijke ervaringen kunnen zijn, tenminste niet uit dit leven, omdat ze in andere - voorbije - tijden afspelen.
Verschillende van die verhalen heb ik geprobeerd te verifiëren, bij mijn moeder weer bijvoorbeeld, of naar plaatsen te gaan waar ik denk dat het ontstaan is.

Ik zal wat duidelijker proberen te zijn door een paar voorbeelden te beschrijven.

Ik zit in de 1e of 2e klas van de lagere school, 6 of 7 jaar oud dus. Op weg van school naar huis loop ik door het historische centrum van de stad waar ik woon. Bepaalde monumentale panden hebben mijn belangstelling, ik moet er altijd even naar binnen kijken tijdens het langslopen. Ik vind dat de mensen die ik daar binnen zie er niet passen. Ze horen behoorlijke kleding aan te hebben (?). Maar ja, het ís tegenwoordig gewoon niet anders. Maar als ik groot ben, trek ik mooi mijn eigen jurken weer aan. Die liggen ergens veilig opgeborgen in een kist, met ter bescherming lapjes dun materiaal ertussen.
Mijn donkergroene is mijn lievelingsjurk.
Pas veel later leerde ik dat kleding voordat er kasten bestonden in kisten werden opgeborgen.
Als ik mijn 'lievelingsjurk' probeer op te zoeken op internet, komt het het dichtste bij middeleeuwse kleding.
Op dit moment zou ik denken, ik heb het ergens gezien of gehoord, maar daar was ik toen denk ik te jong voor.

Een ander voorbeeld is dat ik me herinner dat ik als kleuter met mijn moeder wel eens op bezoek ging bij een van haar vriendinnen.
Ik weet het adres nog, het huis is echter inmiddels gesloopt.
Het was een groot herenhuis, de vriendin van mijn moeder werkte er in de huishouding. Ze werkte er als huishoudster en had haar eigen domein in dat huis. Ik ging met mijn moeder mee, mijn moeder ging bij haar vriendin het haar doen, er werd koffie gedronken, er was ook iets lekkers voor mij, maar ik weet dat ik me vooral erg verveelde.
Nu is mijn moeder geen kapster, en bij navragen zegt het hele geval haar niets.
Toch kan ik het huis aan de binnenkant goed omschrijven.
Op een gegeven moment is mijn moeder met de vriendin in de grote keuken, waar ik koperen pannen aan rekken zie hangen. Mijn moeder doet dus het haar van de vrouw en ik verveel me. Ik zit op de grond en drentel wat rond.
Ik ga de keuken uit en kom op een soort hal, waar een trap naar boven is. Op handen en voeten ga ik naar boven. Ik zie de traploper, rood met motieven, van dichtbij en de roedes die de loper op zijn plaats houden. Ik heb een soort besef van dat dit deftig is. Boven op de overloop zie ik verschillende kamers waarvan de deuren openstaan. Ik kijk, ik zie wat ik nu omschrijf als een statige inrichting, wat nu antieke meubels zijn. Een deur op de overloop is dicht. Ik moet omhoog reiken om de deurklink te pakken (zo klein ben ik dus!) en maak de deur open. Van wat daar achter zit schrik ik enorm en in een mum van tijd staat mijn moeder en haar vriendin achter me. Ze sussen me, sluiten de deur weer en nemen me mee naar beneden. Achter de deur was een volledig lege kamer. Zware gordijnen die opengeschoven waren en het licht scheen vol naar binnen. Een enorme glanzende parketvloer met van die ingelegde randen rondom door de hele kamer. Een hoog plafond met gebeeldhouwd stucwerk. En in het midden van die kamer staat een rolstoel met daarin een man, die vastgemaakt was en zijn bovenlichaam van voor naar achter bewoog. De rolstoel was van gekruld ijzer met hele grote wielen en er zaten twee handgrepen om te duwen aan de achterzijde, ik zie in gedachten nog het donkerbruine leer.
Als ik er nu aan terugdenk zie ik dat het een man (jongen) was met het down syndroom, die daar zat opgesloten.
Die niet in een gesticht werd geplaatst, thuis werd verzorgd, maar toch ook geen deel uitmaakte van het gezin.

Dit is iets waarvan ik tot mijn 15e/16e jaar heb gedacht dat het een herinnering was.
Toen ik op een gegeven moment met mijn moeder daar langsfietste zei ik tegen haar, weet je nog mam, dat wij hier eens waren en dat ik toen.. etc..ectc..
Mijn moeder wist van niks.. ik fantaseerde weer eens.. ik was niet eens teleurgesteld want ik wist dát ik er wél geweest was.
Nog weer jaren later, werd de rij met huizen gesloopt. Ik kon het niet laten en ben gaan kijken toen alle ramen en deuren uit de panden waren en je ook zo de tuin in kon lopen om het huis heen. Dat heb ik ook gedaan en wist niet wat me overkwam toen ik daar tussen puin en bouwafval een oude afgedankte ontzettend oude 'brocante' smeedijzeren rolstoel zag staan, met gekrulde details en gebarsten leer. Het benam me echt de adem op dat moment en het gaf me kippevel van mijn kruin tot mijn tenen. Ik was niet gek! Of wel? Want dit was geen rolstoel uit de tijd dat ik kleuter was, je kon er toch wel 100 jaar aftrekken.
Ik ben naar huis gelopen zo snel ik kon en een soort van overstuur vertelde ik thuis wat ik had gezien. Mijn moeder wist ook niet echt wat ze ermee moest, wist nog wel van dat ik er toen naar had gevraagd aan haar, maar deed het af als toeval, flauwekul en vergeet het maar.

Zo heb ik nog wel meer zaken, die ik me tot in detail 'herinner' maar waarvoor ik geen bewijs heb.
Ze hier allemaal beschrijven gaat te ver.
Het gaat echter wel allemaal om dingen die vanuit de tijd dat ze plaatsvonden wel te verklaren zijn, maar die ik op dat moment alleen maar registreerde vanuit wat ik op dat moment wist, en waar ik later pas snapte waar het werkelijk om ging. Bv. hoe men in vroeger tijd omging met mensen met een verstandelijke handicap, zoals ik heb 'gezien'.

Er is ook een herinnering waarin iemand een rol speelde waar ik een enorme klik mee had, en waaraan ik nog altijd met plezier terugdenk.
De setting waarin ik deze persoon kende is van nóg langer geleden, en meteen duidelijk dat dit niet op dit leven betrekking heeft.

Mijn vraag bij dit soort dingen is, ik noem het herinneringen, maar zijn dat het ook?
Zijn het gedachten die ik heb over door mij meegemaakte gebeurtenissen, of zijn het energieën van door andere mensen achtergelaten herinneringen die ik aanvoel?
Zijn het 'bewijzen' van vorige levens, van mijn vorige levens of van die van anderen?

Zijn er mensen die uberhaupt begrijpen wat ik beschrijf? Wie kan er iets over zeggen?

O en tenslotte: ik ben verder een erg nuchter persoon. Wel erg gevoelig, maar bovenal niet zweverig.

Ik ben benieuwd naar jullie reakties.

Groet,
Atje.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Allereerst van harte welkom bij ons op het forum Atje. Je zult beslist gelijkgestemden treffen hier. Ik heb persoonlijk dan geen bewuste herinneringen aan vorige levens maar ik herken wel bepaalde dingen die je beschrijft. Zoals herinneringen aan mijn zeer vroege jeugd waarvan, als ik dit aan familie vertelde, gekscherend werd gedaan en voor onmogelijk werd gehouden dat ik mij dit kon herinneren. Ik heb het dan over mijn babytijd.
Bepaalde gevoelens bij bepaalde omgevingen heb ik ook al kan ik ze niet direct plaatsen, maar ik ben ervan overtuigd dat ook dit met vorige levens te maken heeft.
Je zult hier mensen treffen die wel dergelijke herinneringen hebben. Sommige beelden kunnen je inderdaad door energieën zijn gegeven, maar ik ben er ook van overtuigd dat sommige beelden te maken hebben met iets wat jij in eerder tijden hebt meegemaakt. Zeker wat betreft de zeer gedetailleerde beschrijvingen rond het gebeuren met de rolstoel.
 
Laatst bewerkt:

Atje

Forum lid
Forum lid
Hoi Pendel,

Dankjewel voor je reactie!
Allereerst voor je welkomstbericht en ik vind het leuk te lezen dat er tenminste nog iemand is die ook hele vroege herinneringen heeft.

Er is een hoop te lezen op dit forum. Ik ga me er verder in verdiepen.

vr. groet,
Atje.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
hallo Antje,
van harte welkom...

Wat ontzettend bijzonder dat je je dat allemaal zo gedetailleerd kan herinneren.
Zowel van vorige als van dit leven.

Ik herken het wel, in zoverre, dat het bij mij meestal blijft bij een gevoel, of een beeld.
En vaak kan ik het dan niet echt plaatsen waar het precies hoort.
Zo weet ik wel hoe het voelt om te lopen met een jurk, zo'n hele grote wijde waarbij de jurk een beweging maakt die ik nog steeds met plezier kan maken (ik zie en voel hem nog steeds heen en weer gaan - zwaar, hoor, zo'n jurk, maar gaf ook een heel veilig gevoel)..........geen idee hoe, wat of waar dat vandaan komt.


En tijdens een regressietherapie sessie, stond ik op een markt en kwam ik er achter, wat voor relatie ik toen had met iemand en waarom dat nog steeds zo onveilig voelde.

Heel apart.........maar nooit zo duidelijk of gedetailleerd als jij dat ervaart.
 

gouwepeer

Admin
Medewerker
Administrator
Moderator
Forum lid
Welkom op dit forum Atje
De oudste herinnering die ik nog vaag heb was van toen ik (volgens mij) 3 jaar was.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik herinner mij dus nog dat ik op een tafel zat naast een grijs/beige tulpenvaas waar op dat moment margrieten in stonden. Er werd een foto gemaakt en ik herinner mij dit moment nog. Toen ik dit later vertelde mij nog te herinneren werd mij verteld dat dit onmogelijk was omdat ik nog niet eens zelfstandig kon zitten.
Ik herinner mij ook nog dat ik als twee- of drie-jarige in mijn grijs geschilderde verhoogde ledikant met spijlen gesloten zijkant een zware bakeliet telefoon op mijn hoofd heb gekregen. Mijn vader had boven het bed planken gemaakt waarop wat speelgoed was uitgestald inclusief deze telefoon die hij geel had geschilderd. Het snoer van de hoorn hing in een lus naar beneden en ik trok hieraan. Het gevolg was een gat in mijn hoofd. Ik herinner mij ook nog dat mijn moeder er een nat washandje op deed maar dat deze later vastzat.
Ik herinner mij ook dat op die plank boekjes stonden en ik kon in het geheel nog niet lezen maar brabbelde erop los. Vooral uit een kleine kinderbijbel "las ik dan voor" en combineerde bekende zinnen met andere verhalen die ik onthield.
Eén zin werd jarenlang lacherig herhaald omdat ik die kennelijk tijdens mijn voorlezen had uitgesproken: "En toen zei Jezus tegen de kindertjes "Och och och, die arme juffrouw Boggemog".
 
Laatst bewerkt:

Atje

Forum lid
Forum lid
Ik ben dus niet de enige die vroege herinneringen heeft!
Maar hoe zit dat nou met die gedachtes die bij mij horen als herinneringen, maar die dat niet kunnen zijn omdat ze qua tijdspanne vóór mijn bestaan plaatsvonden..
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Voor zover ik weet en ook van overtuigd ben hebben wij allemaal al talloze keren een leven geleefd en zullen dit ook nog een aantal keren meemaken totdat wij alle levenslessen hebben geleerd. Bij onze geboorte zijn wij over het algemeen de vorige levens vergeten, maar de geleerde levenslessen uit die levens zijn deel van ons geworden en wij leren weer verder. Soms zijn zelfs bepaalde angsten hierdoor te plaatsen, zoals angst voor vuur of voor bepaalde dieren of zelfs bepaalde persoonlijkheden; zaken die kennelijk betekenisvol waren in een vorig leven of bij het einde van dat leven. In sommige gevallen zijn niet alle herinneringen uitgewist en kunnen wij ons specifieke details of gebeurtenissen uit vorige levens herinneren. Regressietherapieën brengen dit vaker naar de oppervlakte waardoor bepaalde belevingen op hun plek vallen.
In dit forum zijn ook enkele leden die zich nog belevingen uit vorige levens kunnen herinneren en ik hoop dan ook dat enkelen van hen op je post reageren.
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Hoi Atje, Welkom hier op het forum :(WKM):
Wat een mooie herinneringen heb jij. en ja hoor ik herken dat wel. zowel die jonge jeugd herinneringen als herinneringen aan vorige levens.
tijdens het lezen van je verhaal had ik het gevoel dat je moeder ook je moeder is geweest in dat leven waarin je die jongeman in die ijzeren rolstoel hebt gezien. Ik kreeg ook het gevoel van een hele zorgzame moeder. In ieder geval toen, in dat leven dat je beschrijft.
Veel mensen kunnen niks met deze verhalen over vorige levens.
Zelf vind ik mijn herinneringen aan vorige levens meestal erg leuk. Het zijn voor mij de krenten in de pap van het aan jezelf werken.
Maar eerlijk gezegd; wij hoeven er ook niks mee.
Door het herinneren ontstaat de mogelijkheid tot integratie, maar integratie is geen ding dat je bewust doet, het is geen werkwoord.
Het is meer iets dat gewoon gebeurd als het werk, het verwerken, is gedaan.

Er is nog iets belangrijks te vertellen over zulke herinneringen. Je hoeft het niet zeker te weten. Het is helemaal niet nodig om het zeker te weten.
Als je dat nodig hebt, dan komt dat. Dus stukjes en beetjes en brokkeltjes, waar je geen raad mee weet, die je niet begrijpt, die kan je gewoon parkeren en laten zijn voor wat ze zijn. nl. stukjes en beetjes en brokkeltjes. We zijn nl. wel op aarde om hier nu dit leven te leven. Dus teveel roeren en zoeken is mijns inziens niet zo zinvol.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik heb ook wel herinneringen van ik denk vorige levens, ik kan me zeer gedetailleerd bepaalde levens herinneren, heb ze ook allemaal opgeschreven.
Soms ken ik dingen uit een taal, die ik in dit leven niet spreek. Of herken ik mensen uit dit leven als zijnde dierbaren uit een andere tijd.
Soms twijfel ik weleens of het niet gebeurtenissen zijn uit een ander bestand die tot me komen, maar ze helpen me vrijwel altijd wel, ik herken bepaalde dingen in mijn huidige leven in verband met die andere levens, en ze helpen me vaak verder. Dus maakt het me dan ook niet eens zozeer uit of het mijn vorige leven is geweest, of energie van waar dan ook die me helpt op mijn pad.
Ik heb al verschillende keren ervaren dat problemen in relaties van toen, nu op een bepaalde manier weer opgelost konden worden.

De levens die ik me herinner werden soms ook weer bevestigd vanuit andere hoeken, door bijvoorbeeld een onafhankelijk medium, wat me dan wel weer het idee gaf als iets door een ander uit het niets ook zo omschreven wordt, terwijl ik er op dat moment niet mee bezig ben moet het haast wel zo zijn.
 

Saturnus

Bekend lid
Forum lid
Beste forummers,

Na een beetje te hebben gelezen op diverse plekken op dit forum, heb ik de afweging gemaakt, en me zelf ook aangemeld.
Het gaat mij hierom:

Ik ben nu bijna 56 jaar.
Vanaf dat ik mijn vroegste gedachten kan terughalen, voel ik mij anders dan anderen. En dan heb ik het zelfs over mijn babytijd.
Ik heb daar herinneringen aan, en vond dat eigenlijk heel normaal, totdat ik merkte dat veel mensen niet zover terug kunnen gaan in hun kindertijd. En nu ik ouder en gewoon meer weet over hoe een mens in elkaar zit, vind ik het zelf ook wel raar.

Toch herinner ik me dat mijn moeder mij van boven haalde, en mij op haar arm mee naar beneden nam. Ik zie nog het zonlicht dat over de trap scheen, en de jassen die aan de kapstok naast de trap hingen, waar mijn moeder mij dan met haar hand op mijn bolletje langs manouvreerde.
Ik heb dat ooit later aan mijn moeder gevraagd of dat zo was, toen ik ouder was en we allang ergens anders woonden.
Het klopte inderdaad.

Verder ben ik opgegroeid met nog meer herinneringen, alleen vraag ik me af of die van mij kunnen zijn.
Het gaat dan om flitsen van gedachten die naar aanleiding van iets naar boven komen, of om complete verhalen die ik gewoon bij me draag en waaraan ik soms met plezier kan terugdenken.
En ook van deze gedachten weet ik nu ik 'oud en wijs' ben en logica geleerd heb dat dit geen persoonlijke ervaringen kunnen zijn, tenminste niet uit dit leven, omdat ze in andere - voorbije - tijden afspelen.
Verschillende van die verhalen heb ik geprobeerd te verifiëren, bij mijn moeder weer bijvoorbeeld, of naar plaatsen te gaan waar ik denk dat het ontstaan is.

Ik zal wat duidelijker proberen te zijn door een paar voorbeelden te beschrijven.

Ik zit in de 1e of 2e klas van de lagere school, 6 of 7 jaar oud dus. Op weg van school naar huis loop ik door het historische centrum van de stad waar ik woon. Bepaalde monumentale panden hebben mijn belangstelling, ik moet er altijd even naar binnen kijken tijdens het langslopen. Ik vind dat de mensen die ik daar binnen zie er niet passen. Ze horen behoorlijke kleding aan te hebben (?). Maar ja, het ís tegenwoordig gewoon niet anders. Maar als ik groot ben, trek ik mooi mijn eigen jurken weer aan. Die liggen ergens veilig opgeborgen in een kist, met ter bescherming lapjes dun materiaal ertussen.
Mijn donkergroene is mijn lievelingsjurk.
Pas veel later leerde ik dat kleding voordat er kasten bestonden in kisten werden opgeborgen.
Als ik mijn 'lievelingsjurk' probeer op te zoeken op internet, komt het het dichtste bij middeleeuwse kleding.
Op dit moment zou ik denken, ik heb het ergens gezien of gehoord, maar daar was ik toen denk ik te jong voor.

Een ander voorbeeld is dat ik me herinner dat ik als kleuter met mijn moeder wel eens op bezoek ging bij een van haar vriendinnen.
Ik weet het adres nog, het huis is echter inmiddels gesloopt.
Het was een groot herenhuis, de vriendin van mijn moeder werkte er in de huishouding. Ze werkte er als huishoudster en had haar eigen domein in dat huis. Ik ging met mijn moeder mee, mijn moeder ging bij haar vriendin het haar doen, er werd koffie gedronken, er was ook iets lekkers voor mij, maar ik weet dat ik me vooral erg verveelde.
Nu is mijn moeder geen kapster, en bij navragen zegt het hele geval haar niets.
Toch kan ik het huis aan de binnenkant goed omschrijven.
Op een gegeven moment is mijn moeder met de vriendin in de grote keuken, waar ik koperen pannen aan rekken zie hangen. Mijn moeder doet dus het haar van de vrouw en ik verveel me. Ik zit op de grond en drentel wat rond.
Ik ga de keuken uit en kom op een soort hal, waar een trap naar boven is. Op handen en voeten ga ik naar boven. Ik zie de traploper, rood met motieven, van dichtbij en de roedes die de loper op zijn plaats houden. Ik heb een soort besef van dat dit deftig is. Boven op de overloop zie ik verschillende kamers waarvan de deuren openstaan. Ik kijk, ik zie wat ik nu omschrijf als een statige inrichting, wat nu antieke meubels zijn. Een deur op de overloop is dicht. Ik moet omhoog reiken om de deurklink te pakken (zo klein ben ik dus!) en maak de deur open. Van wat daar achter zit schrik ik enorm en in een mum van tijd staat mijn moeder en haar vriendin achter me. Ze sussen me, sluiten de deur weer en nemen me mee naar beneden. Achter de deur was een volledig lege kamer. Zware gordijnen die opengeschoven waren en het licht scheen vol naar binnen. Een enorme glanzende parketvloer met van die ingelegde randen rondom door de hele kamer. Een hoog plafond met gebeeldhouwd stucwerk. En in het midden van die kamer staat een rolstoel met daarin een man, die vastgemaakt was en zijn bovenlichaam van voor naar achter bewoog. De rolstoel was van gekruld ijzer met hele grote wielen en er zaten twee handgrepen om te duwen aan de achterzijde, ik zie in gedachten nog het donkerbruine leer.
Als ik er nu aan terugdenk zie ik dat het een man (jongen) was met het down syndroom, die daar zat opgesloten.
Die niet in een gesticht werd geplaatst, thuis werd verzorgd, maar toch ook geen deel uitmaakte van het gezin.

Dit is iets waarvan ik tot mijn 15e/16e jaar heb gedacht dat het een herinnering was.
Toen ik op een gegeven moment met mijn moeder daar langsfietste zei ik tegen haar, weet je nog mam, dat wij hier eens waren en dat ik toen.. etc..ectc..
Mijn moeder wist van niks.. ik fantaseerde weer eens.. ik was niet eens teleurgesteld want ik wist dát ik er wél geweest was.
Nog weer jaren later, werd de rij met huizen gesloopt. Ik kon het niet laten en ben gaan kijken toen alle ramen en deuren uit de panden waren en je ook zo de tuin in kon lopen om het huis heen. Dat heb ik ook gedaan en wist niet wat me overkwam toen ik daar tussen puin en bouwafval een oude afgedankte ontzettend oude 'brocante' smeedijzeren rolstoel zag staan, met gekrulde details en gebarsten leer. Het benam me echt de adem op dat moment en het gaf me kippevel van mijn kruin tot mijn tenen. Ik was niet gek! Of wel? Want dit was geen rolstoel uit de tijd dat ik kleuter was, je kon er toch wel 100 jaar aftrekken.
Ik ben naar huis gelopen zo snel ik kon en een soort van overstuur vertelde ik thuis wat ik had gezien. Mijn moeder wist ook niet echt wat ze ermee moest, wist nog wel van dat ik er toen naar had gevraagd aan haar, maar deed het af als toeval, flauwekul en vergeet het maar.

Zo heb ik nog wel meer zaken, die ik me tot in detail 'herinner' maar waarvoor ik geen bewijs heb.
Ze hier allemaal beschrijven gaat te ver.
Het gaat echter wel allemaal om dingen die vanuit de tijd dat ze plaatsvonden wel te verklaren zijn, maar die ik op dat moment alleen maar registreerde vanuit wat ik op dat moment wist, en waar ik later pas snapte waar het werkelijk om ging. Bv. hoe men in vroeger tijd omging met mensen met een verstandelijke handicap, zoals ik heb 'gezien'.

Er is ook een herinnering waarin iemand een rol speelde waar ik een enorme klik mee had, en waaraan ik nog altijd met plezier terugdenk.
De setting waarin ik deze persoon kende is van nóg langer geleden, en meteen duidelijk dat dit niet op dit leven betrekking heeft.

Mijn vraag bij dit soort dingen is, ik noem het herinneringen, maar zijn dat het ook?
Zijn het gedachten die ik heb over door mij meegemaakte gebeurtenissen, of zijn het energieën van door andere mensen achtergelaten herinneringen die ik aanvoel?
Zijn het 'bewijzen' van vorige levens, van mijn vorige levens of van die van anderen?

Zijn er mensen die uberhaupt begrijpen wat ik beschrijf? Wie kan er iets over zeggen?

O en tenslotte: ik ben verder een erg nuchter persoon. Wel erg gevoelig, maar bovenal niet zweverig.

Ik ben benieuwd naar jullie reakties.

Groet,
Atje.
Zijn er mensen die uberhaupt begrijpen wat ik beschrijf? Wie kan er iets over zeggen?
Ik herken een aantal patronen in je verhaal.
En mijn vraag is; kreeg je in dat herenhuis ook een pilletje waarvan ze zeiden dat het een vitamine pil was?
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Op het vorige forum en in mijn prive leven schreef ik weleens vorige levens verhalen voor mensen aan de hand van hun ogen. Daar moest ik nu weer aan denken.
Als iemand dat wil, kan het altijd.
Ik geloof erin dat als je in de ogen van een ander kijkt je een vorig leven kunt lezen, beelden dienen zich aan, en vaak is er herkenning.
Ik denk dat we dat intuitief ook voor onszelf kunnen doen als we geheel loslaten.
 

Atje

Forum lid
Forum lid
Ik herken een aantal patronen in je verhaal.
En mijn vraag is; kreeg je in dat herenhuis ook een pilletje waarvan ze zeiden dat het een vitamine pil was?
Er waren geen mensen bij die ik zou noemen als 'ze' als in 'ze gaven me iets te eten".
Ik herinner me dat ik met mijn moeder bij een vriendin van haar op bezoek was, een vriendin die ik ook wel vaker had gezien, een soort tante, zo voelde het ook, ik kon het me bijna niet voorstellen toen mijn moeder zei dat wij daar nooit waren geweest.
Ik heb geen pil of wat dan ook gekregen. De dames dronken koffie, en ik liep rond. Misschien heb ik wat te drinken of te snoepen gekregen, ik denk het wel maar ik weet dat niet meer.
Waarom vraag je dat, Saturnus?
 

Saturnus

Bekend lid
Forum lid
We moeten eerst achterhalen of het in dit leven is gebeurd dat je in het herenhuis was. Hoe kan het dat je moeder zich niets meer kan herinneren denk je?
 

Atje

Forum lid
Forum lid
We moeten eerst achterhalen of het in dit leven is gebeurd dat je in het herenhuis was. Hoe kan het dat je moeder zich niets meer kan herinneren denk je?
Nu ik ouder ben weet ik dat ik daar niet werkelijk geweest kan zijn. Mijn moeder zei me al dat het niet zo was, en wat ik heb gezien past qua tijdsbeeld ook niet rond 1966.
Ik heb deze beelden als kind met me meegedragen als herinnering, niet speciaal, ik dacht er heus iet dagelijks aan. Het had gewoon een plekje tussen mijn andere herinneringen. Het werd pas speciaal toen ik er mijn moeder naar vroeg en zij van niets wist.
Zij herinnert het zich niet, omdat ze er niet bij was.
 

Saturnus

Bekend lid
Forum lid
Sommige dromen zijn zo nauwkeurig dat ze soms als herrinering worden onthouden. De dromen van een kind zijn vaak nog intenser en realistischer omdat zij alles voor het eerst meemaken. Al deze nieuwe indrukken worden snachts verwerkt. Het zou heel goed kunnen dat je het beeld van de man in de rolstoel hebt onthouden vanuit een vorig leven. Dit zou nog meer realiteit aan de herrinering kunnen toevoegen. Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
 

Atje

Forum lid
Forum lid
Sommige dromen zijn zo nauwkeurig dat ze soms als herrinering worden onthouden. De dromen van een kind zijn vaak nog intenser en realistischer omdat zij alles voor het eerst meemaken. Al deze nieuwe indrukken worden snachts verwerkt. Het zou heel goed kunnen dat je het beeld van de man in de rolstoel hebt onthouden vanuit een vorig leven. Dit zou nog meer realiteit aan de herrinering kunnen toevoegen. Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
Dankjewel Saturnus voor je uitleg. Het voelt als bevestiging van hoe ik het zelf ook meende te kunnen verklaren.
Ik ben nog wel benieuwd naar je antwoord op mijn vraag waarom je vroeg of ik soms een 'vitaminepil' heb moeten innemen toen ik in dat huis was.
 
Bovenaan Onderaan