Energie voornaam kloppend met werkelijkheid?

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Je schrijft dat je lijnen zag in hoe het bekeken moest worden. Maar niks moet denk ik, liefde is geen moeten. En kent vele wegen naar de juiste uitkomst.

Het blijft lastig. Dingen als onverschilligheid of juist heel spiritueel blijven perspectieven vanuit een ander. En je kunt zelf ook denken het juiste perspectief van jezelf te zien en het zo voelen. Maar er toch naast zitten. Ik heb zelf een situatie meegemaakt met iemand die onverschillig werd gevonden, ze vond zelf dat ze het licht had gezien, voelde dat ook . Als er wat was of mensen gingen dood of iemand deed naar bleef ze varen op haar gevonden licht , en had nergens last van. Ze vergaf, ging voor enkel liefde, alsof niks haar nog raakte. En ze alles aankon. Toch maakten anderen zich zorgen, en uiteindelijk storte ze in want het was eigenlijk meer een gevoel dat ze zelf zo benoemd en beoordeeld had. En ook ervaren maar het is niet altijd blijvend.
Dus soms is het toch nodig dat je gehoor geeft aan een perspectief, want je kunt er een ander ook mee helpen.
Het lijkt me wel goed om altijd verschillende perspectieven te bekijken, maar soms kan juist jouw perspectief een ander helpen.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik denk dat je te zwaar aan het woord "moeten" in deze tilt want het is geen kwestie van dwang maar gebruik makend van taal is het soms moeilijk het exact zo toe te lichten wat bedoeld wordt zonder dat dit voor enige andere interpretatie vatbaar is. Er is slechts één waarheid, de zuivere waarheid, en dat is waar wij met zijn allen naar op zoek zijn waardoor we allemaal echt in het licht kunnen staan.
Met de gesprekken werd ineens zoveel logisch en zag ik wel de lijnen in hoe het bekeken moest worden en zo langzaam aan viel steeds meer op zijn plek.
Met de gesprekken (en nog meer later met het boek) zag ik de werkelijke betekenis van de woorden en welke boodschappen erin verscholen lagen.
Ik hou er ook niet van als mensen zichzelf omhoog prijzen en verheven verklaren, maar dat neemt niet weg dat je tijdens je aardse leven tot inzichten kunt zijn gekomen die je verder op je eigen weg helpen. Dat maakt ook nog niet dat je geen empathie kunt tonen en niet meer hulpvaardig kunt zijn op een wijze die goed is voor die mensen. "Breed kijken" zeg ik wel eens. Los van wat je zelf begrijpt. Het staat los van op welke wijze je een ander helpt en draagt bij hun behoeften en naar hun capaciteit, maar het betekent ook dat je luistert, bemerkt en handelt vanuit liefde met begrip voor hun positie op hun pad. Je moet wel bij jezelf blijven, want anders ga je een leven leiden dat niet bij je hoort maar uiteindelijk een geforceerd aangemeten rol is zoals de vrouw uit jouw voorbeeld.
In deze topic wordt ik in feite uitgenodigd mijn beleving hiervan onder woorden te brengen, maar in de praktijk ervaar ik dit geheel ontspannen en ben ik er niet zo diepgaand mee bezig. Het is een gewoonte geworden om op een bepaalde manier te handelen en geen bagage mee te nemen naast oog voor veel schoonheden van het leven. Het geeft me eerder juist rust en mededogen. Het behoedt mij in feite voor extra geestelijke lasten en kan ik op ontspannen wijze kwesties bezien. Daarnaast ben ik mij ervan bewust dat ik steeds weer leer en wil blijven leren.
 
Laatst bewerkt:

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik snap gerust wat je bedoeld, ik ben soms gewoon uit op discussie, en uitwisseling. Het verschilt echt niet zozeer met mezelf hoor en het komt me ook echt niet vreemd voor.
Soms vraag ik gewoon even door, omdat ik het gewoon allemaal anders heel erg saai begin te vinden.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Wat ik me overigens nog wel serieus afvroeg zopas..
Waarom Engelen ons bijstaan in hulpvragen die vaak ook wel te maken hebben met dualiteit en het ego? Zij komen toch uit de hoogste bron. Of zal het misschien te maken hebben met je diepste gevoel, en de onderliggende gedachtes en gevoelens? Of tillen ze er ook allemaal niet zo zwaar aan? Of denken we soms dat we ego gerichte vragen stellen en blijkt de basis daarvan toch een andere uitkomst te hebben.
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Waarom Engelen ons bijstaan in hulpvragen die vaak ook wel te maken hebben met dualiteit en het ego? Zij komen toch uit de hoogste bron.
Engelen zijn heel blij om ons bij te mogen staan. Ze voelen zich heel akelig als ze ons lijden zien en ze kunnen ons niet bijstaan en ze vinden het ook niet zo leuk dat als ze ons bijstaan wij het niet opmerken.

Wij stervelingen zijn geneigd om te denken dat er belangrijk en onbelangrijk werk is. Dat is niet zo! al het werk is even belangrijk. Dat merk je waarschijnlijk zelf ook wel op als iemand in je omgeving hulp nodig heeft. De afwas is echt niet onbelangrijker dan een ingewikkeld gesprek op een potje rummicup
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Bedankt voor je antwoord Silver.
Ik moest er aan denken, omdat ik dacht in het stukje ego, dat hier in dit topic veelvuldig naar voren is gekomen.
Wat me dan het idee geeft dat Engelen geestelijk denken, en niet zo zeer ego denken.

Ik heb vorige week een hulpvraag gedaan voor mijn dochter, ze snapt weinig van wiskunde en het kan het hele jaar de das omdoen, en dat vind ik dan zonde, omdat ze in de rest van de vakken prima haar weg vindt.
Dus heb ik de Engelen gevraagd of z haar wilde helpen aan een mooi cijfer. Nu kan het toevallig geweest zijn..
Maar op het moment dat ik het vroeg voelde ik een energie om me heen die me helemaal vulde met vreugde.
Ze had een goed cijfer, en ze snapte zelf eigenlijk niet hoe ze er aan kwam, het was net of iemand haar hielp zij ze, ze wist de antwoorden, maar snapte eigenlijk niet hoe het kon.
En toen dacht ik cijfers zijn ook allemaal weer ego gerelateerd. waarom zouden ze daarmee helpen, maar ze vonden mijn uitleg misschien wel oprecht..
Maar dat wat jij schrijft vind ik mooi, alles kan even belangrijk zijn. En ik ben inderdaad geneigd te denken dat er belangrijk en onbelangrijk werk is en durf dan vaak niet te vragen.
Dat helpt om te blijven vragen. Ik maak ze dan misschien wel een beetje blij dat ik ze wel opmerk, ik voel het duidelijk, en ben dan meestal verbaasd dat ik denk er is iemand, terwijl ik om een cijfer vraag...
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Wat ik me overigens nog wel serieus afvroeg zopas..
Waarom Engelen ons bijstaan in hulpvragen die vaak ook wel te maken hebben met dualiteit en het ego? Zij komen toch uit de hoogste bron. Of zal het misschien te maken hebben met je diepste gevoel, en de onderliggende gedachtes en gevoelens? Of tillen ze er ook allemaal niet zo zwaar aan? Of denken we soms dat we ego gerichte vragen stellen en blijkt de basis daarvan toch een andere uitkomst te hebben.
Hiervoor geef ik weer even een citaat waarin het duidelijk wordt uitgelegd:

"Vanwege alle intenties en doelen - die we in toekomstige bezoeken nader zullen bespreken - is dualisme het niveau van denken van de gehele wereld, zelfs onder de meeste mensen die non-dualistische paden volgen.
Ook al is het waar dat de Heilige Geest met alle mensen werkt op een manier die zij kunnen begrijpen - de reden waarom alle spirituele paden nodig zijn - is het één van onze vraagstukken aan jou dat de lessen in dualisme uiteindelijk moeten leiden tot de lessen en praktijken van semi-dualisme, non-dualisme en uiteindelijk puur non-dualisme wanneer men de Liefde van God wil ervaren. Als dat gecompliceerd klinkt, wees gerust dat het eigenlijk heel eenvoudig is en dat het je gepresenteerd wordt in een lineaire begrijpelijke manier. In jouw generatie zijn er velen die denken dat zij er klaar voor zijn om voorgoed van de planeet af te vibreren. Helaas is het niet zo eenvoudig. Als je in staat zou zijn om jezelf naar Never-Neverland te zappen dan zou iedereen het Koninkrijk al ervaren. Maar het is jouw beleving dat je hier bent, want anders zou je niet ervaren dat je hier bent."

Engelen zijn er vanuit de oorsprong ook om ons te helpen op manieren die wij kunnen bevatten en al eerder aannemen dan het compleet non-dualistische denken. Ik zie het als stappen/handreikingen naar verdere groei die allemaal leiden naar hetzelfde eindstation.

Wat je schrijft over je dochter over dat cijfer zie ik niet als iets vanuit die ego-relatie, maar eerder als een teken van eigen progressie om te zien waaraan nog gewerkt moet worden per onderdeel als daar behoefte aan is. Het zou zelfs vervangen kunnen worden door een tevreden gevoel want cijfers zijn ook maar relatief. Iemand die moeilijk leert zou blijer zijn met een 6 dan iemand met een 9 die heel gemakkelijk leert.
Ik geloof niet dat er belangrijk en onbelangrijk werk is. Elk werk is belangrijk voor een bepaald doel. Het ligt er voor jezelf maar aan wat het doel is. Meten van de belangrijkheid doe je uiteindelijk zelf.
 
Laatst bewerkt:

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik heb ze in de hulpvraag voor mijn dochter uitgelegd dat ik zelf helemaal niets ophang aan cijfers en het ook totaal niet belangrijk vind. Ik vind het hele schoolsysteem ook soms nergens op slaan. Ik vind het niet kunnen dat als je al je vakken voldoende hebt, en alleen wiskunde niet, je alles weer moet herhalen. Ik was ook niet goed in wiskunde, nu goed in mijn werk, en ik doe er helemaal niets mee.
Dus dan zie ik het doel niet zozeer als hoge cijfers willen of iemand over willen laten gaan die het niet kan, maar meer willen dat iemand verder kan op zijn weg, omdat ik het systeem niet vind kloppen.
Maar dat zal dan meer bij mezelf liggen dat ik me altijd heel bewust probeer te zijn waarom ik iets vraag.
Omdat ik geleerd heb geestelijk denken, is denken naar God gericht, en niet maatschappelijk gericht.
Maar soms kunnen we niet anders dan zo denken, want anders kom je er niet in de maatschappij. Ik kan wel denken ik vind cijfers niet zo van belang, je kunt op heel andere manieren de kwaliteiten meten, dat is wat mijn ziel zegt, maar het schiet niet echt op als ik zo denk, want daar halen ze het niet mee.
Dat is het een beetje, ik vraag iets waarvan ik vind dat het niet nodig zou moeten zijn te vragen.

Ik vind het een hele goeie, ik hoef de belangrijkheid niet te bepalen, want belangrijk en onbelangrijk bestaat niet zozeer.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Dat ben ik helemaal met je eens. Maar helaas is het zo dat de maatschappij prestatiegericht is en zolang wij met die stroom meegaan en ook onze zaken goed voor elkaar willen krijgen, zijn we eraan overgeleverd. Gelukkig zijn er keuzepakketten waarin zaken die ons niet echt liggen later geschrapt kunnen worden. Maar ook dan blijft er nog ongelijkheid als we naar de waardering in de maatschappij kijken. Het zou beter zijn als de maatschappij ging betalen naar prestatie op eerlijk niveau en niet op basis van eisen van de hogere beroepen. Er zijn mensen in laag gewaardeerde beroepen waar ik door waar zij voor staan en zich inzetten meer respect heb (ja, een ego-ding) dan bepaalde mensen in hoog gewaardeerde beroepen die heel gemakkelijk sloten met geld verdienen. Niet iedereen hoor, maar je begrijpt me wel.
Elk werk, elk beroep is even belangrijk, van laag tot hoog, want uiteindelijk zijn we allemaal maar een radertje uit het geheel en wanneer een klein onderdeeltje mist uit een zeer geavanceerd apparaat, dan werkt ie niet. Het is het samenspel van alles.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Dat ben ik met je eens, iedereen is nodig. Ik denk ook niet zozeer in laag en hoog, maar hoop wel dat ze kan gaan doen wat ze zelf graag wil. Want je bent zo afhankelijk van zo een systeem. Prestatie vind ik opzich niet zo ramp, want natuurlijk moet je voor bepaalde beroepen iets beheersen.
Maar het systeem is tegenwoordig zo vastomlijnd. Ze is dan getest op Wiskundeniveau, om te kijken of ze daarom slecht presteert, en dat was veel hoger dan het schoolniveau dan ze nu doet.
Het zou dus heel goed aan teveel nadenken of een lerares kunnen leggen. Maar daar kom je er niet mee. Er wordt alleen gekeken naar het cijfertje wat eruit komt, maar je kunt er wel de baan door mislopen die je wilt. En ze krijgen er zelf ook geen zelfvertrouwen van, en zelfs ik denk nu al ze is er niet heel goed in, terwijl het misschien helemaal niet zo is.
En het is uiteindelijk mijn eigen rarigheid want ik geloof er ook in dat iedereen gaat doen wat hij zou gaan doen.
Dus is het voor mij ook weer de les, met de stroom meegaan, en de dingen zijn zo omdat ze zo zouden gaan.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Grotendeels ben ik het met je eens. De factoren die bepalen zijn veel te vaag en zeker als het afhangt van één persoon. Maar met je laatste zin ben ik het niet helemaal eens. Ik weet het niet of we persé braaf met de stroom mee moeten gaan omdat ze zo zouden gaan. Als het goed voelt, niks mis mee, maar als het niet goed voelt, wat dan? Ontwikkelingen over de eeuwen heen hebben ook plaatsgevonden omdat iemand zich toch voor die ene verandering bleef inzetten en zich niet omver liet werpen. Progressie komt niet voort uit kuddegedrag maar vanuit die ene die uit de kudde stapt. Maar ook dat is een keuze die ieder voor zich moet maken en misschien ligt dat ook al in het pad verscholen. De toekomst zal het leren. Dus ja, het pad ligt al vast, daar ben ik het dan weer wel mee eens.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik zie dat als met de stroom meegaan, geen weerstand voelen in de manier waarop je tegen de stroom ingaat.. Als ik weerstand voel, en ik los het op met weerstand merk ik dat het eigenlijk niet de manier was. Nu voel ik dat ik aanschop tegen het systeem via mijn dochter, maar ik voel in mezelf eigenlijk al dat het niet nodig is omdat zij er echt wel komt, en het gewoon gaat halen.
Ik geef zelf ook zo nu en dan les aan leerlingen binnen mijn eigen werkveld, en er is ook de mogelijkheid dat ik eventueel op een andere plek daarmee bezig zou kunnen gaan. Dat zou dan een veel betere manier zijn om een ander geluid aan het systeem te geven.
Ik heb niets met kuddegedrag, maar ik ben wel van mening dat progressie voortkomt uit het volgen van jouw stroom, die in de basis al een gevoel van vreugde heeft, of je er heen doet stromen.
Ik ben op mijn werk ook vaak diegene die opstaat en een ander geluid laat horen, maar dat gaat als vanzelf, ik stroom erheen.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Dat vind ik heel mooi en dat bedoel ik eigenlijk ook. Dat je dicht bij jezelf blijft terwijl veel mensen in de maatschappij wel dat kuddegedrag vertonen voor eigen redenen, vaak uit een gevoel van veiligheid. Jouw manier die van nature vanuit jezelf komt is in feite ook al een stap buiten de kudde zetten en die stap klopt dan met jouw eigen flow. Je verloochent jezelf niet.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik stapte vroeger altijd al buiten de kudde, als er iemand gepest werd, dan dacht ik daar nier over na, maar kwam altijd voor diegene op. Ook als het grote gasten waren, en ik ben maar een kleintje.
Maar ik denk dat de oorsprongen ook al in eerdere levens liggen. Ik kan me heel helder herinneren dat ik getrouwd was met een man die een plantage had, en we hadden ook slaven. In die tijd was het niet gewoon dat je zoals ik deed vriendschappelijk met de slaven omging. Dus leerde ik dat op andere wijzen te doen, want als ik het openlijk deed, dan kostte het me mijn eigen leven, en nu kon ik op andere manieren veel beter helpen.
Dat is iets wat ik nu ook altijd nog in mijn hoofd heb, een manier kan enorm veel schelen.
Als je dan in je weerstand duikt en met weerstand gaat handelen, bereik je minder dan als je het in de stroom zoekt.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Maar toch hadden grootse ontdekkingen geen bekendheid gekregen als er meegelopen werd met de hardnekkige weerstand die daartegen geboden werd. Het hoeft niet hardhandig maar achter je overtuiging blijven staan is toch wel iets wat veel dingen lange tijd moeite heeft gekost. En deze zaken en overtuigingen zijn nu alom geaccepteerd. Er moet iemand beginnen en die weg is niet altijd gemakkelijk.

Ik ga er zo een eind aan breien voor vandaag. Ik vond het weer een boeiend geheel. Welterusten voor straks [zwi]:(GHRT):
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik geloof erin dat wereldverbeteraars toch hun eigen stroom volgen, en de weerstand om hun heen, hoeft niet de weerstand te zijn die zij in zichzelf voelen. Als ik opkwam voor een ander kind of nu nog wel eens voor n collega. Kan t hele team tegen die collega zijn, ik kan hun weerstand voelen omdat ik wel voor die collega opkom, mijn mening geeft weerstand. Die weerstand voel ik, maar ik voel geen weerstand om er tegenin te gaan vanuit mezelf ook al is het moeilijk als iedereen over je heen valt.
Ik bedoel meer dat mensen die ergens tegenin gaan en iets veranderen de weerstand om hun heen voelen, maar dat zij het in zichzelf voelen alsof het hun stroom is tegen die weerstand in te gaan en daar geen weerstand tegen voelen. En dat de manier waarop ook in hun gevoel invoelbaar is.
Als je weerstand voelt in jezelf tegen jouw gevecht of strijd los van de weerstand van anderen dan is het misschien niet jouw gevecht, of niet de juiste manier.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Klopt, het beweegt vanuit een overtuiging van de initiatiefnemer. De anderen hebben de keuze om erin mee te gaan of vast te houden aan de waarden die zij gewend waren en zich ertegen te verzetten. Hun innerlijke strijd zal groter zijn. En dat hebben meerdere wetenschappers door de eeuwen heen ondervonden, maar hebben volhard vanuit hun overtuiging.
 
Bovenaan Onderaan