Bloemenweide

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Sinds een week heb ik steeds een soort van beelden-visioenen dat ik in een bloemenweide loop, en soms dans of ren.
Het komt door de dag heen verschillende keren op. Ik heb een witte jurk aan, die ik normaal gesproken niet heb en zie er redelijk hetzelfde uit als nu, iets jonger misschien.
Het voelt goed aan. Ik loop en ren op blote voeten in een aangename temperatuur.
Wat is dit voor beeld, en waarom is dat er nu?
Is het meer een denkbeeld van een bepaalde staat van zijn, die inzichten verschaft, of is het een bestaande plek waar ik eventueel bekenden kan ontmoeten?
Hebben jullie dit ook wel eens, en hoe denken jullie dat ik dit kan zien?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Het gevoel dat ik bij je beschrijving krijg vult mij met een blij gevoel. Een positief bevrijdend gevoel. Alsof je even een glimp krijgt van de liefdevolle omgeving die ons later wacht.

Het is natuurlijk geen vergelijking, maar het geeft mij hetzelfde gevoel als het moment waarop ik het meerkoetje uit het boek thuis weer zag nadat ik hem bij de slootkant had gelegd en ik voor mijn zoon snel de lunch moest maken in de weinige tijd die hij toen tussen de middag had. Misschien herinner je je dat stukje tekst nog? Het vervulde mij toen ook met een gelukzalig gevoel, heel warm en liefdevol.

Misschien mag je via visioenen binnenkort in die omgeving zelf bekenden ontmoeten.
Kan je gids misschien een tipje van de sluier oplichten?
 
Laatst bewerkt:
V

Verwijderd lid 1165

Guest
Wat apart, want ik heb een soortgelijk iets, alleen ben ik dan wel jonger. Ik zie en voel mezelf dan ook een beetje als een elfje, maar het is mijn innerlijk kind wat dan door een bloemenweitje huppelt en dans. Er zijn ook konijntjes die meehuppelen en een nog jonger hertje wat naar me toekomt en aan mijn hand likt. Er is ook een grote appelboom vol rijpe appels.
Dit is mijn krachtplek. De plek die laat zien wie ik ben in essentie, mijn pure ik: blij, zorgeloos, vreugdevol, enz.
Heel vaak ga ik bewust naar die plek om weer in mijn kracht te komen. Ik kreeg het beeld voor het eerst tijdens een meditatie/visualisatie.
Op een gegeven moment was er een kleine verandering, zag ik mezelf als volwassen vrouw. Mijn innerlijke vrouw.
Als je dan je innerlijk kind & innerlijk vrouw kunt verenigen -wat de bedoeling is-, ben je een heel eind in je ontwikkeling en in je kracht staan.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Bedankt voor jullie antwoorden.
Ik heb het beeld ook vandaag weer verschillende keren gehad.
Het geeft me inderdaad een blij vreugdevol en haast dansend gevoel.

Sparkling Light jij schrijft over innerlijk kind en innerlijke vrouw verenigen en dat zette me aan het denken.
Natuurlijk zijn we als jong kind, als het allemaal goed zit ,allemaal open en speels en blij, en met onze talenten bezig, meestal vreugdevol en spontaan, maar toch hebben kinderen wel hele verschillende talenten. En vraag ik me af, is het zo dat die talenten toch de basis van onze kracht zijn, en dan weer bovenkomen.
Als kind zijnde deed ik altijd aan ballet. Maar buiten dat , schreef toen al heel veel, kon hele schriften volschrijven met verhalen, maar ik tekende ook enorm veel. Ik had een raar soort hobby, ik tekende op mijn slaapkamertje, tassen vol met poppetjes (mensen) die ik een naam gaf. Uit die tassen kwamen uiteindelijk weet ik niet hoeveel tekeningen van mensen. Die ik ook allemaal uitgeknipt had.
De laatste tijd lijken zich steeds beelden van mensen aan me op te dringen, Gidsen,overledenen, ik weet het niet.. ik ken ze niet. Ik heb al tijden maar dan ook tijden niet meer getekend. Ik schrijf vaker.
Maar ik heb het idee dat als ik de mensen teken en ze laat zien aan anderen, mensen ze herkennen.
Nu denk ik zou het zo zijn dat die hobby toen in mijn kindertijd, toch iets zegt over hetgeen nu opeens tot me komt?

Is het zo dat de basis in de kindertijd al ontstaat en zich later verenigd?
Mijn kinderen zijn niet zozeer tekenaars of schrijvers, maar het zou misschien zo kunnen zijn dat iets uit deze tijd, jaren en jaren niet meer in beeld is, en dan uiteindelijk hetgeen is dat boven komt?
Zijn jullie dromen en dingen waar je voor gaat ook dingen die in jullie kindertijd al in beeld waren?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Is het zo dat de basis in de kindertijd al ontstaat en zich later verenigd?
Mijn kinderen zijn niet zozeer tekenaars of schrijvers, maar het zou misschien zo kunnen zijn dat iets uit deze tijd, jaren en jaren niet meer in beeld is, en dan uiteindelijk hetgeen is dat boven komt?
Zijn jullie dromen en dingen waar je voor gaat ook dingen die in jullie kindertijd al in beeld waren?
Wat jij schrijft over tekenen, in jouw geval van mensen, in je kindertijd herken ik ook. Ik ben een nakomer en vermaakte mij vaak alleen in mijn vroege jeugd. Ik herinner mij goed dat vooral mijn moeder er zo mee begaan was dat ik kennelijk goed kon tekenen en dit ook graag heel vaak deed. Zij heeft het zelfs getoond aan bepaalde mensen uit bepaalde beroepsgroepen omdat zij er talenten van mij in meende te zien in de hoop dat ik mij verder kon ontplooien. Ik tekende vooral dingen uit de natuur en sterk vertakte bomen kwamen bij mij vaak voor. Hele wortelstelsels en een woekerende veelheid aan takken waaraan ik op meerdere manieren vorm gaf. Zelfs soms compleet opgebouwd uit kleine streepjes en stipjes. Tekenen, schilderen, plakken met artistieke vormen. Nu weet ik dat ik een aarde mens ben en sterk verbonden ben met de natuur. Dus wat jij schrijft herken ik in die zin dan wel. Ik was ook erg expressief, ook lang ballet gedaan en dans, maar ook dat schrijven. Heel expressief als kind en het zit nog steeds in mij. Ik denk ook dat dit met je innerlijke kracht te maken heeft of waar je het beste mee resoneert.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Wat mooi Pendel.
Ja ik vraag me dat af.. zou dat duizenden poppetjes tekenen van toen ik een meisje was.. met een jarenlange pauze, nu een bepaald doel hebben.. terwijl ik alweer tig doelen bedacht heb, ligt de boodschap, de basis toch in toen?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik heb natuurlijk alleen een indruk van jou vanuit hier, het forum, de gesprekken. Maar als ik af en toe lees hoe gedichten je ingegeven worden of hoe jij in contact staat met het universum, je gids(en), je persoonlijke energie naar mensen toe en hoe hun energie naar jou toe komt, dan denk ik dat dit zeker een doel heeft, toen en nu. Als ik dan weer naar mijzelf kijk, denk ik soms, ik ben hiervan verstoken (of dit lijkt zo). Maar ik krijg het in een andere vorm. Soms weet ik dingen, voel dingen aan, sta dicht bij dieren, een soort helderwetendheid in een andere vorm. Ik voel subtiel veel aan terwijl ik dan niet snap of nog in woorden uit kan (durf te) drukken, maar het gevoel is heel sterk aanwezig en toch klopt mijn gevoel dan weer. Ik voel met mijn hele wezen en niet met mijn zintuigen. Mijn gevoel zegt dat jij je veel verder gaat ontwikkelen in het contact met het universum in een andere vorm, contact met entiteiten en hiernamaals. Misschien druk ik mij knullig uit, ik hoop dat je me snapt.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Het gevoel dat ik bij je beschrijving krijg vult mij met een blij gevoel. Een positief bevrijdend gevoel. Alsof je even een glimp krijgt van de liefdevolle omgeving die ons later wacht.

Het is natuurlijk geen vergelijking, maar het geeft mij hetzelfde gevoel als het moment waarop ik het meerkoetje uit het boek thuis weer zag nadat ik hem bij de slootkant had gelegd en ik voor mijn zoon snel de lunch moest maken in de weinige tijd die hij toen tussen de middag had. Misschien herinner je je dat stukje tekst nog? Het vervulde mij toen ook met een gelukzalig gevoel, heel warm en liefdevol.
Toen jij jouw post plaatste pas geleden, kwam dit gevoel wat ik hier beschreef DIRECT in mij op en daarom geloof ik er ook in.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Bedankt voor je lieve berichten Pendel<3
Ik voel me op het moment ook zo alsof er iets gaande is wat al eerder in basis gelegd is. Dat ik opeens een feestje afzeg, niet wetende waarom, omdat ik misschien iets anders moet doen..
Ik zal er geheel aan toe moeten geven me te laten leiden, want ik ben een lastig geval.denk met heel veel dat het niet voldoet als ik het verstandelijk bekijk, een tekening, een gedicht voor een ander, ik vind het al snel niet in de haak.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Kritisch zijn is niks mis mee, is ook een stukje zelfbescherming. Maar ik ben ervan overtuigd dat jij je verder gaat ontplooien en dat je niet zomaar in het diepe gegooid gaat worden, maar warm begeleid gaat worden. Het is alleen een drempel die je dan over moet denk ik. Nieuw is altijd spannend. Maar je hebt inmiddels ook genoeg kennis om jezelf te beschermen. Leren lopen doen we ook stap voor stap. :(ROS):
 
V

Verwijderd lid 1165

Guest
Wie je bent in de basis, wat je passies zijn enz. vind je inderdaad in je (vroege) jeugd. Daarom zegt men ook dat als je dat niet helder krijgt je terug moet gaan kijken naar je jeugd, wat je toen deed en leuk vond.
In die tijd ben je nog veel meer jezelf, nog niet 'beschadigd' en gevormd door de wereld en mensen om je heen. Dat zijn we ook allemaal, en de opgelopen 'schade' werken we later weer uit.
Maar goed dat is een ander onderwerp.
Wat je als kind deed en leuk vond is dus zeker een indicatie van waar jouw talenten liggen. De vraag is dan, tekende je omwille van tekenen of omdat je mensen zag/voelde?
Als je voelt dat je mensen kunt tekenen, waarom niet gaan doen?
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik heb zoals jullie weten soms herinneringen aan andere levens, maar nu vraag ik me af bestaat er ook zoiets als een tussenwereld denken jullie?
Een wereld waar die bloemenweide zich dan misschien bevindt en die ik op kan roepen?
Ik heb eens ergens gelezen dat het niet bestaat, dat je tussen levens in gewoon in een soort van diepe slaap vertoefd.
Maar ergens denk ik dat het wel kan bestaan. Ik kan er alleen niet veel info over vinden.

Want wat is het geval. Ik krijg de laatste tijd soms zielen te zien, die zeggen dat ze ziek zijn geweest bij leven. Van de week ook weer heel helder een vrouw die zei dat ze kanker had en daaraan gestorven is. Ik ken haar niet. Nu moest ik zelf voor onderzoek omdat er iets niet in orde was, er moest iets weggehaald worden, dan denk ik komen die zielen omdat ik zelf een onbewuste angst heb dat het mis is? Ik voel me alleen niet zo angstig of bang dat het mis is, en de zielen geven me ook een goed gevoel.
Maar nu kreeg ik een beeld dat ik mensen hielp die overleden en naar gene zijde kwamen, ik hielp vooral de zieke mensen, en soms kinderen.
Maar ja, ik ben soms een twijfelaar, dan denk ik, is het niet iets anders, een andere betenis die ik over het hoofd zie?
Ik heb wel soms als ik in de krant sommige sterfgevallen lees, dat er een gevoel in me zit van ik had daar moeten zijn.
Zou het zo kunnen zijn, dat we ons vaag taken herinneren die we daar hadden? dat ik vaag een belofte heb gehad er te zijn voor die mensen en daarom sommigen nu nog komen?
Of zit hier een andere boodschap in.
Denken jullie überhaupt dat we een tijdje daar kunnen leven voordat we weer naar een ander leven gaan?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik zou willen dat ik je er een klaar antwoord op kon geven. Met mijn gevoel en wat ik over de jaren heen gelezen/gehoord heb en ook zelf heb mogen ervaren (o.a. het meerkoetje uit mijn boek) blijft ik denken aan inderdaad soms een tussenwereld waar, zoals ik wel eens lees, mensen mogen rusten, op adem komen, in het reine komen met bepaalde zaken, voor zij verder gaan. Maar ik heb ook mijn moeder gezien, mijn vader en ook mijn oma die al was overleden toen ik rond de 6 jaar was en die zag ik in 2008. Ik ben toen ook geholpen door enkelen van mijn inmiddels overleden huisdieren. Ik verwacht niet dat zij zich nog steeds in een tussenwereld bevinden maar juist toen kwamen omdat het voor een behoefte van mij nodig was om mij bij te staan, net als mijn moeder mij enkele malen voor mij bewust bijstond in 2008. Zij overleed overigens in 1992. Anderzijds wordt vaker gezegd dat tijd niet bestaat en daar niet gemeten kan worden zoals wij doen, dus oordelen of het invullen kan ik ook niet.
Het zou dus zomaar kunnen dat bepaalde zielen jouw hulp inroepen om hen met een probleem te helpen om daarmee verder te kunnen, zich te schonen. En wellicht juist omdat jij precies de energie rond dat probleem kunt voelen, je erin kunt verplaatsen.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Een klaar antwoord verwacht ik niet hoor, maar meer gewoon wat brainstormen is al goed.
Nu ik er over nadenk bedoel ik niet perse zozeer tussenwereld, maar meer gewoon leven in het hiernamaals en daar een taak uitvoeren tot je weer een leven ingaat.
Ik denk niet dat ik die zielen nu moet helpen, ze lijken het ook goed te maken verder, maar dat het kan verklaren wat voor werk ik daar deed, waarom er nu soms bepaalde gevoelens in me huizen.
Dat de zielen het daarom ook benoemen, en ik dat misschien verkeerd vertaald heb. Maar dat het een sleutel is om te begrijpen waar het vandaan komt.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Nu ik er over nadenk bedoel ik niet perse zozeer tussenwereld, maar meer gewoon leven in het hiernamaals en daar een taak uitvoeren tot je weer een leven ingaat.
Vanuit dat oogpunt bekeek ik de "bezoeken" van mijn moeder en oma ook. Ik denk dat wij allemaal hierna op een moment anderen zullen helpen als wij daarvoor de juiste middelen hebben voor dat moment.

Ik blijf vasthouden aan wat ik je direct na je beginpost schreef:
Het gevoel dat ik bij je beschrijving krijg vult mij met een blij gevoel. Een positief bevrijdend gevoel. Alsof je even een glimp krijgt van de liefdevolle omgeving die ons later wacht.
En wellicht ligt dit in het verlengde van iets wat je eerder deed. En krijg je het positieve gevoel erbij, ook al betrof het een vrouw die was overleden aan kanker, om je te laten zien dat alles goed en liefde is wat ons wacht. Dat zorgen maken, ook nu waar je voor staat, niet nodig zijn. Ik refereer hierbij vooral aan deze zin van jou:
Ik voel me alleen niet zo angstig of bang dat het mis is, en de zielen geven me ook een goed gevoel.
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Denken jullie überhaupt dat we een tijdje daar kunnen leven voordat we weer naar een ander leven gaan?
Absoluut
Nu ik er over nadenk bedoel ik niet perse zozeer tussenwereld, maar meer gewoon leven in het hiernamaals en daar een taak uitvoeren tot je weer een leven ingaat
Absoluut
nu vraag ik me af bestaat er ook zoiets als een tussenwereld denken jullie?
Een wereld waar die bloemenweide zich dan misschien bevindt en die ik op kan roepen?
Ik heb eens ergens gelezen dat het niet bestaat, dat je tussen levens in gewoon in een soort van diepe slaap vertoefd.
Maar ergens denk ik dat het wel kan bestaan. Ik kan er alleen niet veel info over vinden.
Nee hoor, we vertoeven niet in een diepe slaap. Het ligt een beetje aan onze ontwikkelingsfase of we in slaap zijn of gewoon doorleven. We kunnen daar wel degelijk een taak en/of werk hebben. Absoluut.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Dank jullie wel voor jullie berichten.
Ik krijg de beelden wel heel helder, maar ik ben altijd bang dat ik ze verkeerd invul, of dat mijn fantasie te veel met me aan de loop gaat.
Maar als we dingen vanuit een vorig leven met ons mee dragen, zou het natuurlijk net zo goed kunnen zijn dat we ons dingen herinneren uit die tijd dat we aan gene zijde waren.

Maar hoe ben je daar dan? Als diegene die je in je laatste leven was? Ik zie mezelf dan wel zoals ik nu ook ben. Maar misschien doen die verschijningen en uiterlijkheden er ook niet zo toe?

En wat zou dan maken dat ik daar meerdere herinneringen aan heb?
Ik heb ook een herinnering waarin ik veel jonger ben, wel een ander uiterlijk dan nu, en dan ben ik met mijn vader. ofwel hij geeft me een vederachtig gevoel. Hij heeft een taak in een prachtig wit gebouw, met prachtige pilaren. Hij praat daar met mensen over hun nieuwe leven, en er zijn heel veel kamers, de entree en de grote hal waarin je binnenkomt zijn werkelijk prachtig, de plafonds in een soort van koepels met prachtig licht.
Ik hang daar wat rond terwijl hij met mensen bezig is, en op een gegeven moment mag ik heel af en toe ergens bij om te kijken hoe dat gaat. Hoe er gesproken wordt over nieuwe levens, en ontmoetingen.
Misschien is het een fantasie, maar het is me altijd bijgebleven. Dit van nu lijkt daar weer los van te staan.
Maar schijnbaar wilde ik dan toch af en toe daar bezig zijn met taken voor ik weer een leven in ging.

En waarom zou dat dan nu weer komen? Misschien toch om te laten merken, dat ik toen mensen hielp met genezen en rust als ze na ziekte boven kwamen en kinderen zo nu en dan. Dat ik daar nu iets mee kan hier voor mezelf?
Ik weet het niet. Het zal als het zo moet zijn wel duidelijk worden, maar ik ben altijd nogal nieuwsgierig.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik kan mij voorstellen dat dit je nieuwsgierig maakt. Je wilt er voor jezelf ook wat grip op hebben, de logica ervan zien. Ik zie het persoonlijk als een mooie aanvulling op je huidige talenten die je kunt benutten om hier en nu te werken vanuit een groter bewustzijn en daarmee het leven van veel mensen kunt verrijken of kunt helpen in de juiste richting te gaan. En wat is er mooier als nog meer te kunnen/mogen vertrouwen in wat hierna is omdat je er wat van hebt mogen zien? Dat moet toch bijdragen in het vertrouwen van je groei? Mijn visie ;) <3
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Het is veel moeilijker om je de fase tussen twee levens te herinneren dan vorige levens, omdat dat veel en veel dieper gaat.
 
Bovenaan