Bijzondere emotie - ontmoeting gids

Belgarath

Forum lid
Forum lid
Mijn hele leven staat eigenlijk tot een tijd terug in het teken van zelf alles oplossen, alle problemen, maar ook dingen die ik wilde leren, deed ik zelf. Ik wilde nooit hulp van een leraar/ docent oid.
Ook voor wat betreft het idee van een gids, heb ik altijd het gevoel gehad dat dat niet bestond, of dat ik dat niet nodig had.
Tot een tijdje terug. Ik ben nu 46 en merk dat alles wel loopt in mijn leven, maar merk dat mijn gevoel steeds weer getrokken wordt naar het idee van het hebben van een gids. Zeker toen ik een boekje kreeg van een vriendin van het Sprookje van de Dood. Dat ontroerde me erg.
Ben meer en meer gaan mediteren en gisteren deed ik een geleide meditatie voor het ontmoeten van je gids. Allereerst probeer je je lichaam te ontspannen, vervolgens ga je aarden en open je je hartchakra. Dan visualiseer je een trap met 10 treden en beneden aan die trap een gouden poort of deur.
Tot dat punt kon ik de meditatie redelijk goed doen. Op het moment dat ik die gouden poort opende stroomden de tranen over mijn wangen. Ik was niet verdrietig, maar toch voelde ik een enorme emotie, gek genoeg heb ik mijn gids niet gezien oid, was wel in de kamer waar mijn gids zou zijn, ik voelde ook wel de energie van die gids, maar kon er niets van onderscheiden.
Een halve dag later heb ik dezelfde meditatie nogmaals gedaan en weer op het punt dat ik de poort open weer die tranen.
Ik voelde me lichter nadien, mijn hoofd voelde lichter, maar geen duidelijk contact met mijn gids..
Herkent iemand dit? wat betekent het?
Ben heel benieuwd.
 

gouwepeer

Admin
Medewerker
Administrator
Moderator
Forum lid
Dat klinkt als een mooie ervaring Belgarath.
Die tranen lijkt mij een te verwerken emotie.
Het contact met jouw gids komt nog wel, gewoon blijven oefenen (nooit forceren).
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Door die geleide meditatie te doen en op zoek te gaan naar je gids heb je een enorme stap over jezelf heen gezet.
Op psychologisch niveau wil je nooit hulp, je wilde alles alleen doen, alleen leren. Geen hulp vragen aan je leraren of docenten.
Daar had je een goede reden voor! sommige mensen die bijvoorbeeld jong hun vader verliezen denken dat ze alles alleen moeten doen. Bij jou ligt er misschien een andere oorzaak aan ten grondslag. De enige die echt weet wat bij jou de oorzaak is van deze overtuiging om alles alleen te moeten doen. Dat ben jij.
Maar je hoeft de oorzaak nog niet eens te kennen om de overtuiging te veranderen. Je kunt jezelf 10 keer per dag vertellen. "Ik mag hulp krijgen, ik mag hulp aanvaarden. Ik ben het waard om geholpen te worden." Als je dat tegen jezelf zegt, dan kunnen mogelijk ook die tranen komen, want ergens van binnen geloof je dat niet en bots je tegen je emoties op, maar als je die emoties opgelost hebt, dan zul je zien dat je met gemak door die Gouden Poort kunt gaan en dan wens ik je een prachtig contact met je gids toe.
Dan is het verder nog precies wat Gouwepeer zegt; gewoon blijven oefenen.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik herken me er wel in. Ik los ook vaak alles zelf op, niet omdat ik geen hulp wil maar meer dat ik het vaak allemaal wel weet. Ik ben geen betweter.. Mijn eigen advies of ingeving blijkt vaak de allerbeste voor me. Onlangs hoorde ik van een medium dat ik mijn eigen gids ben. Mijn gids was ik zelf in een ander leven en opeens begreep ik waarom ik altijd wel een zekere wijsheid in me draag en vaak wel antwoorden weet.
Ik heb het niet zo snel dat ik denk ik heb een advies nodig, ik kom ergens niet uit, maar nu weet ik dat het komt omdat die gids een deel van mezelf is.
Ik heb me dikwijls rot gevoeld dat ik niet zo vaak hulp vraag aan anderen, vertaalde dat in, eigenwijsheid of lastiger kunnen ontvangen en meer geven maar nu snap ik dat meer van mezelf. Waarom advies vragen als je van binnenuit voelt dat je het juiste doet en weet? Ik voelde me dan rot tegenover anderen, je wilt niet overkomen alsof je geen hulp aan wilt nemen.
En je kunt je ook eenzaam voelen omdat anderen het niet hebben. Dat maakt dat ik me ook best emotioneel kan voelen als ik mijn gids ervaar. Ik weet dat ik haar was maar zie haar soms toch los, maar ik voel me wel compleet en blij als ik haar hulp krijg, het is vaak hetgeen me echt helpt.
Dan heb ik het hoofzakelijk over hulp bij vraagstukken, hulp als een band plakken of iets veeplaatsen wat te zwaar is vraag ik wel.


Bij jouw kan het heel anders zijn, het is eerst de vraag, wat maakt dan dat je geen hulp vroeg? Het jezelf niet gunnen is weer heel anders dan zelf wel tot een oplossing komen en dat ook fijn vinden.
 

Belgarath

Forum lid
Forum lid
mooi wat jullie schrijven!

"Ik mag hulp krijgen, ik mag hulp aanvaarden. Ik ben het waard om geholpen te worden." Als je dat tegen jezelf zegt, dan kunnen mogelijk ook die tranen komen, want ergens van binnen geloof je dat niet en bots je tegen je emoties op, maar als je die emoties opgelost hebt, dan zul je zien dat je met gemak door die Gouden Poort kunt gaan en dan wens ik je een prachtig contact met je gids toe.
Ik heb geen minderwaardigheidscomplex maar het mezelf waard vinden dat ik hulp mag krijgen is wel een ding, want inderdaad het botst ergens nog! Dankje

Onlangs hoorde ik van een medium dat ik mijn eigen gids ben. Mijn gids was ik zelf in een ander leven en opeens begreep ik waarom ik altijd wel een zekere wijsheid in me draag en vaak wel antwoorden weet.
Bij dat idee voel ik bijna een soort paniek in me opkomen. Ik ben mijn eigen gids, oei, als dat zo zou zijn? Kan ik dat wel, is mijn hogere ik daar wel toe in staat? Ben ik daar wijs genoeg voor?

Grappig wat deze berichtjes in me los maken.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik denk dat naarmate je steeds meer in contact komt met je Zelf ook het pad dat wij wandelen steeds duidelijker wordt. Wat we doen/denken/voelen is immers een optelsom van lessen van nu en uit vorige levens. Zodra je je Zelf beter leert kennen zul je ook meer rust in jezelf ervaren en weten wie je bent. Dan is het geen aanleiding voor paniek maar eerder een blij gevoel van thuiskomen. Althans, dat is mijn overtuiging. En tot die tijd mogen we vertrouwen op de hulp die we op die weg krijgen vanuit alle hoeken. Aards of al daarbuiten.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
mooi wat jullie schrijven!


Ik heb geen minderwaardigheidscomplex maar het mezelf waard vinden dat ik hulp mag krijgen is wel een ding, want inderdaad het botst ergens nog! Dankje


Bij dat idee voel ik bijna een soort paniek in me opkomen. Ik ben mijn eigen gids, oei, als dat zo zou zijn? Kan ik dat wel, is mijn hogere ik daar wel toe in staat? Ben ik daar wijs genoeg voor?

Grappig wat deze berichtjes in me los maken.

Ik denk dat we lang niet altijd weten wat we weten. Die Gids van mij die ik dan volgens zeggen zelf geweest zou zijn komt vaak met adviezen vanuit dat land van herkomst betreft gezondheidsadvies of andere dingen. Ik weet er nu niks van, ik ken de cultuur amper. Maar het helpt me vaak wel. Ook de hindi taal beheers ik niet, maar zij wel en als ze wel eens iets in die taal spreekt en ik zoek het op, is het altijd een antwoord op mijn vraag. Ik moet die taal dus eens gesproken hebben maar ik weet nu van niks. Dus twijfelen aan iemand als Gids die we zelf waren hoeft niet, we kunnen toen heel andere kennis gehad hebben die ons nu helpt.
 
Bovenaan Onderaan