Benauwende vriendschap

nebkI

Nieuw lid
Forum lid
Hoi allemaal, ik zou graag iets met jullie bespreken. Het gaat over hooggevoellgheid en vriendschap. Ik (vrouw. 51 jaar) heb sinds een tijdje een nieuwe vriendin. Af en toe doen we samen iets leuks, gaan ergens naar toe of drinken koffie samen. Ik merk echter dat deze vriendschap mij steeds meer gaat benauwen. In het begin was ik een luisterend oor voor deze vriendin en vertelde ze mij over alle narigheid die ze had mee gemaakt en alle nare mensen die haar dingen hadden aangedaan. Ik leefde mee en er was nooit een moment dat ik niet luisterde of de boel afkapte. In het begin dacht ik dat ze haar verhaal gewoon kwijt moest en wilde ik gewoon een goede vriendin zijn. Maar op een gegeven moment ging het me steeds meer benauwen. Zo gingen we een keer samen een strandwandeling maken en toen heeft ze twee uur lang over haar verleden gesproken. Dat was het enige onderwerp van de strandwandeling. Toen ik thuis kwam merkte ik dat niet meer normaal kon ademhalen en dat mijn ademhaling heel hoog zat. Ook had ik een benauwd gevoel alsof ‘iets’ me bij de keel had gegrepen. Gesprekken gaan dus meestal over haar, maar heel soms vraagt ze wel naar mij. En dat is heel vervelend als ze dat doet, want het is dan meestal in de vorm van een kruisverhoor. Ook dan krijg ik weer dat benauwde gevoel, alsof iemand met geweld energie uit mij wil trekken, ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Ze komt ook voortdurend met vragen om iets samen te doen. Laatst begon ze al over een vakantie samen. Ze vergeet gewoon dat ik een gezin heb en dus niet met haar op vakantie kan. (En ook niet wil) Als ik dan een beetje afwijzend reageer (wel op een empathische manier) komt ze weer met nieuwe voorstellen. Het is alsof ik geen ruimte krijg en ze me steeds in een hoek duwt. In principe ben ik iemand die best voor zichzelf kan opkomen en ook ‘nee’ kan zeggen, maar het is alsof ik bij haar voortdurend op mijn hoede moet zijn en aan psychische/energetische zelfverdediging moet doen. Het put me uit. Tegelijkertijd heb ik met haar te doen. Ze heeft vreselijke dingen mee gemaakt en ze heeft gewoon behoefte aan vriendschap. Maar hoe ouder ik word hoe meer ik weerstand voel tegen het idee om het afvoerputje van andere mensen te zijn. Altijd maar weer de vuilnisbak te zijn waar zij hun bagger in gooien. Deze gedachte levert dan ook meteen weer een schuldgevoel op omdat ik tegelijkertijd van binnenuit de pijn van de ander voel. Ik weet gewoon niet hoe ik hiermee om moet gaan en wat betreft deze specifieke vriendschap weet ik ook niet hoe dit verder moet. Zijn er mensen hier die dit herkennen? Tips zijn welkom.
 

aprilbloesem

Bekend lid
Forum lid
Wat lastig, Nebkl.. aan de ene kant gaat je hart naar haar uit.....aan de andere kant wil je hoofd er vandoor gaan, zo snel mogelijk ;) .

Het is heel eigenlijk heel simpel........als zij echt een vriendin is, zou je haar kunnen vertellen dat de energie van jullie vriendschap scheef getrokken is...... en dat je dat jammer vind. En probeer er dan samen te bedenken hoe dat anders kan (meer een bewuste vriendschap - leuke dingen doen, lol hebben en heel af en toe een traan,is oké ... eigenlijk meer balans).

Als zij zo needy is, dat zij daar niet tegen kan, niet mee om kan gaan is het heel naar, maar jezelf steeds leeg laten trekken, mag je eigenlijk niet laten gebeuren (je ''moet'' voor jezelf opkomen, zij kan dat niet doen....alleen jij).
En dan is zij misschien toch niet een goede vriendin voor jou.

Heel veel sterkte
🌺🌺🌺
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Ik herken het wel in de zin dat ik vroeger wel eens dit soort dingen had. Dan voelde ik me ook schuldig om iets stop te zetten, maar feit is als je je er niet goed onder voelt, en het benauwd er van krijgt, dat de vriendschap in deze vorm niet goed voor je is.
Mijn tip is kijk los van alle gedachten, zoals schuldgevoel, of wat dan ook, van wat voel ik en wat kies ik? Ik zei dan vaak tegen mezelf, als je van tevoren geen zin hebt om af te spreken, tijdens het moment is het niet fijn, en daarna heb je er ook geen energie van, dan is het niet oke.
Dan brengt het je niet wat goed voor jouw is, en is de verbinding niet wat jouw voedt.
Ik zag het bij mezelf altijd als les, er komt iemand op je pad die zo is, omdat je misschien zelf je grenzen aan moet geven, beter voor jezelf moet kiezen, ik merkte dat als ik dat deed, er ook andere mensen kwamen die niet op die manier iets van me vroegen.

Dus dat is denk ik het belangrijkste, wat wil je, wat voel je? Los van hoe een ander doet.
Als je ruimte wil, ook meer zielvoeding vanuit een vriendschap voor jezelf, dan is het goed daarvoor te gaan.
Soms past de vorm van een vriendschap zich ook aan als je er zelf anders in komt te staan, dus eens niet elke keer het luistert oor, maar ook jouw ruimte innemen.
Zij zal van zichzelf uit niet zo snel veranderen. Dus kun je het beste je eigen aandeel erin veranderen.
Ik ken haar niet persoonlijk, bij sommige mensen helpt het ook al, als je gewoon je gevoel beschrijft, van ik vindt het zo niet echt fijn gaan, sommigen hebben misschien ook niet door wat ze bij een ander teweeg brengen.

En soms kun je ook loslaten wat iemand heeft meegemaakt, en dat dan zien als reden om iemand niet te laten vallen, er zijn een heleboel mensen die ellendige dingen hebben meegemaakt, maar dat is geen reden om een ander leeg te zuigen of ruimte op te eisen.
 

Silver

Bekend lid
Forum lid
Maar hoe ouder ik word hoe meer ik weerstand voel tegen het idee om het afvoerputje van andere mensen te zijn. Altijd maar weer de vuilnisbak te zijn waar zij hun bagger in gooien. Deze gedachte levert dan ook meteen weer een schuldgevoel op
Die weerstand heb je niet voor niets. Daar mag je naar luisteren. Niemand heeft iets aan je als je bloedeloos op de grond ligt.
Ik belandde regelmatig in zulke situatie omdat ik zelf zo alleen was en op zoek naar vriendschap. Hoe dieper en beter het contact met mijzelf werd, des te sterker ik ging voelen hoe schadelijk sommige mensen voor me zijn. soms ben ik er dagen beroerd van. Dat is niet goed!
Ik heb dus voor mijzelf besloten om afstand te nemen van mensen die erg negatief zijn. Ik kan heel goed met het lijden van mensen omgaan, maar ik kan slecht met oeverloos geklaag omgaan en dat hoef ik ook niet meer van mijzelf.

Als je d'r niet helemaal in de steek wilt laten, dan is het nodig dat je heel ferm je eigen grenzen gaat leren handhaven. "Ik, ik kan en wil niet met jou op vakantie, ik wil met mijn eigen familie op vakantie". en "Ik vind het verschrikkelijk voor je wat je allemaal heb meegemaakt, maar luister eens naar mij voor de verandering." "Ja, ik wil heel graag voor de verandering eens over mij praten, maar ik wil geen kruisverhoor" Of "effe dimmen"
Hou's effies je tater, ik wil van de natuur genieten."
Hoe vriendelijker en neutraler en fermer deze woorden naar buiten komen bij jou, des te meer kans dat je gehoord wordt.
 

johaneneline

Forum lid
Forum lid
Ik ben het geheel met Silver eens: leer ferm je eigen grenzen handhaven! Ik ben ook een HSP-er en heb vroeger de grootste moeite gehad om me staande te houden naast 'neg. personen'. Met vallen en opstaan heb ik geleerd om afstand te nemen van die mensen, die vaak klagen om het klagen.

Leef je eigen leven met pos. mensen om je heen!
Dat voegt wat toe, al dat geklaag niets.
Succes ermee.


Johan (en Eline).
 
Bovenaan