A

Anonymous

Gast
Ergens heb ik altijd in het bestaan van natuurwezens en huisgeesten geloofd, maar eigenlijk heb ik nooit zo veel aandacht aan hen besteed. Naar mijn mening was het beter om hen gewoon met rust te laten tenzij ze zélf contact kwamen zoeken. En aangezien ze dat nooit hebben gedaan ben ik me ook niet op hen gaan fixeren. Dus toen ik een paar maanden geleden een boek over de mythologie van natuurwezens kocht verwachtte ik hier ook niet veel speciaals mee te berijken. Het was mij meer om de prachtige verhalen te doen. Nu lees ik het met momenten om de verveling te verdrijven.

En vanmorgen had dus ik zo'n moment. Ik zat rustig door mijn boek te bladeren toen ik bij een hoofdstuk over huisgeesten uitkwam. Nadat ik een paar verhalen over die huisgeesten had gelezen begon ik er over na te denken en vroeg ik me af of er misschien ook zo'n wezens bij mij in huis waren. Direct erna ontkende ik dat idee. Mijn huis zou waarschijnlijk wel de laatste plek zijn waar die huisgeesten zouden willen vertoeven. Die gedachte was nog niet eens koud toen ik oppeens een vederlichte aanraking aan mijn elleboog gewaar werd. Alsof iemand zeer zachtjes met zijn vingertoppen over mijn huid streelde. Eerst dacht ik dat het een spinnetje was en bewoog ik met mijn arm om het vermeende beest af te schudden. Maar zodra ik die weer had neergelegt kwam de aanraking terug, op exact dezelfde plaats. Ik keek naar mijn arm om te zien wat het was en zag dus niets. Geen spin, geen insect, geen veertje, niks. Nada. Toch ging de aanraking gewoon door terwijl ik naar mijn arm keek. Een beetje ontdaan draaide ik mijn hoofd weg, waarom weet ik al niet meer, en zodra ik dat deed hield de aanraking op. Eerst dacht ik dat ik het gefantaseerd had, als een soort fantoomkriebeltje. En toch had het echt aangevoeld alsof iemand met zijn vingers over mijn huid had gestreeld. Achteraf ging ik eens met mijn eigen vingertoppen zachtjes over die plek en het voelde precies hetzelfde aan.

Ik weet echt niet wat ik hiervan moet denken...
 

Livia

Bekend lid
Forum lid
misschien heb ik ook een huisgeest,die me het huis uit wil.Ik heb namelijk twee keer al meegemaakt,als ik naar me werk moet gaat om 6.00 u al de wekker dan heb ik me wekker uitgezet.
ben ik weer in slaap gevallen.En om kwart over 6 ,voel ik getik op mijn schouder daar wordt ik dan wakker van. Ook nog een keer meegemaakt dat ik mijn wekker had uitgezet weer in slaap was gevallen,en dat ik toen een hele harde roep hoorde in mijn hoofd.
 
A

Anonymous

Gast
@ Livia, in jouw geval denk ik eerder dat het je gids is die je gewoon uit bed zet zodat je optijd op je werk geraakt. Ik weet niet hoe goed de band met jouw gids is, dus ik weet niet of je zijn/haar acties ook herkend. Maar ik weet wel dat mijn gids mij ook al een paar keer uit bed heeft gezet om de schoolbus te halen, dus daarom denk ik dat het meer in die richting zit.

En moest het toch echt een huisgeest zijn dan doet die dat waarschijnlijk om dezelfde reden. Ik ben geen expert, maar ik weet wel dat een echte huisgeest nooit de bewoners het huis uit jaagd. Als die problemen heeft met de bewoners zou die eerder zelf weggaan.

OT: Ik heb nog eens door dat boek gebladerd en toen kwam ik erbij uit dat die natuur- en huisgeesten hun aanwezigheid wel eens kenbaar maken aan mensen door een lichte aanraking. Precies zoals bij mij gebeurd is. Ik weet niet hoe correct dat boek nou echt is, maar het is zeker niet zomaar een sprookjesboek. Ik begin echt te denken dat één van die wezens op dat moment contact heeft gezocht.
 
A

Anonymous

Gast
Mij werd verteld dat de Grieken ook huis"geesten" hadden, en die werden een Lar genoemd. Door je Lar te respecteren, en aandacht aan hem te besteden was het goed om je huis op orde te maken, en Lars vinden het leuk dat je je huis gezellig maakt. Vooral met een schoorsteenmantel, of boven een openhaard, dat je dat hun plekje maakt door er een kaars neer te zetten, of een bloem, whatever. Daar voor terug zouden ze je huis en gezin beschermen. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Laren_%28mythologie%29)

Wie weet. ;)
 
Bovenaan